"Moreover, you scorned our people, and compared the Albanese to sheep, and according to your custom think of us with insults. Nor have you shown yourself to have any knowledge of my race. Our elders were Epirotes, where this Pirro came from, whose force could scarcely support the Romans. This Pirro, who Taranto and many other places of Italy held back with armies. I do not have to speak for the Epiroti. They are very much stronger men than your Tarantini, a species of wet men who are born only to fish. If you want to say that Albania is part of Macedonia I would concede that a lot more of our ancestors were nobles who went as far as India under Alexander the Great and defeated all those peoples with incredible difficulty. From those men come these who you called sheep. But the nature of things is not changed. Why do your men run away in the faces of sheep?"
Letter from Skanderbeg to the Prince of Taranto ▬ Skanderbeg, October 31 1460

S’ka komb tjetër të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirshëm!

Këtu mund të flisni mbi historinë tonë duke sjellë fakte historike për ndriçimin e asaj pjese të historisë mbi të cilen ka rënë harresa e kohës dhe e njerëzve.

Moderators: Arbëri, Strokulli

Post Reply
User avatar
Arbëri
Universe Member
Universe Member
Posts: 3818
Joined: Fri Nov 20, 2009 4:59 am
Gender: Male
Location: Maqedoni

Re: S’ka komb tjetër të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirs

#46

Post by Arbëri » Wed Aug 25, 2010 7:53 pm

"Golgotha Shqiptare"- si u gjet libri i holokaustit !

Leo Freundlih, hebreu që protestoi kundër zhdukjes masive të shqiptarëve nga serbët në vitet 1912-1913.
Holokausti mbi shqiptarët Serbët vranë 500 000 njerëz
Libri i tij "Akuza që ulërijnë" dëshmia e parë për shfarosjen kolektive të një populli evropian para atij Ebraik. Masakrat që u ndërmorrën serbët në trojet shqiptare. Mbi 250 mijë shqiptarë të masakruar vetëm në veriun etnik të Shqipërisë gjatë vjeshtën e vitit 1912.
Kopja e vetme e librit të Freundlih "Akuza që ulërijnë", i cili përmban protestën ndaj Evropës që nuk reagoi në mbrotje të shqiptarëve gjatë zhdukjen masive të pjesës më të mëdhe të popullit shqiptar në Ballkan, është gjetur në bibliotekën e Universitetit të Harvardit në SHBA, në vitin 1982 nga studiouesja Safete Juka, me banim në Amerikë.
Shkrimtari hebre Leo Freundlih me banim në Vjenë, është njëri ndër intelektualët e pakët që mbajti koleksionin e të gjitha gazetave të mëdha të kohës që tregonin mbi shfarosjen e së paku një gjysëm milioni shqiptarëve nga serbët në vitet 1912-1913. I revoltuar ai ngriti zërin e tij kundër asaj që ai e qujati "Golgotha Shqiptare", e që u shoqërua nga masakra të atij tipi që nuk i kishte njohur Bota më parë. "Unë e dënoj dhunën që ushtrohet padrejtësisht ndaj çdo populli. Ai që nuk bën kështu sot, të mos çuditet nëse nesër edhe ai vetë do të bëhet viktimë e një Golgothe tjetër" – thotë shkrimtari hebre. Vetëm pas 10 vjetësh, pikërisht në vitin 1992, ky libër njohu botim në tri gjuhë, në saj të ndihmës së jashtëzakonshme të gjermanit Hans Peter Rullman me banim në Hamburg. Botimi në anglisht u bë në saj të zotit Steve Tomkin, kroat i lindur në Kosovë. Në Kroatisht libri i përkthye dhe u botua nga mjeku Dr. S Leban, i lindur në Bosnje. Ndërkohë që përkthimin në shqip e realizoi Riza Lahi, nën sponsorizimin e Xhaferr Kastratit nga Kosova dhe përkujdesjen e shtypshkronjës "Eurorilindja" në Tiranë.
Serbia, "macja që kërkon të behet luan"
Pas traktat të Shën Stefanit mes Turiqë që humbi luftëra të njëpasnjëshme dhe Rusisë fituese, kombi shqiptar u vu në rrezik të jashtëzakonshëm, pasi aleatja ballkanike e perendorisë së Carëve Serbia, kërkoi të zgjeronte zotërimet e veta për tu kthyer në një fuqi ballkanike dhe evropiane, megjithëse kishte një popullsi vetëm 900 mijë banorë. Por nëse deri në vitin 1911 synimet ruse dhe serbe në Ballkan do të dështonin, kjo nuk erdhi për meritë të Perendorisë Turke nën të cilën ndoshej Shqipëria, por thjesht nga fakti që shqiptarët me anë të Lidhjes së Prizrenit më 1878 nuk e lejuan një gjë të tillë dhe e kundështuan me armë.Që nga viti 1906 deri në vitin 1912, një sërë kryengritjesh për pavarësi të shqiptarëve, kryesisht në veri të trojeve etnike shqiptare, u shtypën me dhunë dhe barbari nga na e ushtrive turke. Me fillimin e luftës ballkanike, Shqipëria ishte gjysëm e shkretuar dhe trupat serbe, në ëmër të luftës kundër Perendorisë Osmane, ndërmori një sërë pushtimesh të cilët i shoqëruan me masakra masive kundër një popullise krejtësisht të paarmatosur, ku sipas shtypit evropian humbën jetën 250 mijë shqiptarë. Ndërkohë ka të dhana të sigurta se shifta mund të jetë edhe një gjysëm milioni. Nga 180 mijë kilometra katrorë, me një popullsi rreth 2 milionë banorë që numëroheshin brenda teritoreve shqiptare në fund të shekullit të XIX, në vitet ' 30 kishin mbetur teritore shqiptare vetëm 80 mijë km katrorë, dhe këto në pjesën më të madhe jashtë shteti shqiptar. Sipas historinëve të kohëve moderne, ekspasioni sllav që u shoqërua dhe me shpërgulje masive dhe dukje të popullisive etnike të vendeve të mësipërme, që njehsohej me ekpansionin komunist më vonë i mori popujve gjernanë, hungarezë, shqiptarë, rumunë, armenë etj teritore të cilat kapnin sipërfaqen rreth një milionë kilometra katrorë nga të cilat një dhjeta i takonin teritoreve shqiptare. Etnia shqiptare në prag të shkatërrimit të perendorisë së kalbur Osmane humbi më shumë se gjysmën e teritoreve të veta. Zona e Tivarit, e Hotit, e Grudës, e Pazarit të Ri, Sanxhakut (Novipazarit) Nishit, Rrethinat e manastrit, shtoju këtyre edhe humbjen e krahinave të Janinës dhe të Çamërisë, të cilat u shpopulluar ose u asimiluan me forcë nga Greqia, përbëjnë edhe fushatën më të egër atishqiptare të ekspansionit sllav kundër popullit më të vjetët në Ballkan dhe Evropë. Njëri ndër libra që hedh dritë mbi shpërnguljet masive të shqiptarëve është edhe libri historik i Leo Freundlich "Golgotha shqiptare" Dëshmitare e krimeve të serbëve në vitin 1912-1913 ka qenë edhe "Nënë Tereza", atëherë fëmijë. Ajo pa me sytë e saj sesi serbët i helmosën të atin, ndërkohë që anëtarët e tjerë të familjes shpëtuan duke u arratisur në drejtim të Tiranës.

vazhdon...
Last edited by Arbëri on Wed Aug 25, 2010 8:16 pm, edited 1 time in total.
“Nëse doni të zbuloni historinë para Krishtit dhe
shkencat e asaj kohe, duhet të studioni gjuhën shqipe !"
-----------------------------------------------------------------
Gottfried Wilhelm Leibniz - albanolog, matematicient, filozof gjerman

User avatar
Arbëri
Universe Member
Universe Member
Posts: 3818
Joined: Fri Nov 20, 2009 4:59 am
Gender: Male
Location: Maqedoni

Re: S’ka komb tjetër të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirs

#47

Post by Arbëri » Wed Aug 25, 2010 7:56 pm

1913
Leo Freundlich:
Albaniens Golgatha:
Anklageakten gegen die Vernichter des Albanervolkes




Das kleine Buch 'Albaniens Golgatha' ist im Wesentlichen eine Zusammenstellung von Presseberichten aus Kosova während der Balkankriege, 1912-1913. Das Osmanische Reich, das fünfhundert Jahre lang in Kosova herrschte, war im Begriff auseinanderzubrechen und sich aufzulösen. Während der kriegerischen Auseinandersetzungen, die auf dem gesamten Balkan stattfanden, griffen serbische Truppen Kosova an und besetzten es für Serbien. Dabei versuchten sie, es - mit entsetzlichen Folgen - von seiner einheimischen, albanisch-sprachigen Bevölkerung zu säubern.

Image


Leo Freundlich

Der Verfasser dieser bewegenden Schrift, Leo Freundlich (1875 - 1953), war ein Politiker und Publizist aus Wien.



Fast alle Kaufleute in Montenegro entstammen dieser Nation, ebenso die fähigsten Handelsleute in vielen größeren Städten Rumäniens. In Italien spielen die Albaner auf allen Gebieten eine bedeutende Rolle; u.a. war Crispi einer der ihren. Griechenlands tüchtigsten Soldaten sind albanischen Stammes.

Aber die serbische Eroberungssucht hat eine Methode gefunden, diesen schönen Traum eines tapferen und freiheitsliebenden Volkes kurz vor seiner Verwirklichung zu zerstören. Mit Mord und Brand sind die serbischen Truppen in Albanien eingefallen. Kann Albanien nicht erobert, so sollen die Albaner ausgerottet werden - das ist die Lösung!

Tausende und Abertausende ermordete und zu Tode gequälte Männer, Frauen, Greise und Kinder, verbrannte und geplünderte Dörfer, geschändete Frauen und Mädchen, ein verwüstetes, geplündertes, im Blute schwimmendes und geschändetes Land geben Antwort auf diese Frage.
Nicht als Befreier, als Mörder der Albaner sind die Serben nach Albanien gekommen. Auf der Londoner Botschafterunion wurde die Anregung gegeben, die Grenzen Albaniens nach einer nationalen oder konfessionellen Statistik zu bestimmen, die eine Kommission an Ort und Stelle zu erheben hätte. Die Serben haben sich beeilt, diese Statistik mit Maschinengewehren, mit Flinten und Bajonetten zu präparieren. Sie haben Greuel verübt, die unbeschreiblich sind. Die Empörung und das Entsetzen über diese Missetaten werden übertroffen von dem Gefühl tiefer Bedrückung, daß solche schauderhafte Untaten in Europa, unfern großer Kulturzentren, im zwanzigsten Jahrhundert möglich sind. Und noch schwerer wird dieses Gefühl durch die Tatsache, daß, trotzdem Berichterstatter aller Nationen seit Monaten von diesem entsetzlichen Taten erzählen, trotzdem Pierre Loti seine flammende Anklage in die Welt geworfen hat, nichts geschieht, um diesem entsetzlichen Morden ein Ende zu bereiten.
Ein tapferes, charaktervolles Volk wird vor aller Welt gekreuzigt, und Europa, das christliche, das zivilisierte Europa, schweigt dazu!
Zehntausende wehrlose Menschen werden niedergemetzelt, Frauen werden geschändet, Greise und Kinder erwürgt, Hunderte Dörfer niedergebrannt, Priester abgeschlachtet.

Und Europa schweigt!
Serbien und Montenegro sind ausgezogen, um fremdes Land zu erobern. Aber auf dem Land sitzt ein freiheitsliebendes, tapferes Volk, dessen Nacken trotz jahrhundertelanger Knechtschaft sich noch nicht gewöhnt hat, fremdes Joch zu tragen. So ist ganz offen die Lösung ausgegeben worden: Die Albaner müssen ausgerottet werden!
Eine verwilderte, entmenschte Soldateska hat diese Lösung in der fürchterlichsten Weise zur Wahrheit gemacht.
Ungezählte Dörfer werden dem Erdboden gleichgemacht, zahllose Menschen in tierischer Grausamkeit niedergemetzelt. Wo der Fleiß von Generationen den armen Albanern eine bescheidenen Heimat schuf, liegen rauchende Trümmerhaufen; ein ganzes Volk blutet am Kreuz - und Europa schweigt!



Die Albanesen müssen ausgerottet werden!
In Verbindung mit der Nachricht, daß in Prizrend 300 albanesische Ljumesen, die unbewaffnet angetroffen wurden, ohne Gerichtsverfahren erschossen worden sind, schreibt die Frankfurter Zeitung: In dem jetzigen Falle scheint reguläres serbisches Militär das Blutbad angerichtet zu haben. Aber auch wo man sonst die schlimmsten Metzeleien den irregulären Hilfstruppen überließ, haben diese ohne allen Zweifel unter vollständiger Duldung und nach dem Willen der serbischen Behörden gehandelt. Uns selbst gegenüber ist zu Beginn des Krieges von verantwortlicher serbischer Stelle aus offen erklärt worden: "Wir werden die Albanesen ausrotten." Nachdem allen europäischen Protesten gegenüber diese systematische Ausrottungspolitik unverändert fortgesetzt wird, scheint es uns Pflicht, die Absichten der Herren in Belgrad rücksichtslos bloßzulegen. Die Herren werden entrüstet leugnen in der Gewißheit, daß journalistischer Anstand uns hindert, Namen zu nennen. Aber es versteht sich von selbst, daß wir eine solche Mitteilung nicht machen würden, wenn wir nicht unbedingt an ihr festhalten könnten. Schließlich sprechen hier die Tatsachen lauter, als die offenherzigsten Geständnisse es tun könnten. Seitdem im vergangenen Herbst serbische Truppen die Grenze überschritten und Gebiete besetzt haben, die von Albanern bewohnt sind, hat ein Blutbad an das andere sich gereiht.

Ein Ausrottungskrieg
Professor Schiemann schrieb in einem in der Kreuzzeitung veröffentlichten Artikel: Ein außerordentlich betrübendes Bild geben allmählich, trotz der strengen Zensur der verbündeten Balkanstaaten und trotz des Druckes, der auf die Kriegskorrespondenten ausgeübt wird, die hierher gelangenden Privatbriefe vom Kriegsschauplatze, in welchen die Kriegsführung der Serben und Griechen geschildert wird. Die Serben, heißt es in dem Artikel, führen einen Ausrottungskrieg gegen die albanesische Nation, die sie am liebsten bis auf die Wurzel vernichten möchten.
Daily Chronicle meldet am 12. November 1912, es sei Tatsache, daß Tausende von Arnauten von den Serben massakriert wurden. In der Nähe von Üsküb wurden 2000 und unweit Prizrend 5000 mohammedanische Arnauten niedergemetzelt. Viele Dörfer sind von den Serben angezündet und die Bewohner abgeschlachtet worden. Bei den Hausdurchsuchungen nach Waffen wurden Albanesen, auch wenn man in deren Häusern keine Waffen vorfand, einfach getötet. Die Serben erklärten ganz offen, die mohammedanischen Albaner müßten ausgerottet werden, das sei das wirksamste Mittel zur Pazifizierung des Landes.
Der Kriegsberichterstatter des römischen Messaggero meldet furchtbare serbische Albanesengemetzel im Wilajet Kossowo. Infolge Widerstandes der Albanesen wurden die Ortschaften Ferisovic, Negotin, Lipian Babus und andere völlig zerstört, die Bewohner größtenteils niedergemacht. Ein katholischer Erzpriester erzählte, es sei drei Tage wütend um Ferisovic gekämpft worden, nach der Eroberung habe der serbische Kommandant die Geflüchteten auffordern lassen, ruhig zurückzukehren und die Waffen abzuliefern. Nachdem dies geschehen, seien drei- oder vierhundert Personen niedergemacht worden. In ganz Ferisovic sei nur ein halbes Dutzend muselmanischer Familien übriggeblieben. Die ärmeren serbischen Familien haben sich schleunigst in den Häusern der wohlhabenden Flüchtlinge eingenistet.

Massenmord
Im Bukarester Adeverul vom 6. Januar 1913 berichtet ein rumänischer Arzt, Dr. Leonte, daß das, was er an Grausamkeiten von seiten der serbischen Armee erlebte, die grauenvollsten Erwartungen bei weitem übertroffen hätte. Daß Hunderte gefangengenommene Moslims hundert Kilometer weit gehetzt wurden, wäre für diese Unglücklichen noch das geringste Unheil gewesen. Wenn aber einer dieser Erbarmungswürdigen infolge Erschöpfung und aus Hunger zusammenbrach, wurde er einfach von dem nächstbesten Soldaten mit dem Bajonette niedergestochen und die Leiche liegen gelassen. Noch seien die Felder mit Leichen von hingemordeten alten und jungen Männern und Frauen sowie Kindern bedeckt. Als die serbischen Truppen in Monastir einzogen, wurden alle in den Spitälern liegenden türkischen Verwundeten getötet, um Platz für die serbischen Verwundeten zu schaffen. Die Soldaten haben gestohlen, was ihnen in die Hände fiel. Auch fremde Banken wurden beraubt. Ein bulgarischer Professor, der sich infolge eines auf den König Ferdinand ausgebrachten Toastes bei den serbischen Offizieren mißliebig machte, ist seit dem Festabend, an dem er den Toast ausbrachte, spurlos verschwunden. Dr. Leonte gibt auch sonst Darstellungen über Grausamkeiten, die jenen von Kumanovo, Prizrend usw. gleichwertig sind.
Die Serben ermorden auch Christen
Die Reichspost veröffentlichte am 20. März eine Brief aus Albanien, in dem berichtet wird:

"Dem Pfarrer des Heiligtumes von Cernagora oder Setnica, Don Tommaso, haben die serbischen Soldaten alles Geld geraubt, das der Kirche gehörte, indem sie ihn mit gezücktem Bajonette zwangen, die Kasse zu öffnen, und daraus die Gelder entnahmen, die den Schatz des Wallfahrtsortes bilden.
Dem Pfarrer von Djakova drohte man mit dem Tode und rief ihm zu: "Entweder entsage dem österreichischen Protektorate oder wir brennen dir das Gehirn durch!" Doch machte der Pfarrer durch sein mutiges Auftreten ihre Drohungen zunichte.
Dem Pfarrer von Ferizovic versagen die Serben seit drei Monaten jede Freiheit in der Ausübung seines Amtes und lassen jeden einkerkern, der mit ihm redet oder zur Messe und Beicht zu ihm geht. Das gleiche versuchten sie mit den zwei Priestern von Prizrend.
Gegen die Katholiken von Janjewo (400 Familien, fast alle slawischer Nationalität) setzt man alle Hebel in Bewegung, um sie zum Übertritt zur schismatischen Kirche zu bringen.
Seit mehreren Jahrhunderten leben hier in dieser Erzdiözese etwa 8000 Katholiken, sogenannte Laraman, das heißt Verborgene, welche wegen der Verfolgung durch die Türken bisher ihren Glauben nicht offen bekennen konnten. Als nun die Serben kamen, wollten mehrere Hundert dieser Laraman sich offen als Katholiken erklären. Als dies die Vertreter der neuen Regierung erfuhren, kam der Bescheid: "Entweder Mohammedaner oder Orthodoxe, Katholiken nicht!"
In der Nähe des Heiligtums von Letnica liegt das Dorf Shashara (90 Familien, alle katholisch). Hier zogen serbische Soldaten ein, versammelten auf den Wiesen die Männer und banden sie mit Stricken; hierauf begannen sie die Häuser auszuplündern und Frauen und Mädchen in bestialischer Weise zu vergewaltigen.

http://books.google.com/books?id=IHgtAQ ... CCMQ6wEwAA
“Nëse doni të zbuloni historinë para Krishtit dhe
shkencat e asaj kohe, duhet të studioni gjuhën shqipe !"
-----------------------------------------------------------------
Gottfried Wilhelm Leibniz - albanolog, matematicient, filozof gjerman

User avatar
Arbëri
Universe Member
Universe Member
Posts: 3818
Joined: Fri Nov 20, 2009 4:59 am
Gender: Male
Location: Maqedoni

Re: S’ka komb tjetër të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirs

#48

Post by Arbëri » Wed Aug 25, 2010 8:21 pm

Image
Image
“Nëse doni të zbuloni historinë para Krishtit dhe
shkencat e asaj kohe, duhet të studioni gjuhën shqipe !"
-----------------------------------------------------------------
Gottfried Wilhelm Leibniz - albanolog, matematicient, filozof gjerman

User avatar
Mallakastrioti
Galactic Member
Galactic Member
Posts: 2936
Joined: Thu Jul 23, 2009 4:23 pm
Gender: Male
Location: Italy
Contact:

Re: S’ka komb tjetër të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirs

#49

Post by Mallakastrioti » Wed Aug 25, 2010 8:52 pm

From Trieste to Valona, the Adriatic problem and Italy's aspirations ([1919])


Author: Adriacus


Image

Pra ne Janine ka qene me dominues elementi shqiptar dhe ai vlleh.
Image

User avatar
Arbëri
Universe Member
Universe Member
Posts: 3818
Joined: Fri Nov 20, 2009 4:59 am
Gender: Male
Location: Maqedoni

Re: S’ka komb tjetër të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirs

#50

Post by Arbëri » Fri Sep 03, 2010 10:48 pm

Raporti i Komisionit Ndërkombëtar për luftërat e Ballkanit
  In 1914 the Carnegie Endowment for International Peace published a report regarding the conduct of the nations that participated in the Balkan Wars. The report was written by an international commission that was dispatched to the region in order to investigate the actions of the Balkan armies as well as to investigate the causes of the various conflicts that took place during the wars.  
Image
Image
Raporti i Komisionit Ndërkombëtar për hetimin e shkaqeve dhe mënyra e mbajtjes së Luftërave Ballkanike (en. Raport i Komisionit Ndërkombëtar për të pyes në Shkaqet dhe Sjelljes të luftërave ballkanike) është dokument i botuar në Uashington në vitin 1914. Shkaqet e luftërave ballkanike dhe për krimet e luftës të kryera gjatë kohes së tyre.
Anëtarët e komisionit vlerësuan se këto luftëra janë frymëzuar nga "megalomaniac-et" per idenë e Greqis te Madhe, Bullgarin e Madhe, Serbinë e Madhe , etj.. Raporti diskuton shkeljet e shumta të konventave ndërkombëtare dhe krime lufte të kryera gjatë luftrave, ushtria përbëhej nga të gjithë vendet pjesëmarrëse.
Djegia e fshatrave dhe eksodi i popullsisë mundi është normale dhe tradicionale daljen në të gjitha luftrat në Ballkan dhe kryengritjeve. Ajo është zakon në të gjithë këta njerëz. Të cilet ata vetë kane vuajtur nga ana e të tjerëve që shkaktuan. Ata ishin në gjendje për të parandaluar vetëm udhëzimet e qarta nga Athina, Beogradi dhe Sofja dhe vetëm nëse Kisha dhe organizata e rebelëve të mbështetur nga vendosmërinë e qeverive të tyre.
Ky komision ndërkombëtar i përbërë nga profesorë universiteti dhe individë të tjerë të shquar nga Franca, Britania e Madhe, SHBA, Gjermania, Austria dhe Rusia. Renditet i Komisionit që përmbante tre fitues të çmimit Nobel.
Komisioni ka udhëtuar në Ballkan që nga fillimi i gushtit deri në fund të shtatorit dhe në këtë fushë ishin mbledhur materiale, rastet e intervistave me refugjatë dhe robëri, fotot e fshatrave të djegur, arkivat, dokumentat origjinale (letra, njoftime, udhëzime, broshura, deklarata) dhe të ngjashme.
Pas kthimit të tyre në Paris, të gjitha materialet janë përpunuar dhe lëshuar në formën e raporteve të hollësishme.
Raporti në fushën e betejës serbe
Që nga hyrja e tij në Serbi, Komisioni u takua me një numër problemesh dhe qëndrimin refuzues të zyrtarëve serbë, edhe pse ardhja e saj u njoftua mbi ambasadën serbe në Paris është një komision ndërkombëtar e konfirmoi se ajo ishte për krime të rënda. Ata zbuluan se armët jane përdorur vetëm kundër ushtrisë se armikut, por është përdorur edhe për vrasjen e popullatës në Maqedoni dhe Shqipëri,ke të moshuarit, Fshataret, fermerët, gratë dhe fëmijët. Autoritetet serbe në fund të gushtit 1913. të parandaluar per hyrjen e Komisionit në zonat shqiptare të kontrolluara nga ushtria serbe, së bashku me një ekip të shtypit serb sulmuan ardhjen e komisionit ndërkombëtar si një kufizim i sovranitetit dhe ndërhyrje në punët e brendshme të shtetit Serb.Te përmbledhur raportet e mbledhura mbi gjendjen në zonat e banuara nga shqiptarët, anëtarët e komisioni arriten në përfundimin:
Shtëpi dhe fshatra të tërë janë kthyer në hi, dhe shqiptaret njerze e pafajshëm dhe njerëz te paarmatosur, u masakruan në shkallë të gjerë, aktet e pabesueshme të dhunës, plaçkitjet dhe brutaliteti i çdo lloji - këto janë fonde që kanë aplikuar dhe të aplikoni-Malit të Zi e ushtrisë serbe, në mënyrë të plotë ndryshim të karakterit etnik të zonës së banuar Shqiptarët vetëm.
Image
Anetaret e komision .
“Nëse doni të zbuloni historinë para Krishtit dhe
shkencat e asaj kohe, duhet të studioni gjuhën shqipe !"
-----------------------------------------------------------------
Gottfried Wilhelm Leibniz - albanolog, matematicient, filozof gjerman

User avatar
Arbëri
Universe Member
Universe Member
Posts: 3818
Joined: Fri Nov 20, 2009 4:59 am
Gender: Male
Location: Maqedoni

Re: S’ka komb tjetër të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirs

#51

Post by Arbëri » Sat Sep 25, 2010 10:58 am

Arbëri wrote:Gjenocidin , masakra , shpërnguljet dhe shfarosjet e njëpasnjëshme të popullësisë shqiptare nga ana e fqinjëve tanë sllavo-greko-ortodoksë .
Fqinjët grabitqarë lakmonin të copëtonin gjithë Shqipërinë
.


New York Times më 31 dhjetor të vitit 1912, publikon ,
Vrasjet si sport ditor

Reportazhi i publikuar në gazetën New York Times më 31 dhjetor të vitit 1912, tregon se si mijëra shqiptarë, mes tyre gra e fëmijë, u masakruan prej ushtrisëserbe.

Image
Ushtria Serbe 1912



Londër, e martë, 31 dhjetor 1912

I dërguari i 'Daily Telegraph' në Budapest tregon detale në lidhje me mizoritë që po ndodhin në Shqipëri dhe përreth, raporte këto të mbledhura për autoritetet e Austro-Hungarisë. Korrespondenti thotë: Gjatë marshit drejt detit nëpër Shqipëri, serbët jo vetëm që dinakërisht vranë dhe ekzekutuan shqiptarët e armatosur, por mizoria e tyre nuk u ndal as kur u takuan me njerëz të paarmatosur dhe të pambrojtur, gra dhe burra, fëmijë dhe foshnja në gji. Oficerët serbë, të dehur me fitoren e tyre, deklaruan se qetësimi më i efektshëm i Shqipërisë është zhdukja totale e shqiptarëve musliman por nuk u kursyen as katolikët shqiptar. Kjo thënie u adoptua shpejt nga ushtria serbe e okupimit dhe u vu në përdorim.
Në mes të Kumanovës dhe Shkupit, rreth 3000 veta janë rrahur deri në vdekje. Afër Prishtinës, diku afër 5000 shqiptarë ranë në duar të serbëve, jo gjatë ndonjë lufte të ndershme, por gjatë vrasjeve të pajustifikueshme. Për t'i bërë këto krime, ushtarët e çmendur shpikën metoda
të reja mizore për të kënaqur etjen e tyre për gjak. Në shumë fshatra, tërë shtëpitë ishin djegur dhe, derisa banorët fatkëqij iknin nga flaka, ata u pushkatuan si minj. Burrat u vranë para syve të grave dhe fëmijëve, e pastaj gratë e pashpresa u detyruan të shikojnë fëmijët e tyre duke u bërë copë e grimë me bajoneta.
Ekzekutimet ishin përditshmëri për ushtarët serbë. Në secilën shtëpi ku gjendeshin armë, të gjithë banorët vriteshin, duke u varur ose pushkatuar. Brenda një dite ndodhnin mbi 36 ekzekutime.
Ish-sekretari i premierit Pashiq, Tomiatch thotë se gjatë një udhëtimi nga Prizreni në Pejë, ai nuk pa asgjë tjetër pos fshatra të shkrumbuara. Anash rrugës kishte trekëmbësha për varje, ku vareshin trupat e shqiptarëve.
Rruga për në Gjakovë ishte si "rrugë e varjeve". Por tregimet e ligësive, të cilat u bënë në Shqipëri nuk mbaruan me kaq. Veprimet e bëra në
Prilep, Kosovë, Veshitcë, thuhet se kanë tejkaluar çdo gjë që shqiptarët kishin vuajtur nën okupimin turk.
Një shqiptar, i cili iku nga Prizreni në Graz, në Stiria dhe i cili studioi në Austri, si i ri, tregon: "Kushdo që e denonconte një shqiptar te serbët, ishte e sigurt që ai person do të vritej. Kjo ndodhte aq vazhdimisht sa njerëzit që iu kishin borxh të holla shqiptarëve muhamedanë, i lajmëronin
si tradhtarë. Këta vareshin menjëherë dhe borxhliu mund ta blinte shtëpinë dhe fermën e viktimës me një çmim absurd të lirë".
Në Shkup shqiptarët e paarmatosur thjesht vriteshin në rrugë nga oficerët serbë dhe nëse vetëm një thikë e gjuetisë gjendej në shtëpi, pronari vritej pa mëshirë.
Në Verisoviç komandanti serb i ftoi refugjatët të kthehen dhe t'i dorëzojnë armët. Pasi ata i dorëzuan armët, 400 veta u vranë.
Në tërë Veroviçin vetëm pak familje myslimane kishin mbetur.
Në Pana, serbët vranë të burgosurit, ndërsa në Prishtinë popullata ishte masakruar.
Vetë oficerët serbë thonë se i kanë ndjekur shqiptarët dhe një oficer mburrej se si kishte vrarë 9 shqiptarë brenda një dite. Edhe jashtë kufijve të Shqipërisë ushtarët serbë kryen krime të llojeve të ndryshme. Në kalanë e Nishit, ku ishin sjellë shumë të burgosur turq, ndodhën skena tragjike. Një njeri ishte shkelmuar deri në vdekje për shkak të mosbindjes.
Një doktor i Kryqit të Kuq thotë: "Kudo që gjendeshin shqiptarët, ata vriteshin pa mëshirë.
As gratë, fëmijët dhe pleqtë nuk u kursyen. Unë pashë fshatra që digjeshin për çdo ditë."
Afër Kratovës gjenerali Stefanoviç renditi qindra të burgosur në dy rende dhe urdhëroi të vriteshin me mitraloz.
Gjenerali Zivkoviç urdhëroi të vriteshin 950 njerëz të shquar shqiptarë dhe turq afër Sjenicës, sepse ata e kundërshtonin përparimin e tij.

Publikuar më
31 dhjetor 1912
The New York Times

Po e vendos edhe origjinalin ketu te gazetes N.Y.Times
Image
“Nëse doni të zbuloni historinë para Krishtit dhe
shkencat e asaj kohe, duhet të studioni gjuhën shqipe !"
-----------------------------------------------------------------
Gottfried Wilhelm Leibniz - albanolog, matematicient, filozof gjerman

User avatar
Arbëri
Universe Member
Universe Member
Posts: 3818
Joined: Fri Nov 20, 2009 4:59 am
Gender: Male
Location: Maqedoni

Re: S’ka komb tjetër të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirs

#52

Post by Arbëri » Sat Sep 25, 2010 12:57 pm

Alexander Powell
Masakrat greke ne Shqiperi si ato te bolshevikeve ne Rusi
Image
Alexander Powell Masakrat greke ne Shqiperi si ato te bolshevikeve ne Rusi
Pjese e shkeputur nga libri Nga Alpet ne Egje 1920 i gazetarit dhe shkrimtarit te njohur amerikan E. Alexander Powell. Pavaresisht kushteve te trazuara qe mbizoteronin ne te gjithe Europen Juglindore gjate veres dhe vjeshtes se vitit 1919 udhetimi i regjistruar ne faqet e librit te E. Alexander Powell Kufijte e rinj te lirise ndash nga Alpet ne Egje E.Alexander Powell The new frontiers of freedom - from the Alps to the AEliggean New York Charles Scribners Sons prill 1920 u mundesua edhe fale bashkepunimit aktiv te qeverive te territoreve ne te cilat ai udhetoi. Nga Alpet ne Egje sjell nje panorame te viseve dhe gjendjes shoqerore e politike te atyre viteve ne Itali Dalmaci Mal te Zi Shqiperi Maqedoni Turqi Rumani Hungari dhe Serbi. Ajo eshte deshmia e nje gazetari e shkrimtari te mirenjohur amerikan i cili fitoi fame per udhetime e tij thuajse ne te gjithe globin dhe per stilin e vecante e te vertete te pershkrimit te jetes ne rajone te ndryshme. Pjesa qe sillet ne kete shkrim e shkeputur nga libri i mesiperm jep nje rrefim te gjendjes politiko-shoqerore me te cilen Powell u njoh ne Shqiperi Pjesa ku rrefehet per shqiptaret mban shenimin e autorit se eshte marre pjeserisht nga nje artikull i shkruar disa vjet me pare nga Alexander Powell ne gazeten Independent. E.A.P.

...Por ne jemi shmangur shume qe nga rruga qe po ndiqnim. Le te kthehemi te njerezit e maleve i pelqeja ata me shume se sa politikanet. Tivari i cili strehohet ne krahet e disa kodrave tre-kater milje ne brendesi te portit me te njejtin emer eshte nje nga qytetet e vogla me terheqese te Ballkanit. Rrugicat e tij gjarperimet rruget e shtruara me kalldrem muret e harkuara gardhet e lyera me blu te bardhe ose te verdhe dhe kostumet e mahnitshme piktoreske te banoreve te tij thatanike grate malazeze hijerenda veshur me veshjet e trasha e te gjata deri te kembet te bruzta e me ravijezime te kuqeje te ndezur boshnjaket me qillotat e ngjitura pas trupit te mbuluara me kordone te sperdredhur dhe me xhaketat e mbuluara me qendisje shqiptaret me veshjet e ngrira dhe fundet e palosura te linjave qe njihen si fustanella dhe me gjerdanet e fishekeve qe u kryqezohen ne gjoks me brezat e tyre te forte e te mbushur me arme te ndryshme prifterinjte ortodokse me floke e mjekra te paprera qe mbane kapele te cilat duken si tuba sobe kthyer mbrapsht turqit hunde-grep mjeker-bardhe me pamje patriarkale dhe me veshjet e tyre te lirshme e me turbanet si prej bore malesore me shikim theres barinj me kesula lekure e me guna ndash te gjitha keto te kombinuara per te me bere qe te ndihem sikur kam hyre ne brendesine e nje skene te nje teatri gjate shfaqjes se nje komedie muzikore ku duhet qe te gjej daljen dhe te shpetoj para se te me zbuloje drejtuesi i skenes. Nese David Belasco do ta kishte vizituar ndonjehere Tivarin ai do te ishte perpjekur ta blinte te gjithin sic ishte ta transportonte ate ne East 44-th Street dhe te shkruante nje pjese rreth tij...

...Nga Tivari deri ne Vlore me ane te detit eshte afersisht aq larg sa prej New York-ut deri ne Albany duke kaluar nga Hudson keshtu qe duke lene portin malazez ne mengjes heret ne nuk patem veshtiresi te arrinim ate shqiptar para perendimit te diellit. Para luftes Vlora - e cila meqe ra llafi shenohet si Avlona ne pjesen me te madhe te hartave amerikane ndash ishte nje fshat i parendesishem peshkimi por pas pushtimit te Shqiperise nga Italia ajo u be nje baze e rendesishme ushtarake. Kurdo qe ta preknim ne udhetimin tone bregun e saj ne ishim paralajmeruar per viziten tone ne Vlore per shkak te rrezikut ndaj etheve. Qyteti qendron ne buze te nje kenete qe kufizohet me bregun dhe duke qene se nuk eshte bere asnje perpjekje per te thare mocalin ose per te pastruar qytetin rreth 60 e trupave te vendosura atje vuajne ne menyre konstante nga nje forme virale e malaries e ngjashme me ethet Carxhes te Istmuth-it. Rreziku i infektimit konsiderohej haptas shume real prandaj para se ne te benim nje ore ne banesat e caktuara per ne oficeret filluan qe te vijne me mjete ruajtese te nje lloji ose nje tjetri. Njeri solli rrjeta per gjithe dritaret nje tjeter siguroi mbulesa kunder mushkonjave per krevatet nje i trete na solli disa dezinfektues ne forme kubash te cilet duhet ti digjnim brenda seciles dite per disa here rresht ne dhomen tone nje i katert na beri dhurate pilula kinine dy prej te cilave duhet ti merrnim cdo ore ndersa nje tjeter prej bujtesve tane u shfaq me nje duzine shishesh me uje mineral dhe na paralajmeroi qe te mos pinim nga uji i vendit dhe me ne fund per te na siguruar perkundrejt ndonje ngacmimi prej ndonje vagabondi vendas dy roje u vendosen prane dritareve tona.

Vlora nuk eshte nje vend shume i shendetshem per te jetuar ne te Une e bera kete verejtje gjate nje bisede me nje prej oficereve i cili ishte mysafiri yne ne ate mbremje. Fytyra e tij ishte po aq e verdhe sa edhe nje pergamene e vjeter dhe ai dridhej nga ethet.

Plotesisht pohoi ai me gjysme zemre ju duhet te jeni te kujdesshem qe te mos ju pickoje ndonje mushkonje se ne te kundert do te merrni malarien. Si dhe mos pini ujin e ketushem sepse do te merrni tifon. Qendroni larg nga lagjet e vendasve pasi atje mund te gjeni pak a shume gjithmone semundjen e lise ne pazar. Mos shkoni te bridhni perreth qytetit pas muzgut sepse atje ka gjithnje mundesi qe ndonje fanatik tju fuse nje thike mes shpatullave. Ne te kundert nuk ka tjeter vend ne bote me te shendetshem sesa Vlora.

Matane rruges ku ndodhej ndertesa ne te cilen ishim strehuar ishte nje xhami e madhe e cila duke gjykuar nga skela e ndertimit rreth saj ishte nen riparim. Por edhe pse dukej si nje xhami e madhe dhe e rendesishme rreth saj nuk punohej. Komentova rreth kesaj gjeje nje dite tek bisedoja me nje oficer me te cilin po beja nje cope udhe.

A i shihni ata lejleket atje lart me pyeti ai duke me treguar dy shpende kembegjate qe qendronin prane folese se tyre ne kubene e xhamise. Lejleku eshte shpendi i shenjte i Shqiperise dhe nese ai nderton nje fole ne nje ndertese e cila po ndertohet e gjithe puna nderpritet per aq kohe sa lejleket qendrojne aty. Puna per nje barake te cilen ne po e ndertonim zgjati me muaj pasi nje lejlek vendosi qe te ndertonte cerdhen e tij mbi te dhe pasi e pane kete gje punetoret vendas hodhen mjetet e punes dhe u larguan.

Ne vendin tim eshte komplet e kunderta vura ne dukje une. Atje kur lejleket vijne ne vend qe te lene punen fillojne te ndertojne nje dhome femijesh.

Kisha deshiruar shume qe te shkoja permes Shqiperise dhe Maqedonise nga Adriatiku deri ne Egje me motor por sa me shume i ishim afruar Shqiperise aq me i pashprese na dukej ky projekt per tu realizuar. Ne ishim te sigurt se nuk kishte rruge ne brendesi te vendit ose nese ekzistonin te tilla ato do te ishin te pakalueshme nga asgje perjashtuar ketu qerret me buaj se vendi ishte shkaterruar nga ushtrite te cilat kishin luftuar dhe do te ishte e pamundur per te gjetur ushqim ne rruge se malet qe ne do te kalonim ishin te frekuentuara nga banditet dhe komitet dhe se ne do te ishim te ekspozuar ndaj sulmit dhe kapjes se megjithese italianet mund te na linin te kalonim permes Shqiperise rojet e kufirit serb dhe ato greke nuk do te na lejonin qe te hynim ne Maqedoni dhe si argument final ndaj sipermarrjes ne ishim te paralajmeruar se i tere vendi kuterbonte nga ethet. Por kur i tregova Guvernatorit te Pergjithshem te Shqiperise gjeneralit Piacentini se cfare kisha nder mend te beja cdo pengese u zhduk si me shkop magjik.

Ju do ta lini Vloren neser ne te gdhire tha ai pas nje keshillimi te shkurter me shefin e tij te shtabit. Ju do te jeni i shoqeruar nga nje prej oficereve te Shtabit tim i cili ka qene me ushtrine serbe gjate terheqjes se saj neper Shqiperi deri ne det. Ne vend ka garnizone gjithandej dhe une nuk parashikoj as edhe traziren me te vogel por si nje mase sigurie nje grup ushtaresh do ta ndjekin makinen tuaj me nje kamioncine. Ju do ta kaloni naten e pare ne Gjirokaster te dyten ne Leskovik dhe te treten ne Korce e cila eshte e pushtuar nga francezet. Une do ti nis nje telegraf agjentit tone diplomatik atje qe te marre masa me autoritetet jugosllave per lejimin tuaj te kalimit te kufirit serb per ne Manastir ku ne akoma kemi pak trupa tonat qe merren me pune shpetimi. Ne jug te Manastirit ju do te futeni ne territor grek por une do ti nis telegraf oficerit komandues te forcave italiane ne Selanik qe te ndermarre hapa lehtesuese per udhetimin tuaj permes Maqedonise drejt Egjeut.

Ky udhetim permes nje prej territoreve me te egra e me te panjohura ne gjithe Europen ishte rregulluar aq thjesht sa mund ta rregullonte per hir te se vertetes nje nepunes ne nje agjenci turistike nje udhetim me motor permes Malit te Bardhe. Me perjashtimin e vetem te nje apo dy devijimeve ne itinerar te detyrueshme per shkak problemeve me gomat udhetimi u krye pikerisht ashtu si gjeneral Piacentini e planifikoi dhe aq teresore ishin rregullimet saqe ushqimet dhe vendet ku do te flinim ishin pergatitur edhe ne male e katunde te cilet si kishim degjuar kurre.

Deri ne pushtimin e saj nga italianet ne 1917 Shqiperia nuk ishte vetem vendi me i pak i njohur ne Europe por ajo ishte nje nga vendet me pak te njohura ne bote. Ne veshtrimin e Italise ajo ishte me pak e njohur se shume zona te Azise Qendrore apo Afrikes Ekuatoriale. Dhe ajo vazhdon te jete edhe sot nje vend i ashper nje toke qe ka ndryshuar pak qe nga ditet e Konstandinit dhe te Dioklicianit nje toke qe per me shume se 20 shekuj nuk ka njohur padron dhe deri ne ardhjen e italianeve nuk kishte njohur ligj. Para pushtimit italian nuk ka pasur nje qeveri ne Shqiperi ne sensin qe bota e sotme e perdor kete dhe nuk ka as tani nje qeveri civile por ka organizime fisnore te cilat mund te krahasohen me ato qe ekzistojne ne Skoci nen Mbretin Stjuart.

Termi albanian do tu duket i panjohur shumices se banoreve te cilet e quajne veten e tyre shqiptare dhe vendin e tyre Shqypni. Ata jane ndash sic bien dakord shumica e etnologeve ndash me sa duket raca me e lashte ne Europe. Ka cdo arsye te mundshme per te besuar se ata jane pasardhes te drejtperdrejte te atyre Arjaneve aventuriere qe lane shtepite stergjyshore ne brigjet e Kaspikut kapercyen Kaukazet dhe hyne ne Europe ne agimin me te hershem te historise. Nje nga fiset e kesaj morie migruese perhumbi ne keto lugina te vetmuara duke u vendosur atje te grumbulluar bashke duke jetuar te njejten jete si me pare duke folur te njejten gjuhe duke ndjekur te njejtat tradita si paraardhesit e tyre Arjane totalisht indiferente ndaj ndryshimeve te medha qe kryheshin ne boten pertej mureve te tyre malore. Nje gje eshte e sigurt se Shqiperia ishte prej kohesh nje komb i lashte kur historia greke filloi.

Ne ndryshim me popullsite e tjera primitive te Gadishullit Ballkanit te cilat me kalimin e kohes u helenizuan latinizuan ose sllavizuan shqiptaret kane ngelur pothuajse te paprekur nga influencat e huaja. Me ben pershtypje si nje gje e cuditshme qe trimeria dhe vendosmeria me te cilen kjo race e shquar e ka mbajtur veten ne malet e saja si fortese nder kohera si dhe perballimi i ashper dhe i palekundur te cilin e ka treguar kunder pushtuesve te panumert te kete ndjelle kaq pak vleresim dhe admirim ne boten e jashtme. Historia nuk ka kenge epike te tilla si ato te heroit kombetar Gjergj Kastrioti me mire i njohur si Skenderbeu i cili me ushtrine e malesoreve te tij te keqarmatosur derrmoi njezet e tre ushtri otomane njera pas tjetres.

Pikturoni nese mundni nje vend te mrekullueshem e te ngjashem ne karakteristikat fizike me Rajonin Ridge te Jugut te SHBA-se me te njejtat stine vere te nxehta dimra te ftohte te populluar nga e njejta varferi njerez analfabete gernjare dyshues me arme ne brez race malesoresh praktikues te feudalizmit dhe ju do te keni paralelen vendore me te mire te Shqiperise te cilen une mund tju jap.

Ndonese gjate muajve tejet te nxehte te veres ditet ndiqen nga net me nje te ftohte te hidhur dhe ethet jane mbizoteruese kudo pergjate bregdetit si dhe ne disa lugina Shqiperia eshte duke nenkuptuar klimen nje vend njerezish te bardhe. Malet e saj besohet se permbajne hekur qymyrguri ar plumb dhe baker por gjendja e brendshme e vendit e ka bere te pamundur hetimin e burimeve minerare te saja e aq me pak zhvillimin e tyre.

Me perjashtim te Vlores e cila eshte zhvilluar ne brendesi te nje gjiri deri diku te mire nuk ka porte te tjere me te mire se Durresi Saranda dhe Shen Gjini qe jane ne rade dhe jane pothuajse te pambrojtur nga ererat detare. Nuk ka hekurudha ne Shqiperi dhe indiferenca e qeverise turke korrupsioni i udheheqesve lokale dhe gjakmarrja me te cilen njerezit jane vazhdimisht te zene kane sjelle si perfundim mungesen totale te rrugeve te mira.

Kjo gjendje eshte riparuar nga italianet gjithsesi te cilet me qellim qe te lehtesojne operacionet e tyre ushtarake kane ndertuar nje sistem rrugesh shume te perngjashem me ato qe ata kane ndertuar ne Alpe. Ndonese pjesa me e madhe e vendit nuk e njeh plugun pjeset e pakta te cilat jane nen kultivim prodhojne vaj ulliri te shkelqyer vere te nje cilesie te pranueshme nje duhan te forte por te mire dhe sasi te konsiderueshme gruri Shqiperia pavaresisht nga metodat e saja primitive te agrikultures ploteson nevojat me te medha per drithera te brigjeve dalmate.

Shqiperia per aq sa une jam ne dijeni eshte vendi i vetem ku ju mund te blini nje bashkeshorte me nje planifikim paraprak ashtu si ju mund te blini nje enciklopedi ose nje piano apo gramafon. Eumlshte me se e vertete se ka shume vende ku grate mund te blihen - Cerkezia per shembull ne Kine dhe ne Ishujt Solomon - por ne ato vende dhendri i ardhshem eshte i detyruar te paguaje cmimin e blerjes ne para te thata duke mos iu dhene lehtesia e hapjes se nje llogarie. Ne Shqiperi megjithate gjera te tilla behen me mire duke paguar nje pagese te pjesshme te cmimit te blerjes se vajzes per prinderit e saj kur ndermerret angazhimi pas se ciles ajo nuk ofrohet me per shitje por lihet menjane si nje artikull per te cilin eshte bere nje depozitim deri sa kesti perfundimtar te jete paguar kur ajo i dorezohet burrit te saj te ardhshem.

Shqiperia eshte gjithashtu i vetmi vend qe une di ku cdonjeri qe ka lidhje me te zemerohet nese nje vrases dergohet ne burg. Te afermit e te dashurit te tyre te vdekur marrin zet nga kjo sepse ata mendojne se gjyqtari ua ka hedhur duke i lene ata pa hakmarrjen e tyre qe ata ndoshta do te merrnin kur vrasesi te ishte i lire duke i futur nje thike ose nje plumb pistolete mes shpatullave. Vrasesi sigurisht qe kundershton ndaj denimit sepse ai nuk e pelqen burgimin si dhe per shkak se ai beson se mund te shpetoje nga te afermit e viktimes se tij nese i jepet liria. Nese ai ose miqte e tij kane para gjithsesi ceshtja zakonisht rregullohet mbi baza financiare gjakmarrja shuhet vrasesi falet dhe cdonjeri qe ka lidhje me perjashtim vetem te se vdekurit eshte po aq i kenaqur dhe miqesor sikur asgje te mos kish ndodhur ndonjehere qe te nderpriste marredheniet e tyre miqesore. Njerez te cuditshem shqiptaret.

Ne menyre qe te zhvilloje burimet e vendit dhe per te transformuar varferine e tij te tashme ne prosperitet Italia ka peruruar tashme nje skeme te gjere te puneve publike e cila perfshin rikuperimin e kenetave ripyllezimin e maleve rindertimin e rrugeve kryesore permiresimin e porteve si dhe ndertimin e nje hekurudhe te drejte permes gjithe Shqiperise nga brigjet e Durresit per ne Manastir ne Maqedonine serbe ku ajo do te lidhet me linjen nga Beogradi ne Selanik. Kjo hekurudhe do te ndjeke rrugen e nje prej arterieve me te rendesishme te Perandorise Romake Via Egnatias asaj rruge te fuqishme ushtarake dhe komerciale nje vazhdim trans-Adriatik i Via Appia-s e cila duke filluar nga Dyrachium Durresi i sotem kalonte fushen e Kavajes drejt Shkumbinit ngjiste shpatet e maleve Candavia shenim malet e Polisit dhe duke kaluar Maqedonine e Traken perfundonte ne Bosfor duke lidhur keshtu kryeqytetet e perandorive perendimore dhe lindore. Ne udhetuam ne kete rruge te lashte e cila kishte gjemuar dy mije vjet me pare nen kocine kater-kuajshe te Cezarit me nje tip tjeter kocie qe nen kofanon e saj te pjerret kishte fuqi njezet here me te madhe se kocite me kater kuaj.

Kjo do te na jape te drejte neve ne vitet e ardhshme per te degjuar me perfilljen e pioniereve tregimet e turisteve te cilet do te kene bere te njejtin udhetim trans-ballkanik ne nje vagon te rehatshem fjetje me uje te rrjedhshem te nxehte e te ftohte drita elektrike dhe nje vagon ngrenie perpara. Eumlshte gje e madhe qe te kesh pare nje vend ne fazen pioniere te ekzistences se tij.

Ne kete pjese te Shqiperise se Jugut te njohur si Epiri i Veriut ne udhetuam me makine per nje dite te tere nepermjet nje rajoni te pasur me ato qe kishin qene me sa dukej qytete dhe fshatra vertet te begate por te cilat jane tani pirgje germadhash te nxira nga zjarri. Ky shkaterrim masiv u informova per shtangien time ishte pune e grekeve te cilet thuajse ne te njejten kohe kur gjermanet ishin duke tmerruar boten e civilizuar me sjelljen e tyre ne Belgjike ishin duke bere pikerisht te njejten gje thuhet por ne nje shkalle shume me te gjere ne Shqiperi. Si rezultat i ketyre mizorive te kryera nga nje komb i ashtuquajtur i krishtere dhe sic e thote me gojen e vet i qyteteruar nje numer i madh qytetesh dhe fshatrash shqiptare jane shkaterruar me zjarr dhe dinamit.

Edhe pse une kam qene ne gjendje per te marre ndonje shifer te besueshme konsensusi i opinionit mes shqiptareve zyrtareve franceze e italianeve dhe misionareve amerikane e punetoreve ndihmes me te cilet kam biseduar eshte se rreth 10000 deri ne 12000 burra gra dhe femije u qelluan me arme zjarri u theren me bajoneta ose u dogjen deri ne vdekje te pakten dyfishi i ketij numri vdiq nga i ftohti dhe uria si dhe nje numer i madh - une kam degjuar se shifra shkonte deri ne 200000 ndash ishin shnderruar ne te pastrehe. Rrefimet qe degjova mbi trajtimin ndaj te cilit ishin nenshtruar grate shqiptare jane aq te neveritshme sa qe eshte e pamundur te shkruhen. Ne kaluam nje nate ne Leskovik tre te katertat e te cilit ishin shkaterruar. Nga nje popullsi e cila mu tha se ne fillim shkonte ne rreth 8000 vete kishin mbetur vetem 1200 vete.

Edhe pse shumica me e madhe e viktimave ishin myslimane mizorite nuk ishin bere drejtpersedrejti per shkaqe fetare por ishin te frymezuara kryesisht nga lakmia per territor. Kur pas vendimit qe Shqiperia te behej nje mbreteri e pavarur ne vitin 1913 greket u urdheruan nga Fuqite e Medha te terhiqen nga Epiri i Veriut kufijte e te cilit ata i kishin shkelur me vendosmeri dhe qe kishin bere si u kishte dashur qejfi i tyre u raportua per ta se kishin filluar nje seri sistematike mizorish mbi popullsine civile te rajonit per te cilat nje paralele e pershtatshme mund te gjendet vetem ne masakrat turke ne Armeni apo tmerret e sundimit bolshevik ne Rusi. Ne vendosmerine e tyre per te siguruar jugun e Shqiperise per veten e tyre greket me sa duket pervetesuan politiken e ndjekur me nje sukses te tille nga turqit ne Armeni te cilet shpallen ne menyre cinike se askush nuk mund ta beje nje shtet pa banore.

Une nuk mendoj se greket jane perpjekur per ti mohuar keto mizori ndash deshmia eshte shume me teper bindese per kete ndash por edhe pse i madh nje grek si M. Venizelos i justifikon ato qe ngjane ne terren se ishin provokuar nga shqiptaret. Qe gjera te tilla mund te ndodhin pa shkaktuar tmerr dhe denim neper te gjithe boten e civilizuar u be shkak fakti se ne veren e vitit 1914 vemendja e botes u perqendrua ne ngjarjet e Frances dhe Belgjikes.

Une nuk kam asnje sherr me greket dhe asgje nuk eshte me larg deshires sime sesa te merrem me ate qe njihet si mbledhje-plehu por une jam duke raportuar ate qe kam pare dhe qe kam degjuar ne Shqiperi sepse une besoj se populli amerikan duhet te vihet ne dijeni te kesaj. Duke bere lidhje edhe me sjelljen e trupave greke ne Smirna ne pranveren e vitit 1918 kjo duhet te na mundesoje me shume per formimin e nje opinioni per sa i perket paraqitjes morale te grekeve qe ti besohet me mandate mbi popullsi te prapambetura.

Megjithese Shqiperia eshte nje protektorat italian shqiptaret perkunder te gjitha atyre qe Italia eshte duke bere ne drejtim te zhvillimit te vendit nuk e duan mbrojtjen italiane. Kjo pothuajse te habit megjithate eshte si pikeshikimi i qendrimit te nje populli tjeter te pambikeqyrshem si egjiptianet te cilet edhe pse i detyroheshin per prosperitetin e tyre te mahnitshem vetem sundimit britanik do ti rrezonin britaniket ne rastin e pare qe iu ofrua.

Ndonese italianet jane te dyshuar sepse shqiptaret kerkojne kompetencat e tyre administrative dhe per shkak se kane frike se italianet do te perpiqen ti ckombetarizojne ata francezet shikohen me nje urrejtje te cilen une rralle e kam pare te njejte diku tjeter. Kjo ndodh per shkak - imagjinoj une - te besimit se francezet jane aleate me armiqte e tyre te trasheguar greket dhe serbet dhe per shkak te qeverisjes se rrepte te Frances e cila ishte ilustruar kur gjenerali Sarril qe komandonte ushtrine e Orientit urdheroi kryerjen e ekzekutimit te Presidentit te Republikes jeteshkurter shqiptare qe u themelua ne Korce.

Per hir te se vertetes shqiptaret edhe pse mjaft te papershtatshem per pavaresine iu kundervune me dhune vendosjes nen mbrojtjen e ndonje kombi tjeter pervecse nese ky komb do te ishin Shtetet e Bashkuara apo Anglia ku te te dy keto kombe ata kishin besim te patundur. Une u habita kur mesova se disa amerikane qe kane depertuar ne Shqiperi qe nga lufta ndash misionare punonjes te Kryqit te Kuq dhe nje ose dy hetues te Konferences se Paqes ndash kane inkurajuar te vendasit besimin se Shtetet e Bashkuara ndoshta do te pranonin nje mandat per Shqiperine. Une nuk e di nese ata e bene kete gje ne menyre qe te beheshin popullore e te lehtesonin ne kete menyre edhe misionet e tyre ose per shkak te ndonje injorance te skajshme te ndjenjave publike amerikane por mbetet fakti qe ata ngriten ne zemrat e mijera shqiptareve shpresa qe nuk mund te realizohen kurre. Duke konsideruar cdo gje mendoj se shqiptaret mund te benin me keq nese nuk do tia besonin te ardhmen e tyre politike drejtimit te italianeve te cilet pervecse kane sjelle ligjin rendin drejtesine si dhe fillimet e prosperitetit ne nje vend qe kurre nuk kishte pasur as njohurite me te pakta te ndonjeres prej tyre me pare duket se tregojne interesin e madh te njerezve me zemer te sinqerte.

Duke lene Korcen nje qytet i paster dhe i mbajtur mire me ndoshta 10000 njerez i cili ishte pushtuar kur ne ishim atje nga nje batalion prej trupash zezake nga Sudani francez dhe prej disa marokenesh ne notuam neper kallamishte deri lart ne trevat e malit Peristeri ne nje rrepire tronditese ne nje shteg te ngushte lart me lart gjithmone me lart...

Le te marrim ne konsiderate tani pretendimet e Greqise per rikthimin e pasurive se te Semurit. Duke marre parasysh qendrimin e tyre gjate pjeses se hershme te luftes nuk eshte sekret se operacionet e Gjeneral Sarrilit ne Maqedoni u penguan seriozisht nga frika e tij se Greqia mund ta sulmonte ate ne pjesen e pasme dhe numrin e paket te humbjeve te tyre ne beteje greket kane arsyetuar mire ne lojen e grabitjes se territorit. A e kuptoni ndash une habitem ndash shtrirjen e plote te kerkesave greke Greqia kerkon 1 pjesen jugore te Shqiperise e njohur si Epiri i Veriut 2 te gjithe Traken bullgare duke e ndaluar keshtu plotesisht daljen e Bullgarise ne Egje 3 tere Turqine Europiane duke perfshire edhe Dardanelet e Kostandinopojen 4 krahinen e Trebizondit ne bregun jugor te Detit te Zi banoret greke te se ciles u perpoqen per krijimin e te ashtuquajtures Republika Ponte 5 portin e madh detar te Smirnes me 400000 banoret e tij dhe nje pjese te konsiderueshme te pjeses se brendshme te cilat ajo i ka pushtuar tashme 6 Ishujt Dodekanesus nga te cilet me i madhi eshte Rodosi ne brigjet perendimore te Azise se Vogel te cilin italianet e pushtuan gjate luftes turko-italiane dhe qe nuk e kane evakuuar akoma 7 lenien e Qipros nga Anglia e cila e ka administruar ate qe nga viti 1878. Kerkesat modeste te Greqise mund te permblidhen ne fjalet e nje kenge te njohur ne Shtetet e Bashkuara nje duzine vitesh me pare dhe qe mund te pervetesohet e te miratohet nga greket si himni i tyre kombetar

Gjithcka qe dua jane 50 milione dollare
Nje shatervan shampanje qe te rrjedhe ne kembet e mia
J. Pierpont Morgan duke pritur ne tryeze
Dhe grupin Sousa duke luajtur ndersa une ha.
Morgan bankier i njohur amerikan Sousa bande muzikore shume e famshme ne SHBA-ne e viteve 1900 ndash shenim A.H.

Do te isha krejt i sinqerte po te thosha se une kam pak simpati per pretendimet e Greqise ne keto territore jo sepse ajo nuk ka te drejte per to ne baze te kombesise ndash per kete nuk duhet mohuar se ne te gjitha rajonet ne fjale hiq vetem Shqiperine dhe Traken greket formojne shumicen e banoreve te krishtere ndash por sepse ajo nuk eshte vete aq e avancuar sa per ti besuar autoritet mbi racat e tjera vecanerisht mbi myslimanet. Mizorite e kryera nga trupat greke mbi myslimanet e Shqiperise dhe te Smirnes per te mos thene asgje pastaj nga sjellja e bandave greke ne Maqedoni gjate lufterave ne Ballkan duhet te jene prove e mjaftueshme e papershtatshmerise se saj per te qeverisur nje race te huaj. Une tashme kam folur mbi disa detaje per mizorite greke te raportuara ne Shqiperi. Por ky nuk ishte nje shembull i izoluar i metodave te kryera ne helenizimin e popullsive myslimane.

Ne pranvere te vitit 1919 Konferenca e Paqes e hipnotizuar me sa duket nga M. Venizelos i cili eshte nje nga diplomatet me te zote te kohes beri gabim qe lejoi forcat greke te pashoqeruara nga trupa te tjera per te zbarkuar ne Smirna. Pothuajse menjehere aty filloi nje masaker pa dallim ndaj zyrtareve dhe civileve turq si hakmarrje ashtu si pohojne greket per masakren e grekeve ndaj turqve ne rajonet e largeta. Pergjigjja e qarte per kete eshte se ndersa greket pretendojne se jane nje race e qyteteruar ata mbrojne idene se turqit nuk jane te tille. Protesta kunder grekeve ne kete rast ishte aq e madhe saqe nje komision me perberje nga aleatet duke perfshire perfaqesues amerikane u emerua per te bere nje hetim te plote. Ky komision i gjeti njezeri greket si fajtore te masakres se paprovokuar te 800 burrave grave dhe femijeve turq te cilet ishin vrare gjakftohtesish me arme ndersa po marshonin pergjate skeles ne Smirna ata qe nuk u vrane menjehere u hodhen nga ushtaret greke ne det.

U provua gjithashtu me deshmi edhe sjellja despotike dhe fyese e trupave greke ne qytetet dhe fshatrat pertej Smirnes. Une nuk kerkoj ndonje deshmi te metejshme per mungesen e maturise nese do te vendoseshin myslimanet nen kontrollin grek por ne qofte se do te doja kam proven e z. Hamlin djali i themeluesit te Roberts College i cili ka lindur ne Turqi qe flet turqisht e greqisht dhe qe u dergua ne Smirna nga qeveria greke si nje hetues dhe keshilltar. Ai me tha se qendrimi grek ndaj myslimaneve ishte shume provokativ dhe autoritar dhe se aleatet ishin fajtore per neglizhence penale kur ata i lejuan greket te zbarkonin te vetem ne Smirna.

Edhe pse ata e dine se endrra e tyre e rikthimit te sundimit helen mbi Bizant nuk mund te realizohet greket i kane kundershtuar ashper Shtetet e Bashkuara me qellim marrjen e nje mandati per Kostandinopojen. Shkalla e armiqesise greke ndaj Shteteve te Bashkuara te Amerikes nuk eshte vleresuar ne Amerike por kam gjetur gjurme te saj kudo ne perandorine otomane. Nje propagande e gjere greke e ka hedhur pergjegjesine per deshtimin e Greqise ne marrjen e gjithe Trakes mbi Shtetet e Bashkuara. Ndaj kesaj akuze eshte shtuar edhe pergjegjesia se amerikanet ishin kryesoret ne krijimin e ndjenjes kunder grekeve mbi masakrat e Smirnes masaker te cilen greket pretendojne se ishte thjesht nje incident fatkeq dhe se duhet te mos vihet re. Cdo lloj arsyeje e jashtezakonshme eshte nxjerre per armiqesine e supozuar te Amerikes ne lidhje me pretendimet greke duke filluar qe nga akuza se qendrimi yne eshte i frymezuar nga misionaret per shkak se Kisha Orthodhokse e ka kundershtuar gjithmone pranine e misionareve amerikane ne tokat greke e deri tek ambiciet tregtare. Ashtu si nje dokument drejtues grek e nxjerr ate ne pah Krahasuar me lakmine e Amerikes dhe skemat per zgjerim tregtar qe prej luftes imperializmi i Gjermanise ishte idealizem i paster.

...Dhe per te mbyllur kete copez rrefimi te Alexander Powell po citojme ate qe ai shpreh ne forme deshire ne librin e tij

Ndonje dite kur bota te jete me te vertete ne paqe dhe te mos kete me cte shkruash rreth lufterave mendoj se do te kthehem atje Larg larg qe ketu / Ku Adriatiku thyhet mbi nje gji te ngrohte /Ndermjet kodrave te gjelbra Ilire...
Kush eshte E. Alexander Powell 1879 ndash 1958

Eduard Aleksander Pauell Edward Alexander Powell lindi ne vitin 1879. Familjaret e tij ishin mbareshtues kuajsh ose me sakte fermere dhe ne moshe te re ai u dergua me nje tufe kuajsh race te paster ne Meksike. Ne rrugen e kthimit duke ardhur nga Kuba ai u infektua jo vetem me nje rast te rende te dizenterise por u infektua edhe me nje dashuri jetegjate per udhetimin dhe aventuren. Me pas ai filloi nje karriere qe do ta conte ne te gjithe boten ne disa nga zonat me te shkreta dhe me te largeta ne toke ne fushebetejat e Luftes se Madhe dhe ne shoqeri me shume nga lideret dhe politikanet me te rendesishem te shekullit XX si Theodor Rusvelt Mbreti i belgeve Albert I Winston Churchill Lordi Northcliffe gjeneralet Gouraud dhe Nivelle Pancho Villa Gabriele dAnnunzio Shahu i Persise marshallet von Hindenburg dhe Pilsudski marshalli sovjetik Tuckashevsky Adolf Hitler dhe shume e shume te tjere.

Ai filloi nje karriere ne gazetari dhe ne shkrime aventure pak a shume ne menyre te paqellimshme. Ndersa udhetonte neper Europe para Luftes se Madhe artikujt e tij te pare ishin ne lidhje me kuajt dhe garat sportive te tyre por pothuajse natyrshem ai rreshqiti ne shkrimet qe pershkruanin udhetimet dhe aventuren e me vone kaloi direkt ne raportimin e lajmeve. Si nje profesion te dyte ai hyri ne ushtrine britanike per nje periudhe te shkurter pas diplomimit dhe u punesua edhe nga qeveria e SHBA-se ne sherbimin konsullor ne Lindjen e Mesme per pak kohe.

Me hyrjen amerikane ne lufte ne prill te vitit 1917 Powell doli vullnetar per kryerjen e sherbimit ushtarak dhe u emerua kapiten i Zbulimit Ushtarak. Pas disa detyrave ai pesoi demtime ne shtyllen kurrizore nga nje rrezim me kale ne France ne shtator 1918 dhe qendroi ne regjim pushimi deri pas armepushimit. Ai u largua nga Forcat e Armatosura amerikane me graden major.

Pas Luftes se Madhe ai e vazhdoi karrieren e tij gazetareske dhe si shkrimtar aventure duke udhetuar larg dhe jashte vendit duke shkruar nje numer te madh librash dhe artikujsh. Veshtire se gjendet nje zone e botes te cilen Powell nuk e ka vizituar gjate jetes se tij ai shkoi ne Azine Qendrore ruse Indonezi Indi ne te gjithe Lindjen e Mesme Etiopi Afrike Persi Bashkimin Sovjetik dhe madje arriti te hyje edhe ne Nepal ne kohen kur vendi ishte ende i mbyllur zyrtarisht per te gjithe te huajt.

Edhe pse te shkruara me shume se gjysme shekulli me pare librat e tij mbeten jashtezakonisht te lexueshem dhe terheqes. Ai shkruan ne menyre te qarte dhe te sakte pa lajka ose shtirje por pershkrimet e tij mbi vendet dhe gjendjen shpirterore jane shume te arrira sidomos kur shkrimet e tij karakterizohen nga nje forme e bute humori amerikan. Dhe me sa duket fale gjithe menyres se tij te sjelljes se vecante amerikane ai levizi ne qarqet me te larta diplomatike e te biznesit ne kohen e tij dhe njohu disa nga politikanet e ushtaraket me te famshem dhe me famekeq te shekullit XX.

Autobiografia e tij u botua ne vitin 1954 dhe u quajt ne menyre kuptimplote Rruga e aventures. Powell vdiq me 13 nentor 1958 ne moshen 78-vjecare.

http://www.shqiperia.com/lajme/lajm/nr/ ... ve-ne-Rusi
http://www.gutenberg.org/files/17292/17 ... 7292-h.htm
“Nëse doni të zbuloni historinë para Krishtit dhe
shkencat e asaj kohe, duhet të studioni gjuhën shqipe !"
-----------------------------------------------------------------
Gottfried Wilhelm Leibniz - albanolog, matematicient, filozof gjerman

User avatar
Arbëri
Universe Member
Universe Member
Posts: 3818
Joined: Fri Nov 20, 2009 4:59 am
Gender: Male
Location: Maqedoni

Re: S’ka komb tjetër të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirs

#53

Post by Arbëri » Sun Sep 26, 2010 6:57 pm

Po i shtoj edhe keto shkrime nga gazetat e asaj kohe ne lidhje me postimin siper ,

Image
Image
“Nëse doni të zbuloni historinë para Krishtit dhe
shkencat e asaj kohe, duhet të studioni gjuhën shqipe !"
-----------------------------------------------------------------
Gottfried Wilhelm Leibniz - albanolog, matematicient, filozof gjerman

Socio
Star Member
Star Member
Posts: 693
Joined: Thu Sep 03, 2009 12:44 pm
Gender: Male

Re: S’ka komb tjetër të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirs

#54

Post by Socio » Tue Oct 12, 2010 8:06 pm

Image

Image
'The Australian Perth' 25 May 1910

Image

'The Advertiser' 25 May 1910


Le te jete ky nje ze vetedijsimi nga e kaluara jone e hidhur per te gjithe ata shqiptare qe mbajne apo u shkon mendja te veshin uniforme tjeter pos asaj kombetare.
One cannot and must not try to erase the past merely because it does not fit the present

User avatar
Arbëri
Universe Member
Universe Member
Posts: 3818
Joined: Fri Nov 20, 2009 4:59 am
Gender: Male
Location: Maqedoni

Re: S’ka komb tjetër të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirs

#55

Post by Arbëri » Fri Oct 29, 2010 4:13 pm

Lew Dawidowicz Trocki ( 1879 - 1940 )
Image
Image
Trocki: Unë, dëshmitari i masakrave serbe ndaj shqiptarëve në Shkup
I njohur edhe si bashkëpunëtor në disa gazeta të rëndësishme të kësaj kohe, dhjetori i vitit 1912 e gjen atë si të dërguar special të gazetës ruse “Kievskaja Misl” në Shkup dhe rrethinat e tij për të bërë një reportazh lufte. Por, i gjendur në mes të një masakre të organizuar të serbëve ndaj popullsisë shqiptare, ai nuk ngurron te shkruajë me tone akuzuese për atë që pa me sytë e tij.


Gazeta “Kievskaja Misl” që botohej në Kiev në gjuhën ruse, në atë kohë ishte më e madhja dhe më e rëndësishmja që botohej jashtë kryeqytetit, Moskës. Për të shkruanin pothuaj të gjitha penat më të mira të kohës, nisur nga publicisti Lunaçarski, duke vazhduar me shkrimtarët Korolenko, Paustovski e Gorki e për të përfunduar me politikanët si Leon Trocki e të tjerë. Dihet se Leon Trocki, me origjinë hebreje, ishte një nga dy pretendentët për të marrë postin e Leninit pas vdekjes. Por ai humbi përballë Stalinit dhe më pas u detyrua të largohej nga Bashkimi Sovjetik për të gjetur vdekjen në Meksikën e largët, pas një atentati të organizuar nga kundërshtarët politikë. Koha që Trocki sjell në reportazhin e tij ka qenë nga më të vështirat për shqiptarët dhe mbijetesën e tyre. Me fillimin e Luftës Ballkanike, Shqipëria ishte gjysmë e shkretuar dhe trupat serbe, në emër të luftës kundër Perandorisë Osmane, ndërmorën një sërë pushtimesh, të cilat u shoqëruan me masakra masive kundër popullsisë krejtësisht të paarmatosur. Sipas shtypit të kohës, gjatë kësaj ofensive humbën jetën rreth 250 mijë shqiptarë.
Gazetari austriak Leo Frojdlih, edhe ky me origjinë hebreje, autor i librit “Golgotha Shqiptare”, i përshkruante masakrat e serbëve në vjeshtën e vitit 1912, deri në pranverën e 1913-s, në trojet shqiptare, Kosovë, Maqedoni me këtë gjuhë: “Me qindra e mijëra kufoma të masakruara notonin në rrjedhat e lumenjve. Ata që mundin t’u shpëtonin sëmundjeve, urisë, plumbave të pushkëve të këmbësorisë dhe gjyleve të artilerisë serbe, grumbulloheshin në vende të caktuara dhe u jepej nga një plumb kokës. Më keq e pësonin ata që fshiheshin në shtëpitë e tyre. Pas kontrolleve të imta që bëheshin për plaçkitje dhe florinj, të fshehurit gjendeshin lehtë dhe thereshin si berrat. Torturat më të mëdha i pësonin gratë shqiptare, të cilët përdhunoheshin, lidheshin, dhe pasi bëheshin kapicë, mbuloheshin me kashtë dhe digjeshin të gjalla. Në rast se ato ishin shtatzëna, u çahej barku me bajonetë dhe pasi u nxirrej fëmija, vendosej në majë të bajonetës apo të hunjve. Pas masakrimit serbët pinin verë, këndonin dhe hidhnin valle. Kishte raste që ata gjatë therjes mblidhnin gjakun në kupa dhe e hapnin gostinë me të”.
Më poshtë, reportazhi i plotë i Leon Trockit, botuar në gazetën ruse “Kievskaja Misl”, në dhjetor 1912, veç të tjerave shërben për të rrëfyer edhe përsëritjen e historisë me masakrat e gjenocidin serb gjatë viteve 1998-1999 në Kosovë.
Leon Trocki

Kam pasur rastin, për fat apo fatkeqësi, ta vizitoj Shkupin, disa ditë pas Betejës së Kumanovës. Qysh në fillim u irritova nga autoritetet e Beogradit lidhur me lejen për qarkullim. Për shkak të pengesave që më bëri Ministria e Luftës, fillova të mendoj se njerëzit që e udhëhiqnin luftën nuk e kishin ndërgjegjen të pastër dhe se atje poshtë, ata po kryenin veprime krejt ndryshe nga sa paraqitej në shtypin zyrtar. Kjo përshtypje ose parandjenjë mu përforcua pas takimit me një oficer, i cili kishte qenë në Shkup me ushtarët e Shtabit të Përgjithshëm.
Oficeri, të cilin e kisha njohur për një kohë të gjatë, ishte njeri i ndershëm. Mirëpo, sapo ai e mori vesh se unë po shkoja për në Shkup, meqë realisht edhe e kisha marrë lejen për të shkuar atje, me një qëndrim të hapur armiqësor më tha se nuk duhet të shkoja dhe se nuk e kuptonte se pse Beogradi po vepronte në këtë mënyrë, sipas tij, duke i lejuar “të huajt” të shkonin në Shkup. Në Vranjë, në kufirin me Serbinë, kur e kuptoi se nuk do ndryshoja vendimin, oficeri serb e ndërroi zërin dhe filloi të më përgatitë për pamjet që do të shikoja kur të arrija në Shkup. “Këto janë gjëra të pakëndshme, por fatkeqësisht janë të paevitueshme”, më tha ai. Kjo, më duhet ta pranoj, se më bëri edhe më shumë të dyshoja. Kjo do të thotë se veprat e liga, për të cilat ishte dëgjuar deri në Beograd, nuk ishin të rastësishme, nuk ishin raste të veçanta e të izoluara, përderisa një oficer i trajtonte si “nevoja të shtetit”. Dikush duhej të kishte të dhëna për këto. Kush? Ushtria apo qeveria? Përgjigjen për këto pyetje e mora sapo arrita në Shkup. Trishtimi im filloi porsa e kaluam kufirin. Në orën 5 pasdite iu afruam Kumanovës. Dielli po perëndonte dhe errësira tashmë kishte fituar terren. Sa më shumë errësohej, aq më tepër shiheshin flakët e zjarrit që shkonin përpjetë. Po digjej gjithçka përreth nesh. Të gjitha fshatrat shqiptare, të afërta dhe të largëta, ishin kthyer në shtëllunga zjarri, deri te hekurudha. Ishte ky shembulli i veçantë i një lufte të tmerrshme shkatërruese që pashë në zonat e luftimeve. Në një çast, pasuria e atyre njerëzve, e trashëguar nga gjyshërit e stërgjyshërit dhe e fituar me mund, po kthehej në flakë. Kjo monotoni zjarri na përcolli gjatë gjithë rrugës deri në Shkup.


Masakra serbe

Zbrita nga vagoni me të cilin udhëtova. Tërë qyteti ishte i heshtur, në rrugë nuk shihje njeri të gjallë, vetëm para stacionit të trenit ishte një grup ushtarësh, prej të cilëve mbërrinin zëra të dehurish. Secili shkoi në rrugën e vet, ndërsa unë mbeta i vetmuar në stacion. Shkova te grupi i ushtarëve. Katër ushtarë mbanin bajonetat në gjendje gatishmërie. Në mesin e grupit të ushtarëve qëndronin dy të rinj shqiptarë, me takije të bardhë. Një ushtar, çetnik i dehur, mbante në dorë thikën, ndërsa në dorën tjetër shishen e rakisë. Çetniku i urdhëroi shqiptarët të shtriheshin për tokë. Ata, gjysmë të vdekur nga frika, u ulën në gjunjë. Pas urdhrit tjetër, ata u ngritën. Këtë ai e përsëriti disa herë….
Pastaj çetniku, duke sharë dhe duke kërcënuar, u drejtoi majën e thikës edhe viktimave të tjera. I detyroi të pinë raki, pastaj… i puthi. I dehur nga forca, rakia dhe gjaku, ai argëtohej duke luajtur me ta ashtu si macja e egërsuar me minjtë. Të njëjtat veprime, e njëjta psikologji. Të tre ushtarët e tjerë, edhe ata të dehur, qëndronin duke ruajtur se mos shqiptarët po iknin ose do kundërshtonin, derisa çetniku të argëtohej. “Këta janë arnautë”, më thotë një ushtar, “tash do t’ i ther”. Prej frikës u largova nga grupi. Nuk kishte kuptim të mundohesha për të mbrojtur shqiptarët. Ata mund të shpëtonin nga këta ushtarë vetëm nga një forcë tjetër e armatosur. E gjithë skena luhej në stacionin e trenit. Sapo mbërriti treni tjetër, ika për të mos dëgjuar britmat e tmerrshme dhe thirrjet e shqiptarëve për ndihmë…
Në rrugët e qytetit dhe në vetë qytetin ishte aq qetësi, sa dukej sikur ishte i shkretë. Të gjitha dyert ishin mbyllur qysh nga ora gjashtë pasdite. Me të rënë nata, çetnikët fillonin punët e tyre. Futeshin dhunshëm nëpër shtëpitë e shqiptarëve dhe turqve, duke vrarë e plaçkitur. Shkupi kishte 60 mijë banorë, gjysma e të cilëve ishin shqiptarë e turq. Disa nga ata sigurisht që kishin ikur, por shumica kishte mbetur. Tashmë, gjatë natës kundër tyre kryheshin krime. Dy ditë pas arritjes sime në Shkup, e para gjë që me të cilën përballesha në mëngjes ishte grumbulli e kufomave të shqiptarëve me koka të thyera nën Urën e Vardarit, mu në qendër të qytetit. Disa thoshin se ishin shqiptarë, të cilët ishin mbytur nga çetnikët, të tjerët thoshin se ata i kishte sjellë uji i lumit. Vetëm një gjë dihej: ata njerëz nuk ishin vrarë në luftime…
Shkupi ishte kthyer në një kamp të rëndomtë ushtarak. Popullata, sidomos shqiptarët dhe myslimanët fshiheshin nëpër rrugë për të mos u parë nga ushtarët serbë. Në mesin e masës së ushtarëve dallohen edhe fshatarë serbë, të cilët kanë ardhur këtu nga vende të ndryshme të Serbisë. Duke u justifikuar se kanë ardhur për të gjetur bijtë dhe vëllezërit e tyre, ata kalojnë nëpër Kosovë duke plaçkitur. Bisedova me tre prej atyre “torbaxhinjve”. Më i riu, një burrë i shkurtër, i sojit të “trimave”, lavdërohej sesi me pushkën e tij kishte vrarë dy shqiptarë, ndërkohë që dy të tjerë i kishin ikur. Bashkudhëtarët e tij, fshatarë të moshuar, e vërtetonin rrëfimin e tij.
“Një gjë nuk është e mirë”, ankoheshin ata. “Nuk kemi para me vete. Këtu mund të marrësh sa të duash qe dhe kuaj. Paga e ushtarit është dy dinarë (75 kopekë). Ushtari shkon në fshatin e parë të shqiptarëve dhe e merr kalin e parë që gjen. Përmes ushtarëve mund të marrësh një pendë qe për 20 dinarë. Serbët nga rrethina e Vrajës, në mënyrë masive janë nisur drejt fshatrave shqiptare me qëllim për të rrëmbyer gjithçka që gjejnë. Gratë serbe kanë ngarkuar në shpinë edhe dyer e dritare të cilat i kanë marrë nëpër fshatrat shqiptare.
Ndërkohë erdhën dy ushtarë. Ata bëjnë pjesë në çetat, të cilat çarmatosin shqiptarët. Një ushtar pyet ku mund ta këmbejë një lirë. Kërkova të ma tregojë lirën, meqë nuk kisha parë monedhë turke. Ushtari fillimisht shikon anash, pastaj e nxjerr floririn nga qesja, duke rrëfyer se ka edhe të tjera, por nuk dëshiron të rrëfejë sasinë. Një lirë turke këmbehet me 23 franga. Erdhën edhe ushtarë të tjerë. Po dëgjoja bisedat e tyre. “Nuk e di sa shqiptarë kam vrarë”, thotë njëri, “por te asnjëri prej tyre nuk kam gjetur diçka të vlefshme për ta marrë. Dhe, kur ia kam hequr kokën një nuseje të re, te ajo kam gjetur 10 lira”. Për bëmat e tyre, ata flasin krejt lirshëm. Kjo është e zakonshme për ta. Njerëzit nuk e kuptojnë se sa ndryshime të brendshme kanë sjellë vetëm disa ditë të luftës. Mund të shihet se deri në çfarë niveli shkon njeriu nga rrethanat. Në kushte të organizmit barbar të luftës, njerëzit shpejt brutalizohen dhe këtë ndoshta edhe nuk e kuptojnë. Një tog ushtarësh po marshonte rrugës kryesore të Shkupit. Një i dehur, sipas të gjitha gjasave, një turk i marrë, filloi t’i mallkonte. Ushtarët ndaluan. E mbështetën turkun tek muri më i afërt dhe e pushkatuan në vend. Toga vazhdoi tutje, ashtu sikur edhe popullata që ishte në rrugë.


Biseda me oficerin që e njihja

Në mbrëmje, në një pijetore, takova një oficer, të cilin e njihja. Njësia e tij kishte qenë e stacionuar në Ferizaj, në qendrën e shqiptarëve, “Serbia e vjetër”. Me njerëzit e tij, rreshteri kishte tërhequr një top të madh të rrezikshëm, gjatë marshimit nga Koçani deri në Shkup. Topi do t’i dërgohej ushtrisë, e cila kishte rrethuar Edrenenë.
- Çfarë detyrash keni tani në Ferizaj mes shqiptarëve? – e pyes.
“Po pjekim zogj dhe po vrasim arnautë. Jemi lodhur tashmë”,- thotë,- duke bërë grimasa dhe duke hapur gojën nga lodhja. Pastaj vazhdon: “Ka shumë njerëz të pasur mes tyre. Afër Ferizajt kemi hyrë në një fshat të pasur, me shtëpi si kështjella. Pronari ishte një njeri i pasur, i cili kishte tre bij. Ishin katër meshkuj dhe shumë gra. Të gjithë i kemi nxjerrë nga shtëpia, i kemi radhitur gratë dhe para syve të tyre u kemi therur burrat. Gratë nuk qanin nga frika. Na u lutën t’i lejonim të futeshin në shtëpi dhe të merrnin rrobat e tyre. I lejuam. Ato pastaj na dhanë nga një dhuratë. Pastaj i vumë zjarrin tërë vendit…”
- Si mund të veproni në mënyrë kaq brutale?,- e pyes i tmerruar nga rrëfimi i tij.
“Nuk e di as vetë, mësohet njeriu. Në një kohë tjetër, nuk do të kisha qenë në gjendje ta vrisja një plak apo një fëmijë të pafajshëm. Në kohë lufte, sikundër e dini, komandanti urdhëron dhe ju duhet ta zbatoni urdhrin. Shumë gjëra si këto kanë ndodhur. Gjatë bartjes së atij topi deri në Shkup, gjatë rrugës takuam një qerre, në të cilën ishin shtrirë katër burra të mbuluar deri në brez. Menjëherë nuhata erën e jodit. Diçka ishte e dyshimtë, mendova. Ndalova qerren dhe i pyeta kush ishin dhe ku shkonin. Heshtnin, duke u justifikuar se nuk dinin serbisht. Me ta ishte vetëm qerrexhiu, një rom, i cili na tregoi se katër të plagosurit kishin marrë pjesë në luftime në Merdar. Ishin plagosur dhe tani po ktheheshin nëpër shtëpi. E kuptova se kush ishin. -Zbritni!,- urdhërova.
E kuptuan çfarë po u thosha, por hezitonin. Ç’të bësh? Vendosa bajonetën në pushkë dhe i thera të katërt…
E kisha njohur këtë njeri. Kishte qenë kamerier në Kragujevc. Njeri pa ndonjë kualitet. Jo luftarak nga natyra, kamerier, ashtu sikur të gjithë kamerierët në vendet e tjera. Një kohë ishte edhe në Sindikatën e Kamerierëve. Ishte madje edhe sekretar, por u largua… Dhe shikoni tani se në çfarë është kthyer!”
- Përse veproni si banditë, po vrisni dhe po plaçkitni, pa bërë asnjë dallim!,- bërtita, duke ndier një neveri për njeriun me të cilin kisha biseduar.
Eprori u gjend në një situatë të vështirë. U duk sikur diçka i kishte rënë ndërmend. Pastaj duke u munduar ta justifikonte veten, i bindur dhe serioz, shqiptoi një frazë, e cila kishte edhe më shumë të zeza sesa kisha parë dhe dëgjuar.
“Jo. Nuk është ashtu. Ne, ushtria e rregullt, i përfillim në mënyrë rigoroze rregullat, asnjëherë nuk vrasim njeri më të ri se 12 vjeç. Për çetnikët nuk të them asgjë me siguri. Ata janë kokë më vete. Unë mund të siguroj për ushtarët”.
Rreshteri nuk siguronte për çetnikët. Dhe me të vërtetë, ata nuk pranonin asnjë kufizim. Të rekrutuar nga mesi i të papunëve, të paaftëve, elementë të ligj dhe të pavlerë, nga turma më e ulët, argëtoheshin me egërsinë e tyre me krimet, plaçkitjet dhe dhunën. Veprat dëshmonin shumë kundër tyre. Edhe ushtria e shteti ndiheshin jo mirë nga banalitete të tilla të përgjakshme të çetave të degjeneruara. Ata u detyruan të marrin masa dhe ende pa mbaruar lufta, i çarmatosën dhe i kthyen nëpër shtëpitë e tyre.


Kthimi

Nuk isha në gjendje ta duroja edhe më tej atë atmosferë, nuk kisha stomak për ta duruar. Interesi politik dhe vetëdija morale, për të parë me sy se si bëhen gjërat e tilla, u fundosën. Tashmë kisha vetëm një dëshirë: Të kthehesha sa më parë. Sërish u gjeta në tren. Po shikoja fushat e gjera rreth Shkupit. Çfarë bukurie, çfarë gjerësie! Njerëzit mund të jetonin mirë këtu. Çfarë dobie ka të flas kur ju vetë i dini këto ide, porse ato në atë vend më tingëllonin dhjetë herë më fort. Pesëmbëdhjetë minuta nga nisja e trenit, hodha vështrimin jashtë dhe pashë në një largësi prej 200 jardësh nga stacioni një kufomë me takije në kokë, me fytyrë përdhe dhe duar të shtrira. Rreth 50 jardë nga hekurudha po qëndronin dy roje serbe, pjesë e forcave që po ruanin hekurudhën. Me siguri kjo ishte vepër e tyre. Tutje, tutje, vetëm të largohem sa më parë nga ky vend.
Jo larg nga Kumanova, në një livadh, afër hekurudhës, ushtarët po hapnin një gropë të madhe. I pyes se për çfarë po hapej ajo gropë. Më thanë se gropa po hapet për mish të prishur, që ndodhej në dhjetë apo 15 kamionë, të cilët ishin parkuar anës rrugës. Ushtarët nuk e kishin marrë mishin që u kishte takuar. Krejt nevojat e tyre ushqimore, madje edhe më shumë se u nevojiteshin, ata i merrnin nga shtëpitë e shqiptarëve: djathë, qumësht, mjaltë. “Në atë kohë hëngra më shumë mjaltë, që ua merrnim shqiptarëve, sesa kisha ngrënë gjatë tërë jetës sime”, më thotë një ushtar. Për çdo ditë, ushtarët serbë thernin qe, dele, derra, pula, të cilat i hanin duke i hedhur mbetjet tej. “Neve nuk na duhet mishi. Sa e sa herë u kemi shkruar atyre në Beograd të mos na dërgojnë mish, por ata e bëjnë këtë sipas disa rregullave”. Kështu qëndrojnë gjërat kur shikohen nga afër. Mishi po prishet, si mishi i njerëzve, ashtu edhe i kafshëve, fshatrat janë bërë shkrumb e hi, njerëzit po dëbohen, “njerëzit mbi 12 vjet”… të gjithë janë barbarizuar, duke humbur fytyrën e tyre njerëzore…
Lufta po del në sipërfaqe si kryesorja dhe më e rëndësishmja, do t’i shihni krimet nëse shpalosni pak perden, e cila rri varur para veprave të “trimërisë” së ushtarëve…
Marrë nga “Kievskaja Misl”, nr. 355, 23 dhjetor 1912.
http://books.google.com/books?id=_mIDEE ... en&f=false
“Nëse doni të zbuloni historinë para Krishtit dhe
shkencat e asaj kohe, duhet të studioni gjuhën shqipe !"
-----------------------------------------------------------------
Gottfried Wilhelm Leibniz - albanolog, matematicient, filozof gjerman

User avatar
Arbëri
Universe Member
Universe Member
Posts: 3818
Joined: Fri Nov 20, 2009 4:59 am
Gender: Male
Location: Maqedoni

Re: S’ka komb tjetër të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirs

#56

Post by Arbëri » Thu Nov 04, 2010 9:29 pm

Shkruan ”Radniçke novine”, Beograd - datë 22 tetor 1913.
Barbarizmat serbe ndaj shqiptarëve në vjeshtën e vitit 1913
”Në Dibër, tabakhaneja, që ishte thertore bagëtish, u bë thertore njerëzish. Qytetit i vinte erë gjak njeriu, kudo mbretëronte pasiguria dhe një heshtje tmerri. Përveç tabakhanes edhe në qytet brenda, ndër postat e gjindarmërisë kishte nga një burg, ku mjaftonte vetëm urdhëri i postkomandantit ose dëshira e ndonjë xhindarmi që të njomeshin mirë muret e atij burgu me gjak shqiptarësh të pafajshëm.”

”Gjakësijat dhe ligësijat të panumërta që punoj ushtrj’ e Serbisë në rrethet’ të Dibrës, të Dibrës së poshtme dhe të Lumës në Shqipërinë e veriut, pasi u shua lëvizja e malësorëve në vjeshtën e parë 1913 dhe pasi lëçiti (publikoj) amnestijen guverna e Serbisë. Nga këto që u panë dhe u shenuan, thotë z.Koleja - mendja e njeriut mund të kuptojë mërirat dhe tmerret që as u panë dhe as u dëgjuan, as s´i mban goja për me i tregue“.

Ndërkaq në raportin zyrtar të paraqitur Fuqive të Mëdha, thuhet :“ Ne jemi të parët që po paraqesim listën e plotë të vrasjeve të bëra nga armata serbe në Krahinën e Dibrës, Dibrës së Ulët dhe Lumës, që shtrihen në Shqipërinë veriore, pas amnistisë së tetorit të kaluar të akorduar nga qeveria e Beogradit, masakra të bëra pas revoltës së malësorëve shqiptarë. Ky është një dokument i rëndësisë së jashtëzakonshme dhe tashmë është dërguar te qeveria e njërës nga Fuqitë e Mëdha nga përfaqësuesi i saj i plotfuqishëm, që e ka përpiluar përsonalisht me shënime dhe emra të vendeve të vrasjeve dhe terrorit. Ja versioni i plotë i raportit zyrtar.“
Masakra në rrethin e Dibrës



Në Klos, bandat serbe kanë therur Ahmet Aliun dhe vëllain e tij, sikurse edhe Nezir Sulejmanin dhe Mehmet Salihun. I tërë fshati është grabitur.



Në Valikardhë, në pikë të ditës dhe në prani të krejt banorëve, Ymer Halili, Osman Qira, Qerim Zejneli, Ismail Alushi dhe Sul Hoxha (hoxhë mysliman) janë prerë me bajonetë dhe janë katandisur në kufoma të panjohshme. Shtëpitë u janë djegur pasi më parë u ishin plaçkitur.



Në Peladhi, janë bërë kontrollime shtëpi më shtëpi, me pretekst të kërkimit të armëve. Shumë shtëpi janë plaçkitur. Shtëpia e Hasan Patajt është djegur dhe pronari është prerë në fyt në prani të nënës së vjetër, gruas dhe fëmijëve.



Në Krajkë, shtëpia e Muharrem Dervishit është djegur pasi ishte grabitur.



Në Zerqen, krejt shtëpitë janë grabitur dhe djegur.



Në Sopot, i tërë fshati është rrënuar dhe plaçkitur. Shumë shtëpi janë djegur. Të gjitha kafshët janë vjedhur dhe këta persona janë therë në bajonetë: Ali Kamberi, shërbëtori i tij, Hamza Disha, si dhe Salih Selimi.



Në Dibër (qytet), disa orë para sulmit të malesorëve, prefekti lokal dhe komandanti ushtarak arrestuan tetëmbëdhjetë udhëheqës të qytetit, që janë ekzekutuar pa u gjykuar: Ramiz Karanfili, Sheh Husejni, Numan Hasani dhe Safet Bej. Të tjerët mbijetuan falë hyrjes në atë kohë të malesorëve në qytet dhe ushtria serbe u detyrua të ikë me ngut. Kur u kthyen në qytet, serbët e plaçkitën krejt qytetin dhe morën me vete mbi një milion lira turke të vjedhura. Shumë shtëpi u dogjën, posaçërisht ato e Ali Beut, Rakip Qatibit dhe Kurtish Agait. Me vrazhdësi të paparë, serbët po ashtu i masakruan shumë njerëz të tjerë, mes të cilëve kishte edhe të tillë që bënin punët e tyre dhe s'merrin pjesë në kryengritje. Mes të masakruarve ishin: Kurtish Aga, Behgjet Efendi, Haxhi Syreja Efendi, Reshid Efendi Kusari dhe Sadullah Shtrazimiri. Në këtë çast, qyteti i Dibrës është thjesht i shkretë, sepse banorët kanë ikur në malë. Në qytet kanë mbetur vetëm dyqind apo treqind veta të të dyja gjinive.



Në Gjoricë, një ditë pas vizitës së një oficeri të dërguar nga qeveria austriake, që ishte duke kaluar dhe verifikuar tërheqjen e ushtrisë serbe nga rajoni, serbët u rishfaqën në fshat dhe vranë një grua dhe një fëmijë pesëvjeçar. Ata, po ashtu, e plagosën një grua tjeter.



Në Homesh, vetëm tri nga 150 shtëpitë e katundit qëndrojnë në këmbë. Të gjitha janë djegur pasi që ishin plaçkitur. Pasi janë dorëzuar, serbët i kanë vrarë: Musa Ismajlin, Shemsedin Bajramin dhe Halit Sulejmanin, që ishin kthyer në fshat pas amnistisë. Herën e parë i morën 1000 krerë dele, 150 krerë gjedhe dhe 40 kuaj. Herën e dytë, ata morën 50 krerë dele, nëntë krerë gjedhe dhe nëntë kuaj.



Në Shupenzë, pas vjedhjes së shtëpive dhe marrjes së gjërave të vlefshme, serbët masakruan: Ali Myslimin dhe vëllain e tij Abdiun, Hasan Abazin dhe Dalip Elmazin.



Në Okashtinë, vetëm një shtëpi qëndron në këmbë nga 74 sa ishin. Të gjitha janë plaçkitur dhe djegur. Dy burra të quajtur Ferhat dhe Nazif janë prerë me bajonetë. Krejt kafshët janë marrë.



Në Topojan, fshat me 68 shtëpi, kishte plaçkitje dhe djegie të përgjithshme. Një burrë me emrin Abdullah Xhaferri u pre në qafë pasi nuk ishte në gjendje të paguante pesë lira turke (115 lira italiane) të kërkuara haraç nga oficeri komandues i detashmentit. Ushtarët serbë i morën me vete të gjitha kafshët.



Në Kovashicë, Malik Bajrami, Aziz Haxhi, Ahmet Ramadani, Leka, Destan Jashari, Sejfedin Elezi dhe Sulejman Ramadani janë masakruar. 150 krerë delesh, 41 gjedhe dhe 13 kuaj janë vjedhur. Burri me emrin Rashid Rexhepi është kursyer nga vrasja vetem së i ka paguar haraç prej 150 lirave turke (rreth 3450 franga) komandantit të detashmentit serb.



Në Gjuricë (katundi afër Topojanit) janë masakruar 14 burra. Dy gra po ashtu janë vrarë: Naile Seferi dhe Zemane Ibrahimi, si dhe djemtë e vegjël: 8-vjeçari me emrin Ismail Mehmedi, 10-vjeçari me emrin Bajram Elezi, 7-vjeçari me emrin Rrahman, dy dymbëdhjetëvjeçarë, njëri i quajtur Hasan Ali dhe tjetri Elias dhe e bija e Husein Cokës.



Në Golevishtë, i tërë fshati është grabitur. 74 shtëpi janë djegur dhe dy burra, njëri me emrin Halil Numani e tjetri Nuredin Mustafa janë prerë në fyt. Sa u përket kafshëve, herën e parë serbët i kanë marrë 1000 krerë dele, 30 krerë gjedhe dhe 35 kuaj, kurse herën e dytë 23 kuaj, 40 gjedhe dhe 500 krerë dele.



Në Kërçisht, dy shtëpi të vetme myslimane janë djegur. Pastaj janë vjedhur 60 krerë dele, dy dema dhe katër lopë.



Në Bllatë, serbët kanë djegur 75 shtëpi dhe kanë masakruar Rexhep Lleshin së bashku me të vëllain Abdiun dhe djalin e vogël Bajramin, si dhe gruan e Islam Kuaranas. Fshati është plaçkitur tërësisht dhe kafshët e mbetura, 90 krerë dele dhe 50 krerë gjedhe, janë marrë.



Në Zogjaj, fshati është plaçkitur të gjitha të mirat. Drutë e dimrit dhe kafshët janë marrë. Serbët i kanë shkatërruar 124 shtëpi dhe, derisa zjarri shndërronte çdo gjë në hi, ata i kanë hedhur këta njerëz për së gjalli në flakë: një grua me emrin Rihane, dy vajza me emrat Fazile e Myslime dhe një 7-vjeçar me emrin Bajram. Ata gjithashtu i prenë me bajoneta Haxhi Myslimin, Nezir Azizin, Halil Numanin dhe Zenel Hasanin. Duke u kthyer për të dytën herë në Zogjaj, serbët masakruan: Musafa Myslimin, Aziz Jusufin, Adem Shabanin dhe Edin Nurkën. Ata, po ashtu, i vodhën shtatë lopë dhe gjashtë dele, që i kishin shpëtuar plaçkitjes së parë.



Në Maqellarë, 10 shtëpi janë grabitur dhe janë djegur. Për me shumë, serbët i kanë prerë: Elmaz Selmanin dhe të birin e tij Selmanin, Malik Rexhepin dhe të birin e tij Muratin, Hasan Sulejmanin, Abdullah Qehajën, Hajredin Hasanin dhe të tre bijtë e tij Ymerin, Ramizin dhe Tevfikin, të vëllain Rakipin, babën Hasanin; Rrustem Mehmetin, Numan Shemsedinin, Ramadan Bajramin dhe Ejup Edhemin. Banorët e tjerë të fshatit u detyruan të sjellin 50 krerë gjedhe, dy lopë dhe 113 dhi, në mënyrë që të mos masakrohen.



Në Poçest, serbët e kanë vrarë Muharrem Muharremin dhe të birin e tij Behgjetin. I morën 100 krerë dele dhe nëntë copë bagëti, si dhe 150 lira turke (afër 3450 franga), që i zbuluan nëpër xhepat e katundarëve.



Në Kërçisht të Poshtëm, serbët kanë vjedhur shtëpinë e Mehmet Ejupit pasi ia pre në fytin atij në prani të familjes.



Në Çerenec, ata dogjën 23 shtëpi dhe e masakruan Hasan Abazin bashkë me gruan e tij, Ramadan Salihun dhe Rrustem Sulejmanin. Ata e kanë vjedhur krejt fshatin duke i marrë me vete të gjitha gjërat e vlefshme, furnizimet dhe kafshët. Në Bllacë, i gjithë fshati është djegur pasi ishte vjedhur. Banorët janë prerë me shpatë, krejt pa shkak, kështu që ka qenë e pamundshme përpilimi i listës së viktimave. Kur u kthyen në Bllacë, serbët e panë së i kanë lënë pa marrë 250 krerë dele, 37 1opë dhe 28 kuaj, kurse barinjtë i masakruan.



Në Spas ata i plaçkitën të gjitha shtëpitë dhe i dogjën dhjetë prej tyre. I morën të gjitha kafshët që mundën t'i zinin, 150 krerë dele, katër kuaj dhe 13 krerë bagëti.



Në Klobuçishtë, pas grabitjes së të gjitha shtëpive, ua vunë pastaj zjarrin. Tridhjetë shtëpi u bënë shkrumb e hi. Po ashtu, në prani të katundarëve i vranë: Adil Bilhalin, Ahmed Abazin, Mustafa Murtezin, Xhelaledin Destanin dhe të vëllain e tij Musën, Hajredin Maksutin, Lutfi Fejzullahun, Reshid Murtezin dhe të birin tij Fetahun, Gazanfer Zejnelin dhe të tjeret. Serbët po ashtu i vodhën 150 dele dhe dhi, 11 bagëti të tjera, dhe një gomar.



Në Pulçishte (Poçest?) serbët i morën 103 krerë dele, l5 krerë gjedhe, 14 kuaj, shtatë gomare dhe 65 lira turke (afër 1500 franga). Kur u kthyen herën e dytë, ata zunë dhe morën edhe pesë dele, 10 gjedhe dhe një kali.



Në Obok, i tërë fshati është plaçkitur dhe udhëheqësit të fshatit, Ramadan Bajramit, i është prerë fyti. Kur kaluan herën e parë, serbët morën një tufë prej 120 deleve dhe, herën e dytë, ata morën 25 dele, dy dema, një kalë dhe dy gomarë.



Në Pesjakë, ata kanë djegur dhe shkatërruar të gjitha shtëpite. Prej banorëve kanë vrarë këta: Jahja Ismajlin, Malik, Mahmut, Sejfullah, Abaz dhe Vehbi Sulejmanin. Serbët, po ashtu kanë marrë me vete 14 bagëti, 50 dele dhe një gomar.



Në Erebarë i gjithë fshati është plaçkitur dhe këta përsona janë masakruar: Ibrahim Osmani, Junus Kurtishi, Xhafer Demiri dhe Destan Ishaku. Po ashtu i kanë marrë me vete tre kuaj, një gomar dhe tetë krerë dele. Ata ia kanë marrë një tufë prej 150 deleve Shukri Beut nga kullota afër fshatit.



Në Vojnik, serbët plaçkitën e dogjën të gjitha shtëpite, 51 sish dhe, derisa flakët e shkretonin fshatin, ushtarët serbë e therrnin me bajoneta kë e gjenin. Mes viktimave ishin Sinan Ibrahimi, Nazif Numani, Ali Selimi dhe Idriz Shabani. Për më tepër, një grua me emrin Shame është torturuar dhe i është prerë fyti në prani të fëmijëve të saj. Të gjitha kafshët, 100 krerë dele, tetë krerë gjedhe dhe nëntë kuaj janë marrë.



Në Allajbegi, serbët e plaçkitën tërë fshatin dhe dogjën 65 shtëpi. Ata masakruan këta përsona: Ibrahim, Zejnel Dalipin, Salih Ahmetin, Ali Selimin, Hajdar Shabanin dhe vëllain e tij Hajredinin, Hajredin Muçajn, Ali Osmanin, Numan Elmazin, Sejfedin Selimin, Zejnel Saipin, Salih Sulejmanin, Fazli Abazin dhe gratë: Shame, Qamile, Alie, Nimetallah, Hibe, Zaide, Fatime dhe një vajzë pesëvjeçare. Të gjitha kafshët e kullotave përreth janë vjedhur e marrë.



Në Avalan, fshati është plaçkitur dhe katër shtëpi janë djegur. Kryeplaku i katundit Ismajl Ismajli është prerë në fyt dhe kafshët, 90 krerë dele, 6 kuaj dhe 1 gomar janë marrë.



Në Çankë, pasi fshati është vjedhur, nëntë shtëpi janë djegur. Prej banorëve të fshatit janë prerë këta: Beqir Rrustemi, Husejn Abazi, Shahin Numani dhe Zejnullahu. Ata po ashtu i morën me vete 13 kafshë.



Në Kovaçicë, i tërë fshati është plaçkitur dhe 32 shtëpi janë djegur. Të masakruar ishin: Elias Dauti, Nuredin Nurçe, Salih Osmani dhe Zejnel Troza. Serbët morën dy dema, 30 krerë dele dhe nëntë lopë.



Në Bllatë të Eperme, i tërë fshati është plaçkitur dhe 18 shtëpi janë djegur. Abdul Azizi dhe Abdurrahmani ishin të vetmet viktima të serbëve. Për më tepër, 42 krerë dele dhe dy kuaj janë marrë.



Në Bllatë të Poshtme, 25 shtëpi, pasi janë plaçkitur, janë bërë shkrumb e hi. Një burrë me emrin Ali Bllata dhe të dy bijtë kanë vdekur në flakë. Serbët po ashtu i kanë marrë 30 krerë dele, katër lopë dhe tre kuaj.



Në Lishan, pasi fshati është plaçkitur, është djegur i tëri dhe të gjitha kafshët e gjetura në stalla dhe jashtë tyre janë marrë.



Masakra në rrethin e Dibrës së Ulët



Në Rabdisht, fshati është plaçkitur dhe është shkatërruar krejtesisht. 38 shtëpi dhe afër 30 stalla janë djegur. 65 burra janë masakruar, si zakonisht, me bajonetë. Për më tepër, në mesin e tyre ishte edhe një djalosh 6-vjeçar, i biri i udhëheqësit lokal, që ishte hedhur për së gjalli në flakë. Serbët, po ashtu, morën me vete 400 krerë dele, 150 dhi, 60 lopë dhe 22 kuaj. Hallakatja e xhepave të banorëve që ishin kursyer nga vdekja rezultoi me 20 lira turke (afër 450 franga), të cilat serbët i konfiskuan.



Në Zimur, serbët plaçkitën dhe dogjën shtatë shtëpi. Ata i prenë me bajoneta: Ahmet Shabanin, Mulajm Elmazin, Sulejman Zeqirin, Veisel Rizajn dhe Salih Shabanin. Kafshët u morën dhe ishin 245 krerë dele dhe 12 dema.



Në Staravec, i tërë fshati u plaçkit dhe 42 shtëpi u bënë shkrumb. Viktimat ishin: Husejn Muça, Reshid Rrahmani dhe një grua e quajtur Zobejda. Serbët zunë dhe morën 300 dele e dhi, 30 krerë bagëti të tjera dhe katër kuaj.



Në Bahutaj, serbët e detyruan Ramadan Mehmetin dhe shoqeruesit e tij të rrinë në terezi dhe pastaj ua prenë fytet. Ata i morën 10 kuaj.



Në Tomin, fshati është plaçkitur dhe dy shtëpi, teqeja dhe xhamia janë djegur. Mazllum Jusufi dhe një çunë dhjetëvjeçar janë prerë. Të gjitha kafshët e gjetura janë marrë.



Në Dohoshisht, pas grabitjes së fshatit, 55 shtëpi janë djegur. Mes viktimave që janë masakruar tmerrshëm, njeriu mund të njihte trupat e Malik Bajramit, Ramadan Ahmetit, Ymer Sadikut, Zejnullah Hasanit, Halil Junuzit, Musa Bajramit dhe Shaban Halilit. Serbët morën me vete edhe 400 krerë dele dhe 200 kuaj.



Në Zagrad, ushtarët shkatërruan tetë shtëpi dhe vodhën katër kuaj.



Në Bellovë, serbët plaçkitën tërë fshatin dhe morën çdo gjë që mund të bartnin.



Në Grazhdan, 22 shtëpi janë grabitur dhe janë djegur. Aziz Shemsedini, Hasan Zekiria, Xhafer Jusufi, Emrullah Mahmuti, Mon Beqiri, Hasan Durmishi, Rrustem Hasani dhe i vëllai i tij Zekiria, Bexhet Nuri dhe e shoqja e tij, Ismail Xhelili dhe i biri i tij Elias, Elez Hasani, Emrullah Demiri, Sinan Xhaferi, Aziz Kurteshi, Maksut Numani dhe Ferhat ishin prerë me bajonetë në prani të familjeve të tyre. Serbët, po ashtu, i morën të gjitha kafshët.



Në Muhurr, ata i plaçkitën të gjitha shtëpitë dhe 14 i dogjën. Kur kapërcyen herën e parë, i morën 200 krerë dele, 100 qengja, 30 lope dhe 15 kuaj, si dhe mbi 300 lira turke (afër 7000 franga) që i gjetën në xhepat e banorëve. Kur kaluan herën e dytë nëpër fshat, trupat serbe vodhën 10 dele dhe një kalë. Ata i shkuan në bajonetë edhe njëmbëdhjetë udhëheqës fshati.



Në Luzni, të gjitha shtëpitë private janë plaçkitur. Serbët pastaj i shkatërruan pesë shtëpitë kryesore. Ata i morën të gjitha kafshët që i gjetën në stalla, mbi 1500 dele e dhi dhe 200 krerë bagëti të tjera. Dëmet njerëzore, të vrarë me bajoneta, janë 45 veta, emrat e të cilëve me kujdes janë verifikuar dhe regjistruar.



Në Çetush, katër shtëpi janë djegur dhe përsonat: Asma Hasani, Zejnel Shabani dhe Osman Numani janë masakruar. Tre kuaj janë vjedhur.



Në Brezhdan, serbët plaçkitën dhe dogjën 17 shtëpi. Ata masakruan këta përsona: Abedin Osmanin, Shahin Mehmetin dhe Salih Kadriun. I morën, po ashtu edhe 25 kuaj.



Në Ushtelencë, i gjithë fshati është grabitur dhe trembëdhjetë shtëpi janë bërë shkrumb e hi. Janë masakruar këta përsona: Numan Rrustemi, Muslim Zeki dhe Mehmet Gota. U morën edhe 17 kuaj e gjashtë dema.



Në Deshat, serbët dogjën 15 shtëpi dhe e hodhën një djalosh dhjetëvjeçar e dy gra në flakë për së gjalli. I vodhën 50 krerë bagëti dhe 500 krerë dele.



Në Sohodoll, i dogjën tri shtëpi dhe i masakruan katër burra: Abdullah Abedinin, Tusun Dalipin, Sulejman Bahtiarin dhe Dalip Ismajlin, si dhe një grua me emrin Belure dhe të birin e saj gjashtëvjeçar me emrin Mazllum. Po ashtu, i vodhën edhe 200 dele e 30 kuaj.



Në Borovjan, serbët i dogjën dy shtëpi dhe prenë në fyt Rrustem Muharremin, në prani të familjes së tij. Po ashtu i morën 27 krerë bagëti, 119 dele dhe pesë kuaj.



Në Rashnopojë, ata plaçkitën në tërësi shtëpitë, por nuk mundën t'i digjnin asnjë prej tyre. Ata i prenë në fyt gjashtë fshatarë udhëheqës: Bajram Mehmetin, Malik Rakipin, Selman Rakipin, Behgjet Behlulin, Osman Azanin, Hajredin Malikun dhe vodhën 20 dema.



Në Cerjan, serbët shkatërruan shtëpitë dhe vranë tre burra: Fazli Sulejmanin, Jashar Hejbatin dhe Bektesh Arsllanin dhe një grua; Zobejden. I morën 14 kuaj dhe 60 krerë dele.



Në Pilaf, të gjitha shtëpitë janë plaçkitur dhe pesë prej tyre janë djegur. Serbët e prenë me bajonete Dalip Ramadanin në prani të së ëmës së tij të vjetër.



Në Pilaf-Mahallë ata grabitën të gjitha shtëpitë dhe shkatërruan tetë nga to. E vranë Hasan Fetahun, Salih Jusufin dhe të bijen e tij gjashtëvjeçare Fatimen. Për më tepër soldateska serbe i vërviti djemtë e vegjël, 6-vjeçarin me emrin Shukri dhe 4-vjeçarin me emrin Hasan në flakë. U morën 100 krerë bagëti, 200 krerë dele dhe tetë kuaj.



Në Pollozhan, krejt katundi u grabit dhe tri shtëpi u dogjën. Këtu mbetën njëmbëdhjetë viktima: Hajredin Vehta dhe vëllai i tij Azizi, Jusuf Uka, Hajredin Shkurti, Husejn Zejneli, Hajredin Halili, Said Pasha, Emin Shahini, Elez Numani dhe vëllai i tij Osmani dhe i biri i këtij të fundit. Sa i

përket kafshëve, ata morën 50 krerë dele 12 dema dhe katër kuaj.



Në Gliçë (Blliçe?), të gjitha shtëpitë janë plaçkitur dhe pesë sish janë djegur. Serbët ua prenë fytin tre burrave (Xhafer Rrustemit, Destan Hasanit dhe Xhemal Salihut) dhe një gruaje (Ajshes). I morën 250 krerë dele dhe 30 kuaj.



Në Limjan, i tërë fshati u grabit. Në mesin e banorëve që u prenë me bajoneta ishin Hasan Shahini, Sejfullah Ibrahimi, Abdurrahman Fetahu, Qerim Sadiku dhe Bajram Xhelili. Po ashtu, i morën 200 krerë dele, 20 1ope dhe 10 kuaj.



Në Peshkopi, pasi u plaçkitën të gjitha shtëpite, 57 nga to, mes tyre edhe me të rëndësishmet, u dogjën. Të masakruar ishin: Xhelaledin Abazi, Ali Ymeri, Xhelman Selmani, Hasan Arsllani, Hajredin Shabani dhe Murat Demiri. 180 krerë bagëtish, 450 dele e dhi, 15 mushka dhe 20 kuaj janë marrë me vete.



Në Trepçë, katundi u plaçkit dhe Zejnullah Ahmeti u pre me egërsi në sy të familjes së vet. Dy kuaj dhe 57 krerë dele janë marrë.



Në Çidhën, tridhjetë shtëpi janë bërë shkrumb e hi. Tre burra ishin mes viktimave: Kitan Keloshi, Hasan Hani dhe Arsllan Sadiku. 500 dele e dhi, 200 krerë bagëti, 13 kuaj dhe tre gomarë janë marrë.



Në Renz, serbët shkatërruan pesë shtëpi, ia prenë fytin Zëjnel Ahmetit në shkallare dhe morën 100 dele e dhi, 12 lopë, dhe 5 kafshë të tjera.



Tregimi i masakrave mban me vete listën tmerruese të zbulimit të martirizimit të rinisë shqiptare. Detajet janë pajisur edhe me vrasjet e bëra në pjesë të tjera të Krahinës së Dibrës së Ulët të Shqipërisë veriore, siç jane:



Në Dipjakë, grabitje e përgjithshme ku ndodhi vrasja e një burri me emrin Beqir Sulejmani dhe ku u paguan haraç 45 lira turke nga banorët për komandantin serb që të ndalte masakrën. Por, të gjitha kafshët i morën.



Në Venisht, grabitje dhe rrënime. U prenë në fyt Beqir Asimi dhe Idriz Tahiri dhe u plaçkitën të gjitha kafshët.



Në Sllatinë 30 shtëpi u shkatërruan. Bahtial Idrizi u dogj i gjallë dhe 1365 krerë të bagëtive u morën.



Në Trojak dhe Velështë 41 shtëpi u bënë shkrumb e hi. U vranë këta përsona: Zaim Idrizi, Abas Huseini dhe Salih Kadri. 660 kafshë janë marrë.



Në Kallë 30 shtëpi janë djegur. Një grua me emrin Daveshe është hedhur për së gjalli në flakë. Bajram Rrustemit iu pre fyti në shkallaret e shtëpisë së tij. 576 kafshë i morën.



Në Sllovë, nuk kishte viktima, pasi popullata nuk i kishte besuar amnistisë serbe dhe kishte ikur në male. Fshati u plaçkit krejtësisht, 32 shtëpi u dogjen krejt dhe 319 kafshë i morën teksa

kullosnin.



Në Dardhë, plaçkitje të përgjithshme. Dy viktima: Nuredin Sulejmani dhe Ramadan Sinani. 380 kafshë janë marrë.



Në Reç, plaçkitje e përgjithshme dhe marrje e 600 kafshëve.



Në Shumbat Palaman, plaçkitje, rrënim i tetë shtëpive. Tri gra, Rihane, Selvije dhe Ajshe, dhe tre burra, Jusuf, Bajram dhe një Bajram tjeter, janë vrarë. Mbi 1340 kafshë janë marrë.



Masakra në rrethin e Lumës



Në Shullan: ushtria serbe plaçkiti tërë fshatin, dogji 5 shtëpi dhe shkoi në bajonetë gjithë gjindjen. Shpëtuan vetëm 3 njerëz, sepse u ndodhën jashtë fshatit, kur therej gjindja...



Në Topojan: Fshatin e dogjën fund e krye dhe gjindjen, si nja 500 vetë, burra, e gra të çdo moshe i vranë me bajonetë.



Në Ceren: Plaçkitën gjithë çka gjetën, rrëmbyen gjithë gjënë e gjallë.



Në Bushtricë: Dogjën tre shtëpi, morën 50 kuaj...



Në Palush: Dogjën fshatin fund e krye dhe vranë e hodhën në zjarre më tepër se 100 vetë, gra, burra dhe kalamaj.



Në Gjegje: Plaçkitën fshatin dhe rrëmbyen 27 lopë e 130 bagëti .



Në Matranxh: Bënë rrëmujë gjithë katundin dhe rrëmbyen 4 kuaj, 17 qe e 400 dhen.



Në Vasije: Përveç të plaçkiturit e shtëpive, morën 230 krerë bagëti, 32 lopë, 15 kuaj dhe 2 mushka.



Në Barruc: Morën gjithëçka kishte fshati si dhe 13 lopë, 14 dele dhe 6 kuaj.



Në Gjabër: Bënë plaçkë fshatin dhe morën 3 gomerë, 25 dhen e dhi, 4 kuaj dhe 40 lira turke.



Në Drazh: Përveç katandisë dhe ushqimeve, sidomos 500-600 okë fasule, morën 2 kuaj dhe 250 berre.



Në Gjin: Plaçkitën fshatin dhe morën 400 berre, 5 lopë e 1 kalë.



Në Kalis: Bënë rrëmujë gjithë gjënë, dogjën 40 shtëpi dhe vranë 67 vetë: gra, burra e kalamaj dhe rrëmbyen 500 krerë bagëti, 50 lopë, 10 kuaj, 10 gomerë,4 mushka.



Në Lusën: Dogjën 25 shtëpi, therën 52 vetë (76 vetë-Sh.B) rrëmbyen 1000 bagëti, 100 lopë, 6 mushka, 10 gomerë, 25 kuaj.



Në Vilë: Plaçkitën e dogjën 6 shtëpi...



Në Ujmisht: Plaçkitën e dogjën 21 shtëpi dhe vranë 15 vetë si dhe rrëmbyenberra, 50 lopë dhe 30 kuaj.



Në Xhafere: Këtë fshat prej 25 shtëpiash e dogjën fund e krye dhe gjithë gratë e burrat i vranë me bajoneta, dy veta që s´u ndodhën në fshat, shpëtuan.



Në Brekijë: Edhe këtë fshat prej mëse 150 shtëpiash e bënë hi dhe njerëzit, sa u ndodhën aty...



Në Lojme: dogjën 60 shtëpi dhe therën gjithë meshkujt, gra e çiliminj.



Në Nimçë: Katundin e bënë hi nga njerëzit shpëtuan vetëm 5 vetë, të tjerët, burra, gra e foshnje i shkuan në bajoneta.



Në Përbreg: Fshatin e tërë e dogjën dhe e bënë hi dhe gjithë njerëzinë, 375 veta burra, i shkuan në bajonetë.



Në Surroj: Dogjën 130 shtëpi dhe vranë 55 burra e 2 gra, të cilat i zunë besë amnestijes...



Në Novosej: I vunë zjarrë tërë fshatit.. serbërit arritën që të vrasin të shoqen e Islamit, Hanxhiut, katër fëmijët e tij, dhe tërë fëmijët e Ramadan Isufit, të cilët i hodhën të gjallë në zjarrë. Gjë e gjallë që rrëmbyen serbët janë: 40 kuaj, 280 lopë e qe, 1300 dhen e dhi.



Në Bardhoc: Dogjën tërë gjanë e Haxhiut të Bardhocit.



Në Sulaj (Sumaj): Dogjën 24 shtëpi vranë një fshatar dhe rrëmbyen 500 dhen, 10 dhi,10 kuaj.



Arrëzë: Dogjën 10 shtëpi dhe vranë 8 vetë.

vazhdon...
“Nëse doni të zbuloni historinë para Krishtit dhe
shkencat e asaj kohe, duhet të studioni gjuhën shqipe !"
-----------------------------------------------------------------
Gottfried Wilhelm Leibniz - albanolog, matematicient, filozof gjerman

User avatar
Arbëri
Universe Member
Universe Member
Posts: 3818
Joined: Fri Nov 20, 2009 4:59 am
Gender: Male
Location: Maqedoni

Re: S’ka komb tjetër të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirs

#57

Post by Arbëri » Thu Nov 04, 2010 9:35 pm

Ky dokument ruhet në arkivin e Kukësit:

Image





Si i përshkruan masakrat serbe shtypi i kohës



· Vuksanoviq: “Shqiptarët në fillim i vritnim me pushkë dhe patllake, por së shpejti erdh urdhëri të therren me thika!



Për shkaqet e shpërthimit të Kryengritjes shqiptare të vjeshtës së vitit 1913 dhe për përmasat e masakrave serbe të kryera ndaj shqiptarëve, kanë shkruar personalitete serbe ( edhe ata që morën pjesë në masakra) si dhe vet shtypi serb i kohës.



Një tabllo realiste të gjendjes së rëndë në tokat e pushtuara shqiptare, na jep socialdemokrati serb Dimitrije Tucoviq. Tucoviq në librin e tij ”Serbia dhe Shqipëria” shkruan:”Kryengritja shqiptare e shtatorit ( 1913), për shkak të së cilës Serbia u shtërngua të mobilizojë përsëri afro tre divizione, është një shembull klasik që tregon se si shkaktohen luftrat koloniale. Okupimi i ushtrisë serbe shtrihej prej lindjes e deri në dyert e grykave dhe të qafëmaleve shqiptare. Ky okupim e ndau bujkun prej arës, bagëtinë prej kullosave, kopetë prej lugjeve, fshatin prej mullirit, blerësin e shitësin prej tregut, rrethinën prej qytetit, kurse tërë popullsinë malore prej qendrave ekonomike dhe drithoreve të saj. Shqiptari i andejshëm (i Shqipërisë londineze - Sh.B) nuk guxonte të shkelte më në tokën e tij që i kishte mbetë në këtë anë (në Kosovën e pushtuar - Sh.B). Të gjitha burimet e jetës iu prenë. Populli i dëshpruar dhe i uritur pa masë, së pari u lut të vijë lirisht në tregje. Por, kur iu ndalua edhe kjo, ndërmjet vdekjes nga uria dhe vdekjes nga plumbi, ai zgjodhi këtë të dytën (plumbei - Sh.B).



Krimet serbe në Dibër e më gjerë i ka parë për së afërmi edhe shkrimtari Haki Stërmilli. Ai për masakrat serbe në Dibër ( shtator-tetor 1913), shkruan: ”Në qytet, tabakhaneja, që ishte thertore bagëtish, u bë thertore njerëzish. Qytetit i vinte erë gjak njeriu, kudo mbretëronte pasiguria dhe një heshtje tmerri. Përveç tabakhanes edhe në qytet brenda, ndër postat e gjindarmërisë kishte nga një burg, ku mjaftonte vetëm urdhëri i postkomandantit ose dëshira e ndonjë xhindarmi që të njomeshin mirë muret e atij burgu me gjak shqiptarësh të pafajshëm.”



Ndërkaq gazeta e Zagrebit ”Hrvatska Novosti” shkruan: ”Çudi e madhe?! Serbët jo vetëm në kohën e luftimeve, që bënë aq çudira mbi shqiptarët e Kosovës sa gjithë bota u neverit, por edhe sot pas vendimeve të Konferencës së Londrës, kudo që kanë shkelur, vrasin, presin, vjedhin, burgosin, dhunojnë e plaçkisin popullsinë e pafajshme vetëm pse janë shqiptarë.”



Gazeta”Daily Telegraph” shkruan: ”Historia nuk njeh persekutime më të fëlliqura se sa pasojën e llahtarës së duarve dhe shpirtit të trupave (reparteve) të gjeneral Jankoviqit”.



Për shpirtin shoven të reparteve serbe të vdekjes, kanë shkruar edhe vet xhelatët serb. Në gazetën serbe ”Radniçke Novine” Nr. 212, Beograd, 9 tetor 19123, një ushtarak serb, në një letër të publikuar, për masakrat serbe në Lumë ndër të tjera shkruan: ”...Mund të them se këtu ndodhin gjëra të lemeritshme. Unë rrënqethem nga e gjithë kjo dhe gjithnji e pyes vetveten, vallë është e mundur që njeriu të jetë kaq barbar dhe të bëjë kështu? Kjo është e tmerrshme e llahtarshme... Nuk guxoj dhe s´kam kohë të të shkruaj gjerësisht. Mund të them se Luma nuk ekziston më. Gjithçka është shndërruar në kufoma, hi e pluhur. Kishte fshatra me nga 100-150-200 shtëpi, në të cilat nuk ngeli apsolutisht askush gjallë, askush gjallë... I mblidhnim tubë, 40 deri 50 njerëz, dhe ashtu si ishin, grumbull i thernin të gjithë me thika. Plaçkitja ordinere u bë kudo. Oficerët plaçkitën kope të tëra bagëtish dhe i shitën përmes ushtarëve në Prizren...”



Po në gazetën ”Radniçke novine” Beograd-Tetor 1913, socialdemokrati Dimitrije Tucoviç, për masakrat e ushtrisë serbe, ndër të tjera shkruan: ”...Kur trupat serbe shkatërruan fshatin Topojan (fshat i Lumës - Sh.B) aty s´kishte burra. Oficerët rezervë që morën urdhëra ta djegin fshatin dhe të thernin me thika, kot kundërshtonin, kot i përsëritnin fjalët ”të gjithë a?” Të gjithë ishte përgjigjja e njëfarë kapiten Jurishiqit. Për dy orë u vranë 500 shpirtëra... Shqiptarët e “egjër” ushtarët tanë të zënë rob i çarmatosnin dhe i lëshonin, kurse ushtria jonë e ”kulturuar” e shekullit XX po i vretë edhe fëmijtë e tyre....”



Ndërsa një ushtarë i quajtur Vuksanoviq për masakrat e kryera, rrëfen si vijon: ”Shqiptarët në fillim i vritnim me pushkë dhe patllake, por së shpejti erdh urdhëri se nuk kishte levërdi të shpenzohet municioni, prandaj shqiptarët do të therren me thika. Dhe kështu ndaheshin në grupe grupe..., rreshtoheshin në rreshta me fytyra të kthyera kahë njëri tjetri dhe atëherë oficerët dhe nënoficerët i thernin shqiptarët një nga një në qafë. Këta njerëz fatkëqinjë as që luanin nga vendi, as nuk bërtisnin, as nuk mbroheshin, thuajse nuk ishin qenje njerëzore të vetëdijshme, por shikonin të qetë si i therrej shoku pranë dhe thika po ia shpërthente fytin e tij. Nuk mund ta merrja me mend një gjakftohtësi dhe qëndrueshmëri të këtillë njerëzore, të cilët e shikonin vdekjen me sy të hapur. Është kjo njëra nga skenat më të llahtarshme që e përjetova gjatë luftrave. Duhet të vdesin disa gjenerata të shqiptarëve që të harrohen ato, çfarë kanë bërë serbët ndaj tyre.” shkruan ”Radniçke novine”, Beograd - datë 22 tetor 1913.
“Nëse doni të zbuloni historinë para Krishtit dhe
shkencat e asaj kohe, duhet të studioni gjuhën shqipe !"
-----------------------------------------------------------------
Gottfried Wilhelm Leibniz - albanolog, matematicient, filozof gjerman

User avatar
Mallakastrioti
Galactic Member
Galactic Member
Posts: 2936
Joined: Thu Jul 23, 2009 4:23 pm
Gender: Male
Location: Italy
Contact:

Re: S’ka komb tjetër të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirs

#58

Post by Mallakastrioti » Sun Nov 07, 2010 11:31 am

Gazeta italiane "La stampa" e dates 05/04/1914:

"Shqiperia e Jugut shkaterruar nga bandat greke.
Korça e shkaterruar si nga nje termet "

Image


----

Planet e pushtimit te Janines si dhe Epirit ne teresi, cituar po nga e njejta gazete e vitit 1897:

Image

"Ekzekutimi i planit primitiv (te pare apo fillestar) se Greqise perberne ne PUSHTIMIN e me mbasem te Epirit nga Pentephigadia.Sicaron, Janina dhe Metsovo jane per momentin te pezulluara lidhur ngajrjeve te djeshme.."
Image

User avatar
Arbëri
Universe Member
Universe Member
Posts: 3818
Joined: Fri Nov 20, 2009 4:59 am
Gender: Male
Location: Maqedoni

Re: S’ka komb tjetër të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirs

#59

Post by Arbëri » Wed Feb 16, 2011 11:01 pm

The Sydney Morning Herald. Friday, December 7th 1945
Image
Image

Image
“Nëse doni të zbuloni historinë para Krishtit dhe
shkencat e asaj kohe, duhet të studioni gjuhën shqipe !"
-----------------------------------------------------------------
Gottfried Wilhelm Leibniz - albanolog, matematicient, filozof gjerman

User avatar
Arbëri
Universe Member
Universe Member
Posts: 3818
Joined: Fri Nov 20, 2009 4:59 am
Gender: Male
Location: Maqedoni

Re: S’ka komb tjetër të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirs

#60

Post by Arbëri » Sun Feb 20, 2011 8:39 pm

Shpërngulja e shqiptarëve në Turqi

Shpërngulja e shqiptarëve prej Kosovës në Turqi 1912-1915
Sipas dokumenteve që gjenden në Arkivin e Sekretariatit Federativ të Punëve të Jashtme në Beograd, në Fondin PO (Politçko Odelenje) nga Konsulati gjeneral jepen këto të dhëna për shpërnguljen e shqiptarëve nëpër Selanik në Turqi. Sipas dokumentit numër 1246 të përpiluar më 12 prill 1914 jepen këto shifra:
Nëntor 1912 në Turqi shpërngulen 8866 shqiptarë,
Dhjetor 1912 në Turqi shpërngulen 11493 shqiptarë,
Gjatë Janarit 1913 shpërngulen 12087 shqiptarë,
Gjatë Shkurtit shpërngulen 1288 shqiptarë,
Gjatë Marsit shpërngulen 7553 shqiptarë,
Gjatë Prillit shpëngulen 6725 shqiptarë,
Gjatë Majit shpërngulen 12813 shqiptarë,
Gjatë Qershorit shpërngulen 9386 shqiptarë,
Gjatê Korrikut shpërngulen 21045 shqiptarë,
Gjatë Gushtit shpërngulen 29312 shqiptarë,
Gjatë Shtatorit shpërngulen 13380 shqitparë,
Gjatë Tetorit janë shpërngulur 14764 shqiptarë,
Gjatë Nëntorit shpërngulen 17313 shqiptarë,
Gjatë Dhjetorit shpërngulen 15502 shqiptarë,
Gjatë janarit të vitit 1914 në Turqi shpërngulen 10182 shqiptarë,
Gjatë Shkurtit në Turqi shpërngulen 25060 shqiptarë,
Gjatë Marsit në Turqi shpërngulen 12346 shqiptarë,
Gjithsej, sipas dokumentit, vetem në Turqi, janë shpërngulur 239807 persona. Në këtë shifër theksohet se nuk hyjnë fëmijet që ishin nën moshën 6 vjeçare. Gjithashtu, theksohet në këto dokumente, se nëpër Kavallë kanë kaluar edhe 4 mijë familje myslimane, por edhe po aq përmes rrugës tokësore. Të gjithë këta persona thuhet se i kanë çuar në Turqi me 395 anije evropiane. Sipas të dhënave të "Komitetit të Kosovës", gjatë Prillit të vitit 1914 për në Turqi janë shpërngulur: 6520 shqiptarë.
Gjatë majit për në Turqi janë shpërnguljur 15414 shqiptarë,
Gjatë Qershorit për në Turqi janë shpërngulur 14821 shqiptarë
Gjatë Korrikut për në Turqi janë shpërngulur 26237 shqiptarë,
Të gjitha këto të dhëna i ka botuar Akademia Serbe e Shkencave dhe Arteve, seksioni i Shkencave Historike ("Dokumenta o spolnjoj politici kraljevine serbije", K.VII Sv.1 Beograd 1980.f.617-618).
Sipas të dhënave të Ministrisë së Punëve të brendshme të mbretërisë serbe (1912-1915) në Kosovë ishte planifikuar të kolonizohen 20 mijë serbë në zonnë e okupuar nga serbët dhe 5 mijë malazezë në zonën e Kosovës të okupuar nga malazezët.

vazhdon..
“Nëse doni të zbuloni historinë para Krishtit dhe
shkencat e asaj kohe, duhet të studioni gjuhën shqipe !"
-----------------------------------------------------------------
Gottfried Wilhelm Leibniz - albanolog, matematicient, filozof gjerman

Post Reply

Return to “Historia e Shqiperise”