"Moreover, you scorned our people, and compared the Albanese to sheep, and according to your custom think of us with insults. Nor have you shown yourself to have any knowledge of my race. Our elders were Epirotes, where this Pirro came from, whose force could scarcely support the Romans. This Pirro, who Taranto and many other places of Italy held back with armies. I do not have to speak for the Epiroti. They are very much stronger men than your Tarantini, a species of wet men who are born only to fish. If you want to say that Albania is part of Macedonia I would concede that a lot more of our ancestors were nobles who went as far as India under Alexander the Great and defeated all those peoples with incredible difficulty. From those men come these who you called sheep. But the nature of things is not changed. Why do your men run away in the faces of sheep?"
Letter from Skanderbeg to the Prince of Taranto ▬ Skanderbeg, October 31 1460

SKENDERBEU-ikona jone kombetare, qe ju mungon te tjereve.

Këtu mund të flisni mbi historinë tonë duke sjellë fakte historike për ndriçimin e asaj pjese të historisë mbi të cilen ka rënë harresa e kohës dhe e njerëzve.

Moderators: Arbëri, Strokulli

Post Reply
User avatar
ALBPelasgian
Galactic Member
Galactic Member
Posts: 2113
Joined: Sun Jun 28, 2009 7:57 pm
Gender: Male
Location: Prishtinë (Prima Justiniana)
Contact:

Re: SKENDERBEU-ikona jone kombetare, qe ju mungon te tjereve.

#61

Post by ALBPelasgian » Sat Oct 31, 2009 9:25 pm

Picasso` wrote:Interesant eshte se autori i ketij libri si referenca i mer do autore te shekullit 19 si Makushev, Selishtev, Irecek, do pan sllavist te betuar, dhe historian srb te shekullit te kaluar, dhe shum INTERASANT eshte ajo qe ARVANITET-ARBANITET i shendron ne SLLAV...
Referencat i ka si Makushev, Selishtev, bile edhe ne fund e mer edhe MILAN SHUFAIN.

Ka dokumente te vjetra qe folin per gjuhen e ndryshme nga ajo sllave ne ato troje ne shekujt e mesjetes?
Picasso, nje liber i pasur me dokumentacione sa i perket ketyre periudhave eshte libri 'Burime tregimtare bizantine per historine e Shqiperise prej shek.X-XV' i Koco Bazhorit. Ne kete liber jane te stivuara kronologjikisht kronikasit bizantin te cilet paraqesin fakte te jashtezakonshme qe mund t'na sherbejne per te ndricuar shqiptaresine e viseve ne fjale, vecmas ne Maqedoni dhe Epir.
Ne sot po hedhim faren me emrin Bashkim,
Qe neser te korrim frutin me emrin Bashkim!

Picasso`
Senior Member
Senior Member
Posts: 146
Joined: Thu Aug 06, 2009 12:18 am
Gender: Male

Re: SKENDERBEU-ikona jone kombetare, qe ju mungon te tjereve.

#62

Post by Picasso` » Sun Nov 01, 2009 12:19 am

ALBPelasgian wrote:
Picasso` wrote:Interesant eshte se autori i ketij libri si referenca i mer do autore te shekullit 19 si Makushev, Selishtev, Irecek, do pan sllavist te betuar, dhe historian srb te shekullit te kaluar, dhe shum INTERASANT eshte ajo qe ARVANITET-ARBANITET i shendron ne SLLAV...
Referencat i ka si Makushev, Selishtev, bile edhe ne fund e mer edhe MILAN SHUFAIN.

Ka dokumente te vjetra qe folin per gjuhen e ndryshme nga ajo sllave ne ato troje ne shekujt e mesjetes?
Picasso, nje liber i pasur me dokumentacione sa i perket ketyre periudhave eshte libri 'Burime tregimtare bizantine per historine e Shqiperise prej shek.X-XV' i Koco Bazhorit. Ne kete liber jane te stivuara kronologjikisht kronikasit bizantin te cilet paraqesin fakte te jashtezakonshme qe mund t'na sherbejne per te ndricuar shqiptaresine e viseve ne fjale, vecmas ne Maqedoni dhe Epir.
Faliminderit, por nuk besoj se do mund ta gjej afer meje, ketu ne Manastir.
Do perpiqem te gjej dicka, ndonje fragment...

User avatar
Arta
Sun Member
Sun Member
Posts: 1515
Joined: Tue Jun 02, 2009 2:44 pm
Gender: Female
Location: USA

Re: SKENDERBEU-ikona jone kombetare, qe ju mungon te tjereve.

#63

Post by Arta » Sun Nov 01, 2009 12:31 am

Skënderbeu e dinte ku ishte Troja!

Risitë e një studimi: lisi (lezha), është Iliosi i Iliadës së Homerit.


Përfundimi i dy Argumentave të para.



Vetëm nga një shqyrtim kaq i shpejtë dhe i shkurtër kuptojmë se:

- Ky person (Skënderbeu) ka pasur një informacion shumë të saktë mbi lashtësinë.
Marrja para-sysh e faktit të mundësisë së njohjes prej tij të literaturës përkatëse në original na e shuan çudi-në pse vjen kaq i mirëinformuar në dije. Kostandinopoja është ajo që frymëzoi dhe furnizoi me literaturë të gjithë fazat e rritjes së Europës së sotme (Oksidentit të Ri).

- Mbajtja dhe përdorimi i simbolikës pellazgjike ka qenë e vetëdijshme nga ana e tij e për pasojë i qëllimshëm gjë që na e bëjnë të qartë edhe pas 300 vjetësh Rilindasit tanë me moton “Feja e shqiptarit është Shqiptaria”.

- Në saj të këtij personi Etniteti yn është i vetmi në botë sot që ka emërtesë fetare, të botëkupti-mit pellazg.

Po ndërkohë grishemi të dijmë tjetër çfarë informacioni na ka lënë ky dijetar me emrin Skënderbeu.

Në mars të 2007 një dashamirës dhe njeri me interesa kulturore A.M. na çon në Qytetin e Lezhës për të na treguar një dyshim të tij mbi rrënojat e Kishës ku u mbajt “Besë-Lidhja e Lezhës”. Ai dyshonte fort se kishte të bënte me portat e Trojës së Lashtë:

Vini re fotot përkatëse: Themelet e kishës nuk ishin aspak themele me gurë bashkëkohor (shek. XV) as të periudhës së perandorisë Romake (si në fig. 2) apo të periudhës helene (shek.V para Krishit) por, të periudhës pellazgjike (para 3 mijë vitesh) ku madhësia e brinjëve të gurëve të gdhendur e kalojnë 1.2 metër, ngjyra e tyre, zbukurimi dhe forma me bazë funksionale, fliste ballasi për një prani të një periu-dhe zhvillimi ekonomik dhe kulturor brilant. Po kjo në fakt nuk do të thotë se është Troja. Që kështu du-hej vazhduar më tej në hulumtim.

Vini re çfarë gjejmë me një rishqyrtim të shpejtë që i bëjmë Iliadës:

a- Numrin e lumenjve, kodrat, malet, majat e tyre dhe grykat e maleve që rrethojnë Ilionin-Ilios, largë-sinë prej bregut, liqenet dhe qytetet e tjera po aq të zhvilluara sa Ilioni-Ilios etj. na japin një informacion befasues kur krahasojmë pamjet nga Googlearth (internet) të zonës gjeografike të asaj çka ne kemi quajtur diku (lib. Antikiteti, E.Brinja) Zona e Ilirëvë të Mirfilltë dhe zonës gjeografike të Trojës së Turqisë ku sot realizohen vizitat turistike. (Rubrikë fotosh – Troja e Turqisë dhe Lezha).

- Ndërsa në zonën tonë të Ilirve të Mirëfilltë (e gjithë ultësira me qëndër Shkodrën e rreth saj) i gjejmë të gjitha, lumenjtë, liqenin, kodrat, malet, arsyen pse Iliosin (Ilionin) e rrahin aq shumë erërat (aq sa sot janë projektuar për tu ndërtuar central prodhimi të energjisë elektrike me erë), distancat nga fusha dhe nga bregu i detit etj.

- Në Turqi, në pikën arkeologjike që është quajtur nga Shlimani dhe pas tij nga e gjithë bota Troja, kemi një fushë pa fund nga të gjitha krahët (veri-Jug-lindje-perëndim) pa male, pa kodra lumenj e liqene, pa erëra etj..

b- Interesante po nga fotot e internetit është fakti se ndërsa nga fotot e Turqisë nuk dallohen në asnjë prej tyre ekzistenca e gurëve pellazgjik në atë të Lezhës sonë edhe padashje gurët pella-zgjik bëjnë mu… në foto faqeve të malit e gjetkë.

c- Në bazë të përshkrimeve të ngjarjeve që realizohen brënda një dite (nga këngë të ndryshme të Iliadës) bëmë skemat e lëvizjes, distancave dhe shtrirjeve në terren sipas përshkrimit. Kur u ulëm në terrenin përkatës hapësirat gjeografike me përmbatjen e saj (kodra, lumenj, male, fu-sha, rëra e bregut dhe distancat midis tyre) puthiteshin gjithë skemat në letër me terrenin real, ku me lëvizjet e individit me kalë por edhe me këmbë nuk ngelej skenë pa u realizuar. Nëse ngji-tesh në kala të Lezhës me këtë skemë në dorë nuk ngelet asnjë element gjeografik i pasqyruar në Iliadë pa u gjetur në terren (fushë beteja, pozicionimet etj.)(Nuk dimë në është bërë ndonjë-herë një analizë e tillë për “Trojën” e Turqisë?)

d- Vetëm në mënyrë tagenciale të shqyrtimit të emrit Ilios- të vendosur nga Grekët, shekuj më vonë ndodhisë së Trojës, në gjuhën e tyre të njësuar si emri që përfaqson Diellin në kujtim të qytetit Trojan Ilios -Ilion (Ilion vjen shqiptimi nga Iliada e përkthyer dorë pas dore që do të thotë se mund të ketë qenë pikërisht Ilios ose Ilis ose I-lis-os), në bazë të rregullave të linguistikës ku mjafton të kemi të njëjtat bashkëtingëllore dhe kemi të bëjmë me të njëjtën fjalë i bie që Ilios- i greqishtes së re është Lisi i origjinalit që ka mbetur po mes erërave, po mes gurëve pellazgjik, po mes lumenjve që kërkon të tregoj Iliada e fushave e maleve dhe e detit me ranë, etj.

e- Në bazë të rregullit të ndërtimit të qyteteve pellazgjike sipas perëndive (dymbëdhjetë) dhe duke qënë se edhe në Iliadë ndeshim shpesh shprehjen “Troja e Shenjtë, që ka edhe shumë qytete të pasura” duhet të jenë prezent përveç Ilionit-Ilios edhe njëmbëdhjet qëndra të tjera që kanë përbërë qytetet që u përfshinë në këtë luftë.



Po nga Barleti na vijnë dy informacione në funksion të konstatimit të mësipërm. Ky, kur ka dashur të japi pse-në e zhvillimit prej Skënderbeut të Besëlidhjes në Lis është i sinqertë kur pohon se “po përdor hamendësinë e tij” duke thënë “për të shmangur egoizmat midis princërve” dhe ndërkoh na jep shkarazi edhe dy informacione shumë të rëndësishme për arsyetimin e sotëm:

1 -ky vend (Lisi) kishte qenë i mbushur me statuja të mrekullueshme mermeri të tempujve të shenjtë të qyteteve të lashta. (Vini re, pushtuesi otoman ka zhvilluar një luftë të madhe ndaj zbulimeve arkeologjike tek ne e për pasojë dhe shkatëruese të atyre që kanë qënë mbi sipër-faqe duke kuptuar kështu se vetëdijen e Skënderbeut për identietin tonë ata kanë dashur ta shuajnë me çdo kusht dhe kjo ka vazhduar pastër të realizohet deri në ditët e sotme).

2- Princi i Lisit apo i Lezhës, shumë pak i rëndësishmëm në atë periudhë, i qëndroi në krah për të gjithë kohën Skënderbeut si askush tjetër. Për këtë Barleti nuk jep dot shpjegim por nëse çdo gjë mësipër qëndron nuk ka më gjë të pashpjegueshme. Vetdija e Skënderbeut për beslidhje në atë vend ku dhe u prish qytetërimi europian “në Lis të Trojës duhet të rikthehet Besa e thyer prej një princi që i mori gruan në shtëpi mikut që e bujti” pra, Besëlidja midis Ilirve të Mirfilltë dhe Epirotasve ishte e vetmja forcë e ditës dhe të së ardhmes (Lidhja e Prizrenit).

Dhe vërtet ndërsa lufta e Skënderbeut u krye tek Ilirët e Mirfilltë dhe me ta, përkrenarja e tij dhe emër-tesa që përdorte “epirote” i takonte trevës jugore të ilirve, duke njësuar kështu faktin (veriun) me moralin (jugun) pra duke realizuar Besë-Lidhjen në atë që do të përcillet realisht me emërtesën e një-suar “shqiptar” pa ndonjë vendim gjykate apo supremi por me vendim të rregullave që i disponon edhe sot Etno-psikika e këtij populli “Shqiptari për një nder rron”.

Pra në këtë shqyrtim të shkurtër faktet nxjerrin fakte të reja, lidhje dhe ngjarje që fillojnë të flasin në vazhdimësi.

Megjithatë, Ne nuk bëjmë pjesë tek ai grupim që edhe me kaq shumë argumente siç është ai gjeografik (nga më kryesorët) apo toponimia (edhe kjo shumë e rëndësishme) të nxjerrim menjëherë përfundimin se duhet të kemi të bëjmë me Trojën e vërtetë. Jo, dhe kjo për faktin se mund të gjendet edhe një vend tjetër në këtë Mesdhe që të ketë karakteristikat gjeografike dhe toponimike që plotësojnë kërkesat e të qenurit Trojë.

Por, për arsyen se një ndodhi (produkt- social) para se të ndodhi në një terren gjeografik, me një topo-nimi të caktuar ka domosdoshmëri nevojën e ekzistencën së arsyes psikike pse duhet të ndodhi pra, ka nevojën e ekzistencës së subjektit, njeri-shoqëri që mbart një psikologji të aftë për të prodhuar një ngjarje të tillë, e bash për këtë arsye ne mund të themi me gojën plot Po.

-”Jemi të gatshëm në një simpozium shkencor të tregojmë se Troja ka qënë Treva që përfshin “Qëndra e Ilirëve të Mirfilltë” dhe Ilioni është pikërisht Lisi. Jemi të gatshëm të tregojmë se si ky etnitet:

Është i aftë të prodhojë këtë ngjarje, ta trajtojë në zhvillim me një psikikë të një botkuptimi krejtësi-sht të lashtë dhe krejtësisht të njëjtë me atë të Iliadës dhe të na tregojë edhe sot e gjithë ditën me po ata rapsodë që në mijra vargje e tregojnë ngjarjen:

- me të njëjtën teknikë të ndërtimit të vargut,

-me të njëjtën metodikë të shikimit të ngjarjes dhe të personazheve dhe marrëdhënjeve midis tyre,

- me të njëjtën psikikë të arsyetimit të vullneteve që bëjnë fakt ngjarjen, gjë e cila është kaq e pranishme në Iliadë.

Prandaj dhe një prej dijetarëve më të mëdhenj të huaj që ka jetuar në këtë trevë dhe jo ka kaluar rastë-sisht me kalë si tregëtar (si shumë emra të huaj që merren për bazë me superlative në vlersim), Fabian Barkata (fillim shek. XX), duke dalë nga rrasa e françeskanit dhe duke veshur atë të shkencëtarit ka bërë këtë cilësimin për këtë trevë: - “popullsi e paprishur” duke shkuar më tej në profetizim: “këtu do të vij-në një ditë dhe do të ulen dijetarët dhe fillozofët e botës për të nxënë dhe për të thënë”.

Kështu, Rilindasit tanë të mëdhenj kur ringritën Skënderbeun nuk patën nevojë për një figurë (që do të kishte mjaftuar pushtetmbajtësi më i taletuar i kohës Ali Pash Tepelene) por për një amanet të harruar: - Feja e Shqiptarit është Shqiptaria.

U desh të kalojnë edhe 100 vjet që Petro Zheji me anë të shkencave të sakta të tregojë përmbajtjen hyjnore të fjalës në gjuhën shqipe (rrahja drejt qëndrës) dhe Niko Stillo me anë të shqipes së vjetër të zbërthejë në mënyrë të njëpasnjëshme të gjitha shkrimet parahelene dhe para romake duke treguar se janë vetëm në këtë gjuhë të parë që tregon dhe Petro Zheji.

Dhe kështu bëhen të pranishme dy fronte:

a- Frontin e parë vjen nga Informcioni i plotë shkencor mbi “Etnokulturën, Arkeologjinë dhe Historiografinë e pathënë” nga Studjues që vijnë nga jashtë akademisë si Dhimitër Pilika, Petro Zheji, Niko Stillo, etj. prej të cilëve marim një panorama të plotë të asaj që quhet sot “shqiptar” me të gjithë përgjigjet e pse-ve dhe si-ve që ngrihen rreth tij duke mos lënë jashtë shpjegimit asnjë linjë të fenomenit social të shprehur kjo në histori, linguistikë, arkeologji, etnokulturë (veshje, kanune, kënge, valle). Të gjitha këto në një harmoni të pacënueshme marrin kuptimin për të cilat ekzistojnë.





b- Fronit i dytë përbëhet nga tre Akademi Shkencash:

1- Akademia e Shkencave e Shqipërisë

2- Akademia e Beogradit (e varur nga Moska).

3- Akademia e Athinës (e varur nga Moska nëpërmjet Patriarkanës, Ministria e Arsimit ka qenë sëbashku me atë të Kishës Ortodokse, një aplikim ky i po atij mësimi që ne Bizantinët jua dhamë sllavëve duke bërë një shtetin me fenë).

Të treja këto Akademi kanë punuar për rreth 200 vjet në një linjë mendimi “zhdukjen e identitetit apo vetëdijes të të qënurit shqiptar”.

Dhe ja se si është realizuar:

1- Akademia e Aleks Budës ka hedhur themelet e një metodike të tillë:

- Gjithë mendimi që do të quhet shkencor duhet të vijë si rezultat i vjeljes së informacionit të ardhur nga shkollat e huaja që për kohën kur u formuan (shumë kohë pas Bizantit) dhe në fun-ksion të etniteteve të tyre nuk ka pas shans të kishin një informacion me vlerë për ne. Dhe kë-shtu sot ndeshesh masivisht me shprehjen “a ka thënë gjë bota për aksent “gjë”?, ska thën gjë? atëhere nuk ekziston “gjëja” “–kjo është motoja e punës së gjithë shtjellimeve të Akademisë së A. Budës duke mos u marrë asnjëherë me analizën e fenomenit që e ka krijuar “gjënë”. Kush e ka bërë këtë ka pësuar pak a shumë fatin e të madhit Dhimitër Pilika. Duke mos i lënë kështu rrugë të lirë asnjëherë mendimit shkecor që sigurisht ka lindur gjatë gjithë kohës ndërmjet studjuesve edhe të instituteve të Shqipërisë. Ndërsa për ata që kanë hulumtuar bibliotekat e shkollave të huaja (Gjermani, Francë) i dëgjon të të mburren se kanë lexuar për x- kohë y – libra, faqe për faqe, dhe ndërkoh asnjëhere nuk të thonë cili është mendimi i tyre konkretisht mbi çfa-rë kanë lexuar dhe jo të të përsërisin konkluzione të të tjerëve.

- Me orientimet e brezave të historianëve apo arkeologëve e gjuhëtarëve tek intelektet mesa-tere ose nën mesatare (nuk ka qen kurrë kusht që një student i historisë duhet të kishte mate-matikën 10 e kundërta po). Por në historinë e njerëzimit të gjith ata që kanë dhënë në shkencat shoqërore kanë ardhur nga shkencat e sakta.

- Mos mësimi i gjuhëve të vdekura nga këta student (të greqishtes së lashtë, të latinishtes, të osmanllishtes apo të njohjes së kulturës së lashtë në përgjithsi, mitologjisë në veçanti) ka qenë mjaft rezultativ. Dhe sot gjen rëndom arkeolog të vjetër apo të rinj që pispillosen sikur çfarë dinë se kanë lexuar biblioteka të tëra të Gjermanisë apo Francës por që në fakt jo vetëm nuk dinë të lexojnë shkrime të lashta që rëndomtë i gjen kësaj treve por dhe më të thjeshtën akoma nuk dinë as të dallojnë gërmat kur i gjejnë nëse janë latine apo greke parahelene. Për njohje të toponimive mitologjike që mbart kjo trevë pa fund, as që ja kanë idenë nëse ekzistojnë. T’u kër-kosh të bëjnë psikanalizën e argumentit mbi objekte arkeologjike për të gjetur nivelin ekono-miko- kulturor dhe politik që ka prodhuar, as që bëhet fjalë fare.

Këta janë shkencëtarët që prodhoi shkolla e Aleks Budës.
"I never gave anybody hell! I just told the truth and they thought it was hell."~Harry S. Truman

User avatar
Arta
Sun Member
Sun Member
Posts: 1515
Joined: Tue Jun 02, 2009 2:44 pm
Gender: Female
Location: USA

Re: SKENDERBEU-ikona jone kombetare, qe ju mungon te tjereve.

#64

Post by Arta » Sun Nov 01, 2009 12:33 am

Po mbrapa nuk ngelet as gjuhësia që ka ngelur tek emri i Eqerem Çabeit. Për këtë të fundit me numrin e madh të librave që ka prodhuar është ngritur një mur (kaq i madh sa ai Kinez do t’ia kishte zilinë) për të mos parë kurrë më tutje apo për të bërë shkencë. E ka thënë Çabei dhe është vënë vula, po sju referove Çabeit ske bërë gjë dhe kur hapim Çabein ç’të shikojmë?

Përsjatje pa fund për të gjetur ngjashmëri të fjalëve të shqipes tek sllavet, gjermanet e me radhë, pa asnjë lloj analize shkak –pasoj në drejtimin morfologjik e fonetik apo futje në psikikën e fenomenit që transmetohet si prejardhje gjuhësore. Çfarë është kjo?

Së pari shkencë është një metodikë pune në huluntim që kur ne studjuesit i referohemi atij që e ka zhvi-lluar mundemi ta aplikojmë dhe vetë me sukses.

Kështu mbasi përvetësojmë aparatin shkencor të Niko Stillos mundemi ta aplikojmë vet analizën e një pasqyre etruske pa ju referuar më Stillos dhe të marrim rezultatin që për-mbajtja e figurës të përputhet me atë të shkrimit.

Ose kur përvetësojmë metodikën e Petro Zhejit mundemi që edhe vet ta aplikojmë tek rrënjët e fjalëve shqip duke zëvëndësuar simbolikën përkatëse në funksion të grupimit semantik dhe marrëdhënjen matematikore në përmbajtjen e simbolit sipas nocioneve të fizikës moderne duke përftuar kështu vet rezultatet për të cilat na ka treguar Petro Zheji.

E ndërkoh rrugën e prejardhjes indoeuropiane të shqipes, e kërkuar aq shumë nga Çabej, shkencat e sakta aplikative siç është ajo e genetikës e ka hedhur poshtë duke treguar që rrugëtimi i Njeriut e për pasojë edhe i Fjalës ka trajektoren Etiopi-Europ-Indi dhe jo Indi-Europ. Petro Zheji pa pasur nevoj fare për këtë zbulim të genetikës e ka zgjidhur përfundimisht duke shkuar më tej si askush përgjatë 3000 mi-jë viteve histori të mendimit shkencor njerëzor. Duke hyrë në përmbatjen e formatuar matematikisht të informacionit brënda fjalës ai ka zgjidhur të gjitha llojet e problemeve që kanë të bëjnë me të gjitha lëmet e dijës (dhe jo më të linguistikës) por që sigurisht i takojnë të ardhmes së mendimit shkencor bo-tëror.

2- Akademia e Beogradit ka një investim të panumurt produktesh “shkencore” në funksion të humbjes së gjithshkaje që ka lidhje me identitetin shqiptar. Shikoni bibliografinë e Shmidit. (nuk vlen të zgjatemi më tej pasi çdo gjë është e kuptueshme)

3- Akademia e Athinës, duke filluar nga fakti se sot që në shkollat 8-vjeçare, ora e lëndës së mësimit të antikitetit e planifikuar, shmanget dhe zakonisht nuk bëhet, deri tek puna shumë-planëshe për krijimin e intelektit të ri shkencor të orjentuar drejt humbjes së plotë të gjuhës arvanitase dhe të kulturës së tyre si e vetmja pikë kontakti e Greqisë së sotme me atë për të cilën e njeh bota si Greqia Antike. Sot produktet shkencore në drejtim të historisë së Antikitetit është pothuaj nul në një kohë që 100 vite përpara libri i Antikietit po nga Universiteti i Athinës (e përgatitur prej 17 profesorave të kulturave të ndryshme antike) ka vlerën dhe nivelin për tu përdorur sukseshëm edhe sot për të gjitha nivelet e shkollave të botës. Pse kjo ecje kaq shumë mbrapa në Athinë? Fakti i të qënurit nën të njëjtën Ministri me Kishën dhe ajo e Arsimit e shpjegon më së miri këtë fenomen.

Kështu fillon dhe merr kuptim politika e asimilimit dhe ndryshimit të emrave për një vizë, të dhënjes së pensioneve në zonën e veriut të Epirit Klasik (tek brirët e Dhia Amalteas), të keqadministrimit ekono-mik nga klasa politike shqiptare, të shpërdorimit të pronës, të prishjes të sistemit të drejtësisë etj.

Fillojnë dhe marrin kuptim pse një shqiptar i thjesht jashtë vëndit të tij me punë të rëndomtë bëhet i aftë ekonomikisht të disponojë disa shtëpi në pronësi të vet, një në Greqi, një në fshat në Shqipëri, një në Tiranë e ndërkohë del i paaftë këtu në Shqipëri.

A duhet të asimilohemi dhe të harrojmë identitetin apo duhet të bëjmë të kundërtën? Shqiptarët e thje-shtë jashtë politikës e kanë dhënë përgjigjen e tyre “o sa mirë me ken Shqiptar”.

E pikërisht këta shqiptar që ndjehen “mirë me ken shqiptar” pagujnë e nderojnë me çmime dhe tituj,

dy palë Subjektesh:

1- Shkencën

- Marrë shkas prej shkrimit të fundit “Ekzemplar i panjohur i 1493… në Budapest-Milosao”, emrave të përmendur këtu me titujt përkatës shkencor si z. Kasëm Biçoku, z. Kristo Frashëri, z. Aurel Plasari, z. Pëllum Xhufi, z. Kolec Topalli, z. Ardian Marrashi, z. Musa Ahmeti, znj. Etleva Lala etj. ju drejtojmë këtë pyetje:

- Po, vet Skenderbeun a dini me e lexu?

Tek ju shikojmë që shpenzoni kaq kohë dhe mund midis veprave e bibliotekave e filigrameve e tabulare etj. e me rradhë pse nuk provoni të lexoni vet Skenderbeun e Kastriotëve, nëpërmjet vet fjalës, mendi-mit dhe veprës së tij siç janë Përkrenarja dhe Lidhja e Lezhës? Ju po mendoni se ky Skenderbe, që po sjell tash e 500 vjet dhimbje koke në mendimin shkencor, se ka ditë se si do të shkruanim ne sot nëpër libra e gazeta? Që këtu fillon andikapi i mendimit të sotëm. Por vjen koha dhe vëndi (dhe kjo është mëse e sigurtë) që gjithkush pro dhe kundra këtij shkrimi do ta shijojnë këtë të vërtet.

Ne ju ftojmë në simpozium, ndërkoh kemi dekata që ju paguajmë, hapni dyert e shkencës zyrtare dhe të shtjellojmë denjësisht atë çka taksapaguesi shqiptar ka vite që pret me e ndigju.

2-Shtetin

Presidentët aktual të shqiptarve z. Topi dhe Z. Sejdi,

Siç del dhe në këtë shkrim (koncentrat punimi) figura jonë kombëtare, vetëdija mbi identetin tonë fillon me fallsifikimin e Përkrenares, e, është në detyrën tuaj ti kërkoni Muzeut të Historisë së Njeriut të Vjenës, të nxjerri në dritë Përkrenaren e vërtet të Heroit tonë Kombëtar dhe në vazhdim po të detyrës suaj të rikrijoni këtë simbol sipas atij original me “Dhian Amaltea- bririn e thyer” ndër stemat apo obje-ktet e ndryshme të nderimit të tij.

E, në vazhdim të mbahet qëndrim ndaj politikës qoftë nëpërmjet individëve qoftë nëpërmjet vijës politi-ke të aplikuar konkretisht për ta vënë klasën politike përballë popullit të vet.

Përshembull, Ben Blushi, ka të drejtën e perëndisë të ketë mendimin e tij për nivelin e ulët të ndjesis së Etnitetit shqiptar që sipas tij “admirojnë hajdut e njërëz perves” por nuk mund të jetë më ai një ligjvënës për këta shqiptar pasi para se ti japësh dikujt dashuri duhet ta duash. E nderkoh tek gazetari Filip Çakuli shikojme rastin se si kur e do kete popull dhe kete vend s’ka rendesi ne je apo jo shqiptar behesh i vlefshem si askush ne impkatin pozitiv qe sjell.

Kjo vlen edhe për ju zotërinj President. Çfarë i keni dhënë deri mëtash kombit tuaj? Kjo është ajo që juve duhet të inicioni duke filluar nga vetja juaj ndër klasat politike të dy pjesëve aktuale shqipfolëse.

Ne e kemi kodin tonë genetik “Shqiptari për një nder rron”.

Klasa politike, sa i ka dhënë kombit të vet me qen i nderuar?

Nëse jo thjesht me libra e mendime por me vepra , duke qenë i nëpërkëmbur, i varfër ekonomikisht (në vendin më të pasur të botës), me korrupsion të pa fre ( në vendin ku për një nder baba vret fëmin e vet) do të thotë që kjo klasë ka punuar kundër popullit të tij.

Ky kod i ka mbi 10 mijë vjet që veçse jep rezultat e që do të thot nuk mund të shkelet. Dy herë në historinë e re të kombit tonë, Skënderbeu në Mesjetë dhe Rilindasit në shekullin e XIX kur ju referuan Etnitetit bënë çudinë, Skënderbeu atë që tash e dimë ndërsa Rilindasit sollën pavarsinë pa pushkë.

Neve na takon të mbyllim fazën e fundit të Rilindjes Kombëtare për të hapur fazën e Rilindjes Botë-rore që do të thotë “Brezi i shtatë Pellazgjik”.

Mbylljen e brezit të gjashtë e realizon shkolla e Niko Stillos duke na dhënë iluminimin e plotë të asaj që quhet Mitologji e Lashtë si Historia e Njerëzimit.

Brezi i shtatë pellazgjik fillon me shkollën e Petro Zhejit, ku burimi i plotë i dijes do të jetë së pari informacioni i dhënë brënda fjalës (Fjala ishte e para…), ndërsa realiteti fizik apo psikik është thjesht vërtetimi i këtij informacioni.

Shënim: Mirëkuptojmë të gjithë shtresën e akademikëve, që për arsye të mungesës së informacionit mbi trajtimin e Mitologjisë së Lashtë si shpjegim shkencor i ekzistencës, nuk munden të jenë në të njëj-tën linjë me mendimin tonë. Por ndërkohë i ftojmë të gjithë ata që janë të gatshëm ta marrin këtë infor-macion t’ju japim ndihmesën e nevojshme nëse e dëshirojnë (në fakt është një shkollë e tërë tashmë kur mendon të gjitha elementët përbërës që të duhen për ta përftuar). E, ndërkohë ndaj reagimeve negative që vijnë në forma të ndryshme nga ata që janë mësuar të quhen kopetent të fushës apo që bëjnë kope-tentin vetëm pse bëjnë pjesë në klasën politike nuk ka më vend për mirëkutim por për gjykim.
"I never gave anybody hell! I just told the truth and they thought it was hell."~Harry S. Truman

User avatar
Arta
Sun Member
Sun Member
Posts: 1515
Joined: Tue Jun 02, 2009 2:44 pm
Gender: Female
Location: USA

Re: SKENDERBEU-ikona jone kombetare, qe ju mungon te tjereve.

#65

Post by Arta » Sun Nov 01, 2009 2:39 am

“Pse Evropa shkroi për tre shekuj mbi 300 libra për Skënderbeun?”
nga Eva Brinja - studiuese e etnokulturës

Argumenti 3


Produkti “libër” përbën një objekt me dy subjekte:

- Atë që e shkruan, filozofi, historiani, shkrimtari, publicisti etj.

- Atë që e lexon student, studiues, politikan njerëz me interesa kulturore dhe politike.

Midis këtyre dy subjekteve ekziston fluidi jetë (ekonomi-kulturë-politik) prej së cilës lindin interesat e dy subjekteve të mësipërme për të ekzistuar njëri si shkrues tjetri si lexues dhe ne na rezulton me produktin “libër” si shprehje e këtij fluidi.

Një panoramë mbi Mesjetën në Mesdhe

(shek.V-XV)

- Oksidenti, pas dyndjes gjermanike dhe së fundi sllave u rrënua tërësisht dhe pese shekujt e parë (V-X) zhvilloi kryesisht jetën rurale, pastaj vijnë senjorët, vasalët, princat dhe mbretërit. Ekonomia tërësisht e rrënuar, mbizotërim i tregut prej bregut Mesdhe që ishte në varësi të Bizantit dhe më vonë edhe të botës Arabe (në Spanjë). Prej kësaj periudhe, si pasojë e pranisë aktive në shumë fusha të ekonomisë së oksidentit të sotëm trashëgohen ende emra arabë.


- Bizanti pas rezistencës ndaj sllavëve njohu prosperitetin e paparë gjatë periudhës 1000 vjeçare në Mesdhe.

1- Mbajti timonin e vazhdimësisë perandorake duke përcaktuar vazhdimësinë e jetës në Mesdhe.

2- Rifuti fenë kristiane në Oksident e ri, kristianizoi sllavët e Ballkanit dhe më tej deri në Moskë.

3- Transmetoi në Oksident e ri kulturën Antike si pikë frymëzimi për etapat e zhvillimit – Humanizëm-Ri-lindje.

4- Dha bazat, hodhi themelet e ndërtimit të Universiteteve të këtij Oksidenti që shohim sot.

5- Në ekonomi transmetoi zejtaritë, ndërtimtarinë, tregtinë, lidhjen me botën e lindjes, etj.

6- Kisha u bë një me shtetin, gjë e cila u transmetua në modelin sllav të shtetit.

7- Botës muslimane i transmetoi modelin e ndërtimit të shtetit sipas atij në Siri (shek. e VII).

8- Botës sllave i dha modelin e ndërtimit të shtetit (Cezar-Car), fenë, shkrimin glakolitik-cirilik.

- Bota Muslimane. Zhvilloi mbi kulturën romako-bizantine atë arabe dhe pati një pjesëmarrje aktive në Tregun Mesdhetar.


Ku ishte Etniteti ynë gjatë 1000 vite Mesjetë?

1- Justiniani -vazhdimësia e Perandorisë Romake në lindje ishte dardan, nip i Perandorit Justin (po dardan). Ishte pikërisht ky që:

- Pushtoi Mesdheun e Oksidentit pas rënies së këtij të fundit dhe krijoi vazhdimësinë e Perandorisë me dy kryeqytete Ravenën (Itali) dhe Kostandinopolin (Stambolli).

- Vazhdoi tregtinë e produkteve nga Lindja në Perëndim.

- Mblodhi ligjet romane nën emërtesën – “Kodi i Justinianit”, falë së cilës u ruajt dhe u transmetua në Oksident e drejta romake (Ligji).

- Konfirmoi lidhjen e shtetit me fenë dhe e trashëgoi edhe në vepra monumentale me Shën Sofinë në Kostandinopol dhe Shën Vital në Ravenë.


2- Në shek. IX-XI Bizanti njeh në sajë të perandorëve “me origjinë maqedonase” (në fakt janë me origjinë ilire, epirote, dardane, maqedonase), një prosperitet të ri nga i cili do të transmetojë jo vetëm tregtinë, zejtarinë, ndërtimtarinë por kryesisht literaturën bizantine antike e fetare në Oksident. Këtu fillon hedhja e bazave të para të universiteteve të ardhshme të Evropës.

Për Oksidentin që kishte filluar formimin e shteteve-kombe kjo njohje teorike ishte vendimtare (fillon me Perandorinë e Shenjtë gjermanike me qendër Austrinë - shek. X, dhe përfundon në fillim të shek. XIX-XX me Luftën e parë Botërore).

Një shëmbull i transmetimit të kësaj literature bizantine jo vetëm nga Konstandinopoli por pikërisht prej popullsive bizantine është Statuti i Shkodrës i kësaj periudhe i gjetur sot në arshivat e Venecias.


Situata në Oksident në shek. XV kundrejt Perandorisë Otomane

- Anglia, në luftë civile (Familjet e mëdha - dy trëndafil). Niveli i zhvillimit në bujqësi, blegtori, punishtet e para të tekstilit edhe ka filluar tregtia-detare. Në këtë nivel nuk përbënte një fuqi as ekonomike dhe as ushtarake.

- Franca- princat në luftë (Burgonjët dhe Bretanjët në luftë për kryesim shteti), Kisha e pasur por e nën-shtruar mbretit. Tregtarë që fisnikërohen nga mbreti. Vend pa kok drejtuese.

- Portugalia fillon pushtimet e Afrikës veriore dhe më tej.

- Spanja, vjen nga shkëlqimi nën ndikimin arab dhe bizantin, saj tolerancës fetare pati zhvillim, por së bashku me mbretin e Napolit fillojnë lëvizjen për një katolicizëm fanatik kundër besimit hebre dhe mysliman. (është ky bosht që do mbaj forcërisht kristjanizmin në Oksident dhe për disa kohe).

- Italia, e pasur por tepër e copëtuar, veriu tregtar nën influencën e Bizantit me ndikim në Evropën e ardhshme (Duka i Milanos), Jugu i zotëruar nga tregtar bizantin që mbeten të huaj, shteti i Papës, mbi të gjitha në Firence (familja Medici) ajo që jep tonin kryesor ne Apenin.

- Gjermania, mbas vdekjes së Frederikut II, fillon copëtimit e Perandorisë së Shenjtë, bie ndikimi mbi Italinë, ndahet Zvicra, marrin vetëveprim Bohenima, Polonia dhe Hungaria që do ti japin frytet në shekujt në vazhdim.

Pra asnjë nuk përbënte një fuqi më vete, e në tërësi karakterizohen si më poshtë:

1- Tepër të dobët nga luftërat (princa në formim mbretërish dhe shtetesh),

2- Të dobët ekonomikisht nga zija e murtajës së zezë që kishte pakësuar popullsinë në gjysmën e saj. Mosha mesatare arriti 28 vjeç dhe martesat bëheshin 14-18 vjec për vazhdimësi.

3- Të dobët moralisht-Papati i ndarë në dy pjesë (i Romës dhe ai i Avinjonit) duke e pasuar konfliktin midis tyre me luftëra (skizma e madhe 1378) (bota fetare zhytur në korrupsion, magjitë në zhvillim etj.).

Kjo është arsyeja që sytë e Oksidentit të kësaj kohe të mbahen pikërisht nga dera që mund të mbante të mbyllur apo të hapur Skënderbeu për Otomanët.

Kjo është arsyeja e zhvillimit të të gjitha marrëdhënieve aktive diplomatike ushtarake dhe fetare me në krye Papën në koordinim me Skënderbeun (shiko Barletin).


Skënderbeu me stopimin që i bëri rreth tre dekada ushtrisë më të fuqishme në Mesdhe të kohës, asaj otomane krijoi për Oksidentit një periudhë 30 vjeçare për rimëkëmbje ekonomike, rikonstituimin fetar (drejtimi moral) për të shkuar më tej në procesin e krijimit të shteteve që do të njohim sot.

Në këtë proces të rritjes ku pikë referimi iluminimi ishin kryesisht figura që vijnë nga Antikiteti nëpërmjet literaturës bizantine në Evropën që rritet nuk mund të mos ishte pjesë përbërëse e referimit edhe figura e Skënderbeut si e freskët për të gjitha rezultatet që ai arriti.

Prandaj u shtjellua dhe frymëzuan jo vetëm studiues por edhe artist, shkrimtar e kompozitor duke realizuar kështu misionin e tij historik në Evropë jo vetëm fizikisht (në kohë-25-30) por edhe moralisht duke u bërë shembull analize dhe frymëzimi për atë çka arriti në kushte dhe mjete krejtësisht të pamjaftueshme për këdo.


Në fund të fundit ishte ai që vendosi ekuilibrin e vazhdimësisë së zhvillimeve në Mesdhe midis Lindjes dhe Perëndimit. (fig. 1)


Ndërkohë që lind shteti Rus Bizanti drejt rënies

• Lindja e shtetit të Rusisë:

• Shek. XIII- formohet Moska e pavarur nga Mongolia duke krijuar qendrën religjioze të varur nga Patriarkana e Konstandinopolit.

• Ivani III- (1462-1505) me 1472 martohet me mbesën e Perandorit të fundit Bizantin, duke iniciuar kështu pretendimin e formimit të “Romës së Tretë”.

Këtu fillon politika ruse, mentalitetin e së cilës e ndeshim deri në shek. e XXI ndaj vendeve ballkanike dhe më gjerë, për trashëgiminë bizantine nëpërmjet Kishës Ortodokse.



• Fundi i Perandorisë Bizantine,

• Shek. XIII- në gjirin e saj lindin shtetet sllave, Bullgaria dhe Serbia, të cilat marrin nga Bizanti, modelin e ndërtimit të shtetit, Fenë dhe gërmat Cirilike pas përdorimit për në kohë të gjatë të gërmave ilire të njohura me emrin “glakolitik”(alfabet i lashtë ilir me të cilin ka shkruar dhe Shën Jeronim nga qyteti ilir i Strydonit midis Dalmacisë dhe Panonisë kur përshkruan shkretimin nga dyndjet mbi Ilirik).

• Ndërsa influenca e Bizantit mbeti vetëm tek Kisha e saj, popullsia vendase (jo ajo e ardhur sllave por ajo që sot quhet shqipfolëse) vazhdon të influencohet fuqimisht prej literaturës së trashëguar nga Antikiteti dhe artit apo Etnokulturës së vet. Kjo është arsyeja që popullsia e Bizantit vjen edhe gjatë pushtimit otoman me Identitet origjinal, e dukshme kjo në qëndrimin ndaj besimeve fetare.

Ne ishim Bizanti apo Bizantinët që mbajtën timonin e 1000 viteve ndaj dyndjeve sllave e myslimane në këtë Mesdhe.
"I never gave anybody hell! I just told the truth and they thought it was hell."~Harry S. Truman

Picasso`
Senior Member
Senior Member
Posts: 146
Joined: Thu Aug 06, 2009 12:18 am
Gender: Male

Re: SKENDERBEU-ikona jone kombetare, qe ju mungon te tjereve.

#66

Post by Picasso` » Sun Nov 01, 2009 4:21 pm

Nje studim i prof. d-r Ilmi Veliut per origjinen e Skenderbeut neper dokumentet dhe arkivat turke.

Eshte nje gje qe duhet te perkthehet ne anglisht te pakten.

KRONISTËT DHE HISTORIANËT OSMANË JAPIN TË DHËNA TË PAMOHUESHME SE SKËNDERBEU ISHTE SHQIPTAR

Veprat e kronistëve dhe historianëve të hershëm osmanë, ndonse jënë shkruar nga autorë që në shumicën e tyre ishin historiografë zyrtarë, të cilët mbanin një pozitë armiqësore ndaj shqiptarëve, gjë që ka ndikuar në qëndrimin e tyre lidhur me ngjarjet që përshkruajnë, megjithatë në disa drejtime shënojnë një pasurim të njohtimeve që sjellin burimet e tjera joosmane. Autorët e këtyre veprave, mgjithëse nga një anë vënë në dukje sulltanët dhe komandantët turq si figura që kanë luajtur rolin vendimtarë në zhvillimin e ngjarjeve, nga ana tjetër duke shkruar në bazë të kujtimeve të veta ose të tregimeve të atyre që i kanë jetuar ngjarjet, zgjërojnë rrethin shoqërorë të pjesëmarrësve në këto ngjarje dhe japin njoftime edhe për masat popullore shqiptare.
1.Oruç Bin Adil*
Është autor i njerës nga historitë më të vjetra të shtetit osman “Tevari el Osman”, (Historitë Osmane). Të dy dorshkrimet e Orçut të gjetura në Oksford dhe në Kembrixh janë botuar nga Franc Babinger me titullin “Die Fruhosmanicshen Jaherbucher des Urudsch”, Hanover 1925. E para është një histori në formë të përmbëledhur ( Icmai tarihi) kurse e dyta është e hollsishme (Mufassal tarihi).
Uruç bin Adil kur shkruan për betejat e shumta kundër Skënderbeut, në faqe 96 të veprës së tij nuk e prmend Rumelinë, si që quhej pjesa evropjane e Perandorisë Osmane por ai e potencon shumë kjartë se sulltani shkoi të luftonte kundër Iskendert në tokat shqiptare, ose vendin e shqiptarëve (Arnavud ilinden) dhe jo në Maqedoni ose në Serbi.
Në faqe 115, tokat shqiptare Oruç i përmend edhe si Vilajeti i Shqipatrëve (Arnavud vilajetine). “Ali Beu, i biri i Evrenoz Beut, thotë ai, mbëlodhi ushtrinë dhe akinxhijtë e Rumelisë dhe hyri në vilajetin e shqiptarëve…..”
Në faqe 121 thotë se “Sulltan Murati II dërgoi akinxhijtë kundër vilajetit të shqiptarëve dhe pushtoi kështjellën e Sfetigradit. Sundimtari shqiptar Iskenderi u arratis…”. Në original është “Arnavud begi Iskender” ku potencohet shumë kjartë se Iskenderi ishte sundimtari i shqiptarëve dhe jo i serbëve, bullgarëve, grekëve, boshnjakëve, hungarëzëve, popuj të cilët poashtu ishin në luftë më sulltanin në kohën e Skënderbeut.
Në faqe 123 Oruç potencon se “Sulltan Murati II zbriti në vilajetine e Juvanit (Gjon Kastriotit), dhe plaçkiti edhe Vilajetin e Shqiptarëve, dhe sulmoi Krujën (Akçe Hisar) por nuk mundi ta pushtonte atë….”.
Nga kjo kuptojmë se përveç “Juvan Ili” (tokes së Gjonit ose vilajetit të Gjonit) ka pasur edhe principata tjera shqiptare e që përmenden si Vilajeti i Shqiptarëve (arnavud vilajeti).

2.Kronikat Anonime Osmane.*
Është fjala për veprën me titull “Tevarih El Osmaan” e cila përmbëledh një numër të shumtë kronikash anonime të shkruara në fund të sh.15 dhe fillimi i sh.16. Këto kronika janë analizuar dhe botuar nga Franc Giese,me titull: “Die altosmanischen anonymen Chroniken”, 1922, Bruksell.
Në faqe 65 të kësaj vepre përmendet principta e Gjon Kastriotit si tokë shqiptare ku thuhet se: “ Sulltan Murati II ….bëri një luftë të shenjtë dhe të madhe ku sulmoi tokat dhe kështjellat e Gjonit. (Endene Juvaan Ilerin ve kahlerin fethun Etedin).
Në vazhdim ne faqe 66 thuhet se Ali Beu, djali i Evrenoz Beut sulmoi dhe grabiti Vilajetin e shqiptarëve. Edhe kronikat anonime osmane, Skënderbeun e quajnë si “Sundimtar shqiptar”. Ja se çka thonë kronikat në faqe 70: “Sulltan Murat Hani kreu një fushatë kundër tokave të Juvanit dhe vilajeteve tjera të shqiptarëve. Ai pushtoi kështjellën e Sfetigradit. Pushtoi pastai edhe dy kështjella tjera. Sundimtari shqiptar- Iskenderi nuk u pa se ku ishte”.
Kronikat kur flasin për sulmet e viteve1450, 1466, 1467 dhe rrethimet e Krujës , jënë shumë decide dhe të kjarta se lufta është bërë kundër shqiptarëve të udhëhequr nga sundimtari i tyre shqiptar- Iskenderi.
Faqe 125 thuhet se “shqiptarët në tokat e tyre kishin ngritur kulla në vendet e thepisura dhe në majat e maleve. Rrugët ishin aq të pakalushme sa edhe sorrat nuk fluturonin mbi to. Bile edhe djalli me shkop nuk do të mund të hynte në tokat e tyre”. Qëllimi im është që të hedh poshtë pohimet e disa historianëve sllavomaqedonë se Skënderbeu ishte me origjinë slave. Autorët që unë i kam analizuar e potencojne kjartë origjinën e tij dhe se ai ishte komandant shqiptar dhe mbret i Shqipërisë
3.Ashik Pasha Zade.*
Është një nga kronistët e hershëm osman i cili jetoi gjatë shekullit 15. Veprën e tij e ka botuar Ali Beg , me titull “Ashik Pashazade tarihil Osman”, Istambull 1332 hixhri.
Për këtë kronist ka shkruar edhe Sami Frasheri në Kamusul al-lam, vl, IV.
Në faqen 63 të veprës së tij Pasha Zade thotë se njeriu që e vrau Sulltan Muratin – I - quhej Milush Kuble ose Bilush Kuble, e jo Milosh Obiliq si që e kanë emruar serbet dhe nuk e cek perkatësinë kombëtare, por thotë se ishte një i pa fe nga toborri kundshrshtar i osmanëve.
Faqe 124-125, thotë se : “Isa Beu hyri në vendet e padepërtueshme të shqiptarëve dhe prej andej bënte sulme. Ndërkaq ata i ja bllokuan rrugët. Një arnaut i pa fe me emrin Iskender që ishte “i biri i sundimtarit shqiptar”, që kishte qenë içogllan i sulltanit dhe tash kishte ngritur krye kundër tij, dhe ua kishte bllokuar rrugën akinxhijëve”.
Pra Ashik Pasha Zade jo që e dokumenton në kronikën e tij se Iskenderi ishte shqiptar por ai informon se ai ishte i biri i një sundimtari të shqiptarëve. A ka argumente më të forta historike se sa këto të dhëna që na jep Pasha Zade e që Petar Poposki dhe disa autorë tjerë serbë që shkruajnë për përkatësinë kombëtare të Skënderbeut, nuk i kanë lexuar ose nuk dëshirojnë ti lexojnë dhe të binden se ai ishte shqiptarë dhe bir shqiptari. Argumentet jënë edhe më të forta kur kihet parasyshë se këto fjalë i thotë një autor osman dhe nuk i thotë nga dashuria që ka pasur ndaj Skënderbeut por nga urrejtja.
4.Mehmet Neshri.*
Ka qenë një poet shumë i njohur i kohës së Sulltan Selimit I. Vepra e tij e shkruar në vargje titullohet “Cihan Numaa”, (Treguesi i Botës), analizuar dhe botuar nga Franc Taechner, me titull “ Die altosmanischen Hroniken des Mevlana Mehmet Neschri”, Lajpsig 1951.
Në faqe 71 të veprës së tij Mehmet Neshri tregon për pjesmarrjen e shqiptarëve në Betejën e Kosovës. Ai thotë se: “Llazarit i shkuan në ndihmë hungarezët, vllehët, çekët shqiptarët dhe bullgarët.
Faqe 79...ndër ta ishte një i pa fe me emrin Jorgji (Gjergji i II Ballsha) i cili kishte 90 mijë ushtarë. Kur Lazari tha që turqit të sulmoheshin natën ai tha: “ O zotëri, më mirë ti sulmojmë në mëngjez dhe të gjithë ti kapim të gjallë”. Ushtria e Llazarit kishte pirë aq shumë raki sa që të gjithë ishin të dehur kur hynë në luftë.
Shumica e dietarëve mendojnë se këtu është fjala për Gjergjin e II Balsha, kurse Johan Von Hammer mendon se është fjala për gjyshin e Skëndrbeut ose babain e Gjonit sipas të cilit, emrin e ka pasur “Gjergj Kastriori” dhe jo “Pal Kastrioti” si që e permendin disa autorë, dhe se emri “Gjergj” që e ka pasur Skënderbeu ka qenë emri i gjyshit të tij.
Në kapitullin e veprës së Neshriut “Lufta me shqiptarët” (gazaul arnevud) faqe 201 thuhet se Iskenderi, sundimtari shqiptar (Iskender arnavud begi oglu idi) e tradhëtoi padishahun.
Pastai truri i tij i brumosur me djallëzi e bëri atë që të jepej pas ngatërresave. Ai si hakëmarrje, shkoi dhe grabiti shumë bagëti të osmanëve në malet e Tetovës (Kallkandelen) .
Kur sulltani iu drjtua vendit të shqiptarëve, Iskenderi u arratis nga Durrësi në drejtim të frengut (Italisë). Është fjala kur Skënderbeu shkoi në Itali për të kërkuar ndihmë dhe disa burime osmane atë e paraqisin si ikje të tij që të shpëtonte kokën. Më duhet të potencoi edhe njiherë thënioen e Neshriut “Iskender arnavud begi” Skënderi, begu shqiptar.
5.Dursun Beg,*
Ka jetuar gjatë sundimit të Mehmetit II. Vepra e tij titullohet “Tarihi ebul Feth” (Historia e Babait të pushtimeve) e botuar nga Mehmet Arif, Istambull, 1914.
Në faqe 123, ai thotë: “...Nga një anë tjetër popullsia mosmirënjohëse shqiptare u hodh vende-vende në kryengritje dhe guxoi të hynte në luftë, e udhëhequr nga kryeneqi Iskender. Pastaj vazhdon duke thënë se shqiptarët gjithmonë janë shkelmuar prej potkonjëve të kuajve të kalorsisë perandorake.
Faqe 132, “Mbasi sulltani u hakmuar kundër frengjëve dhe hungarezëve, u preokupua të zhdukte nga rrënjët shqiptarët mosmirënjohës të udhëhequr nga arrnauti Iskender...” Por ata zunë shtigjet e maleve dhe të luginave të rrezikshme. Nga që ishin tepër të këqinjë, ata rezistuan me kokëfortësi dhe me tërbim të madh...”
Faqe 135. Ata që e kanë parë vendin e shqiptarëve e kanë ndjerë fortë ashpërsinë e ati vendi... Ndërsa për ata që nuk e kanë parë, mjafton që të dinë se në atë vend plotë rrebelë, me shtigje të fshehta dhe gryka hyrjeje e daljeje të vështira për tu kaluar, nuk ka mundur të depërtojë si që thonë as Aleksandri i Madh.
Faqe 136, Arrnauti, Iskender tradhtari i cili qysh si fëmi ishte rritur në pallatin mbretëror, iku dhe pëlqeu rrugën e kryengritësit. Ai shkoi dhe u tha shqiptarëve, “unë jam djali i sundimtarit tuaj....
Pra ky është edhe një kundër-argument për ata që thonë se Skënderbeu ishte me origjinë sllave. Kjo që përmendëm është e shkruar nga penda e kundërshtarit të Skënderbeut, dhe ai nuk thotë serbi, bullgari, sllavomaqedoni, por thotë “Arnauti, Iskender tradhçtari”. Dhe emri Arnaut përdorej nga turqit vetëm për shqiptarët, e që rrjedh nga emri arbër. Pra grekët nga Arbër- Arvanitis, serbët nga Arbër-Arbanas dhe osmanët nga Arbër-Arnavut.

Picasso`
Senior Member
Senior Member
Posts: 146
Joined: Thu Aug 06, 2009 12:18 am
Gender: Male

Re: SKENDERBEU-ikona jone kombetare, qe ju mungon te tjereve.

#67

Post by Picasso` » Sun Nov 01, 2009 4:22 pm

Vazhdim
6.Idris Bitlisi.*
Në vitin 1501 emigroi nga Persia dhe u punsua në oborrin osman ku ndejti gjatë gjithë jetës. Vepra e tij titullohet “Hesht Bihisht” (Tetë parajsat) dhe është e shkruar në Persisht. Për këtë autor kanë shkruar Hoxha Sadedini, në veprën e tij “Tacut tevarih”, Sami Frashëri, në veprën e tij “ Kamusul Al-lam dhe Katip Qelebi në “Keshfys-zunun”..
Idris Bitlisi në filim përmed tokat e Karlit (Karli Ili) pra tokat e Karl Topisë. Pastai kur permend sundimtarin e serbëve, Llazarin ai në faqe 188 të veprës së tij përmend edhe sundimtarin e Shkodrës shqiptare, Jorgji (Gjergji i II Ballsha) i cili në një rast thotë se “Jorgji i kishte vrarë komandantit osman, Lala Shahinit 10-15 mijë ushtar.
Në vazhdim autori në mënyrë të drejtë përdrjetë thotë se : “Shqiptari Iskender, i cili qe ngarkuar me detyra nga sultani, ishte një nga më të besuarit e më të shquarit, ndër personat e zgjedhur, që mbaheshin në shërbim të sulltanit. Do të thotë se ka qenë e njohur se Iskenderi ka qenë shqiptarë edhe në kohën kur ai ishte në oborrin e sulltanit, para se të kthehej në Krujë dhe qëndronte në krye të shqiptarëve. “...Kurse ata shqiptarët si shpendët grabitës, domosdo jënë nga natyra trima e guximtarë sa s’ka se ku të vejë më.
Faqe 127. Një nga shërbetorët e sulltanit arnauti Iskender, që kish qenë rritur që fëmi me të mirat e Padishahut që kish gëzuar gjithmonë kujdesin, shpirtmadhësinë dhe ledhatimin e pakufizuar, i shtyer nga lakmia që të bëhet mbret i Shqipërisë, bashkë më një grup intrigantësh u larguan nga selia e lumturisë. Si që shihet këtu autori na jep të dhëna direkte se vetë Iskenderi ka pretenduar se ka origjinën nga ajo tokë shqiptare dhe se ati i ka takuar që të kthehej atje dhe të bëhej mbret dhe udhëheqës i tyre.
7.Kemal Pasha Zade.*
Ka qenë i bitri një komandanti të njohur të sulltanit, Sulejman Celebi, i cili komandant ka marrë pjesë në pushtimin e Konstantinopolit. Edhe vepra e tij titullohet “Tevarih el Osman” (Historitë Osmane)
Për këtë autor shkruan edhe Sami Frasheri në Kamusul Al-lam, vl.V.
Në faqe 279, autori thotë se: “Në vendin e shqiptarëve doli në skenë një njeri prej një fisi të vjetër mbretërorë, një ngatrrestarë dhe turbullues i njohur me emrin, i biri i Juvanit, emri i të cilit ishte Iskender.
Faqe 280, tradhëtia e tij kriminale u ba e famshme kudo dhe të gjith në (Perëndorinë Osmae) e thirrnin me emrin tradhëtari arnaut Iskenderi.Ai shkoi dhe me lehtësi hyri në vilajetin e të atit të tij, i cili në vëndin e shqiptarëve njihet me emrin nahija e ashpër e tokave të Juvanit. Populli i atij vendi e pranoi dhe iu nënshtrua, duke thënë së ky është djali i sundimtarit tonë. Në këtë mënyrë pushtoi vendin e sipërpërmendur dhe u bë mbret i shqiptarçve.
8.Hoxha Sadedini*
Është një nga historianët më të dëgjuar osmanë i cili ka marrë pjesë edhe në punët shtetrore. Vepra e tij titullohet “Tacut-tevarih” (Kurora e historive) dhe më së shumti përmendet si Hoca tevarihi.
Ajo që neve na lë përshtypje është shkrimi i tij për Skenderbeun në faqe 351, ku thotë se: “Sundimtai shqiptar kishte një djalë të pashëm që quhej Iskender, figura trupore e të cilit të frymëzonte dashurinë, ndërsa fytyra e tij tërheqëse ishte shprehëse e bukurisë dhe e hirësisë së tij. Ai e dërgoi Iskenderin në kryeqytet për të konfirmuar nënshtrimin e tij ndaj sulltanit.
Është shumë interesant dhe rast shumë i rrallë që dikush nga autorët osmanë ta përshkruaj në këtë mënyrë pamjen fizike dhe bukurinë e Skënderbeut. Jo se ky autorë ka pasur ndonjë simpati por ai e ka thënë të vërtetën, pra ashtu si që është dukur Skënderbeu.
9.Ali Mustafa bin Ahmed.*
Ka shërbyer si sekretar i këshillit (Divan Katibi). Vepra e tij hsitorike titullohet “Kunhul Ahbar” (Bërthama e lajmeve)
Se Skënderbeu ishte me origjinë shqiptare, Ali e dokumenton në faqe 76 kur flet për Hamza Kastriotin dhe thotë se: Hamza beu ishte i nipi i Iskenderit të shqiptarëve.” Pra ai vërteton se Iskenderi ishte i shqiptarëve dhe jo i ndonjë kombi tjetër si që pretëndojnë disa nga të ashtuquajtur historianë serbë osë sllavomaqedonë. Në vazhdim Ali tregon se: “Nga prijësat e vjetër kokëfortë e inatci, me trupa divash, që ishin grumbulluar në disa kodra e vende të cuditshme, të pa depërtueshme....”
Në faqe 124 , Ali e përsërit edhe njiherë se Iskenderi ishte shqiptarë dhe thotë: “Një njeri i pa vlerë nga fisi shqiptar (arnaut) i quajtur me emrin tradhëtari Iskender, i cili pasi u rrit dhe edukua në oborrin e sulltanit, doli jasht dh mori rrugë të shtrembët..Ky djalë që ushqeu tradhëtinë dhe intrigën ishte i biri i njërit prej banditëve të famshëm të asaj popullsie të keqe. Këtu e ka fjalën se ai ishte i biri i sundimtarit të më hershëm të shqiptarëvem Gjon Kastriotit ku autorët osmanë e shënojnë si Juvan Kastrioti, ose principoatën e kastriotevr si “Juvan Ili” që do të thotë toka e Gjonit.
10.Solkzade*
Është njëri nga historianët osmanë të sh.XVII. Vepra e tij titullohet si “Fihrist Shahan” , por sot më së shumti njihet si “Tarihi Sollakzade” (Historia e Sollkazades)
Ai në faqe 43 përmend pjesëmarrjen e shqiptarëve në Betejën e Kosovës, në faqe 168 e përshkruan pamjen fizike të Skenderbeut ku thotë se “....Pamja fizike e këtij njeriu të bukur të çlodhëte sytë, kurse fytyra e tij tërheqëse të jepte nje kënaqësi. Pastai më poshtë vazhdon ndryshe. Ai sojëkeq dhe fatëzi i harroi mirësitë e padishahut dhe i kthei shpinën atij. Kur ky lajm u muar vesht nga mbreti, ai dërgoi ushtri kundër tij dhe vendit të shqiptarëve, nën komandën e Isa Beut. Kryengritësi i lartëpërmendur nuk u kap dotë dhe një kohë të gjatë u fsheh nëpër male të egra të Shqipërisë.
11.Mynexhimbash*
Poashtu është historian i sh.XVII. Vepra e tij titullohet “Sahaful ahbar”, e botuar nga Nedim Ahmet, me titull “Mynexhimbashi Sahaful ahbar”, Istambull 1285 h.
Faqe 352 autori përsërit të dhënat që i përmendëm më lartë. Me siguri se ai gjatë shkrimit të hitorisë së ti është mbështët tek këto autorë. Ai përsërit se Iskenderi ishte i biri i Juvait, sundimtarit shqiptar dhe se ishte rritur në oborrin e sulltanit. Kishte qenë i emruar nga sulltani si zavendës i të atit në tokat shqiptare. Pastai e tradhëtoi sulltanin dhe iku në Shqipëri dhe ngriti krye.
Pra autorët sllavë që kanë shkruar, e disa të tjerë që edhe sot shkruajnë se Skenderbeu ishte me origjine sllave duhet ta kuptojnë se ai i hoqi nga krahu të gjitha gradat osmane dhe iku e shkoi në Shqipëri, ose shkoi dhe u ba mbret i Shqipërisë dhe i shqiptarëve e nuk thonë se iku dhe shkoi në Sërbi ose Bullgari që të bëhet mbret i tyre. Pra është e natyrshme që secili kthehet në tokën që e ka lindur dhe as-sesi në tokë të huaj. Vetë autorët osmanë e vërtetojnë se ai ishte nga gjaku i shqiptarëve dhe ishte i gatshëm ta derdhte atë gjakë për tokën shqiptare.
Fund.
Ps.M-r. Ilmi Veliu është drejtor i Muzeut të Kërcovës; specialist, hulumtues dhe studjues i vetëm në Maqedoni për Periudhën e Skënderbeut. Zbulimet e ti për Skenderbeun i ka botuar dhe janë pranuar nga Instituti i Historisë së Vienës dhe ai i Tiranës. Ne maj 2009 duhet te mbroje disertacionin e doktoratures me titull "Toleranca fetare ne Shqiperi e Ballkan ne sh.15-17"

Picasso`
Senior Member
Senior Member
Posts: 146
Joined: Thu Aug 06, 2009 12:18 am
Gender: Male

Re: SKENDERBEU-ikona jone kombetare, qe ju mungon te tjereve.

#68

Post by Picasso` » Sun Nov 01, 2009 4:24 pm

Dhe origjina e nenes se tije(Skenderbeut).

M-r.Ilmi Veliu, historian dhe drejtor i Muzeut te Kërçovës.

Nëna e Skënderbeut,Vjoisava Tribada
(Me rastin e manifestimit kushtuar Kuvendit të Lezhës.

Të nderuar të pranishëm.

Kumtesa që do të lexoj, ka të bëjë më një polemikë që kemi pasur me profesorin tim të studimeve posdiplomike, Boban Petreski të Universitetit të Shkupit, ku unë arrita të mbroj temën e magjistraturës “Skënderbeu në burimet Osmane dhe Bizantine”, ku do të përfshihej edhe origjina e tij sipas burimeve Osmane. Edhe pse unë nga arhivat e Stambollit sigurova numër të madh burimesh, ku kronistët osmanë në mënyrë të drejtë për drejtë potencojnë se ai ishte shqiptarë dhe i biri i një shqiptari, profesori vazhdonte me kokëfortësi të kontestonte origjinën e nënës së Skënderbeut. Në fund u morëm veshtë që unë dhe ai të vazhdonim me hulumtimet tona dhe polemikën, që do të ishte jashta kornizave tw temës, temë kjo që iu dedikua vetëm Skënderbeut dhe trajtimit të tij nga kronikat osmane, që unë pastaj arrita ta mbroj me sukses para komisionit ku antar ishte edhe profesori I lartwpwrmendur.
Nëna e Gjergjit, që vazhdimisht është prezentuar si Voisava e që në latinishten dhe sllavishten e vjetër mund të deshifrohet dhe lexohet edhe si Vjosava, deri tani nuk ishte lëndë me interes të madh në hulumtimet publike. Si argument se emri Voisava mund të lexohet edhe ndryshe kamë marrë përkthimin e Barletit në gjuhën frënge të sh.18 ku emri i nënës se Skënderbeut është i shënuar si Veisava.
Shtylla gjenealogjike e Skënderbeut nga ana e nënës mbaronte vetëm me të dhëna personale dhe në ca momente me disa të dhëna të përgjithshme për prejardhjen e saj nga një fis aristocrat i Tribalëve të Pollogut.
Të dhëna burimore për Vjosavën janë të përmbledhura në dy burime kryesore:
1.Gjon Muzaka,në Gjenealogjinë e tij , në tri vende e përmend nënën e Skënderbeut.
2.Burimi i dyte eshte Marin Barletit, i cili duke informuar për prindërit e Skënderbeut thotë se nëna e tij ishte Voisava..
Gjon Muzaka në mënyrë eksplicite çon drejt mendimit se ajo rrjedh nga një familje shumw e lartw aristokrate, kurse Marin Barleti shënon se nëna e Skënderbeut ka qenë bija e njërit ndër më të njohurit të të parëve tribaldian i cili ishte sundimtar i pologut.
Unë duke përdorur metodën e historisë komparative për krahasimin e historisë politike të Pollogut dhe rajoneve fqinje, në dekadat e fundit të sh.14, me lajmet e dhëna burimore, pata mundësi ta identifikoj babanë e Vjosavës, e që ka qenmë sundimtar i Pollogut.
Sipas njohurive në shkencën e historisë, babai i Skënderbeut, Gjoni duke e marrë vendin e babait të tij, i cili llogaritet të ketë pasur pasuri të pa tundëshme edhe në krahinën e Dibrës, nga fundi i sh.14, u vu në krye të familjes së Kastriotëve. Në atë kohë ai qe martuar me Vjosavën. Njohuritë e këtilla i krahasojmë me lajmet e burimeve të dhëna, ku shënohet se babai i Vjosavës ishte mbret i Pollogut.

Nga këto të dhëna del se ai udhëhiqte me Pollogun para se të biente nën sundimin osman dhe mund të supozohet se Pollogu qe pushtuar shpejt pas pushtimit të Shkupit më 1392, koha kur në dokumente, si zotëri i Pollogut përmendet Gërguri dhe kufiri i shtetit të tij përputhej me atë të Vuk Brankoviqit.
Dokumenti më kryesorë dhe më i vlefshëm që e përmend Gërgurin si mbret të pollogut është shkrimi i eremonahut Mihajli nga Leshka e Pollogut, e që do të ketë qenë shkruar në vitet 1366-1371. Dokumenti thotë se prifti Mihon i fshatit të Pollogut Debrishtë na ka lënë disa shkrime, nga koha kur mbret i Pollogut ishte Gërguri.
Bullgari Ivan Ivanov, në veprën e tij “Bllgarski starini”, mendon se pas vrasjes së Vukashinit më 1371 te lumi Marica, me Maqedoninë lindore vazhdon të sundojë djali i tij krali Marko. Me që sundimtari i Pollogut, Gërguri kishte qenë i lidhur me Krali Marko që më herët, vazhdojnë që të sundojnë me teritoret e tyre duke pranuar që të bëheshin vasalë të Sulltanit.
Profesori im i nderuar dhe kundërshtari im shumë i madh rreth origjinës së nënë së Skënderbeut, Petreski, duke hulumtuar burime të shumta si “Stari srpski zapisi, nga L. Stojanoviq; Bëlgarski starini od Makedonija nga I.Ivanov; Q. Radojiçiq - Ko je podigao manastir Zaum; M. Diniq, Oblast Brankoviqa,; R. Mihalqiq, Kraj srpskog carstva,; M. Shuica, O Cezaru Gerguru, që të jetë sa më i fuqishëm në tezën e tij, më bëni një shërbim shumë të madh dhe unë nuk duhej të lodhem edhe aqë shumë por vetëm të analizojë burimet që ai i kishte hulumtuar.
Ai në bazë të burimeve ka vërtetuar se Tribalda është mbiemër personal i Vjosavës dhe nuk ka të bëjë me atë se ajo i ka takuar fisit të Tribalëve i cili fis ka qenë thrrakas dhe nuk është shtrirë në Pollog.
Si kundërpërgjigje, unë e kamë analizuar këtë mbiemër dhe kamë ardhur në përfundim se mund të deshifrohet vetëm me anë të gjuhës shqipe dhe ka për kuptim token e lagur, te balta, tri baltat, te rruga e baltës; toponime këto që edhe sot i hasim në vendbanimet shqiptare.
Pra sipas mbiemrit që ka përdorur nëna e Skënderbeut Vjosava Tribalta del se ajo ka qenë me origjinë shqiptare sepse mbiemri i sajë mund të spjegohet vetëm nëpër mes të gjuhës shqipe.

Argumenti i dytë që bie Petreski ëshë ai se ajo ka qenë e bija e Gergurit, mbretit të Pollogut, i cili pohim është plotësisht i pranueshëm sepse ai ka dokumente shumë të fuqishme se me të vërtetë në kohën për të cilën na flasim, mbret i Pologut ka qenë Gërguri, por ajo nuk i ndihmon kurgjë kolegut tim sepse emri Gërgur nuk është i origjinës sllave dhe mund të deshifrohet vetëm duke përdorur gjuhën shqipe. Pra Gërgur mund të ketë qenë emër që në thelb ka emrin e gurit dhe mund të ketë qenë emër dhe mbiemër Ger- Guri ose Guraz Guri, Gurit Guri, Gjergj Guri, emra e mbiemra që edhe sot përdoren tek shqiptarët.

Pra këto dy argumente rreth origjinës së nënës së Skënderbeut dhe babait të sajë jënë shumë të fuqishme, dhe duhet ta falënderoi kolegun tim, i cili duke dashur të më gjauj, guri i kthehet dhe i bie në kokë atij.

Kjo temë ka qenë dhe është vazhdimisht aktuale, por pas përkthimit të librit të Oliver Shmitt u ba edhe më aktuale. Unë para disa ditësh nëpër mes të Internetit dhe gazetës Lajm e revistës Albanica iu përgjigja Shmitit të cilin e kam shok dhe bashkpuntor të mirë, po edhe historianëve tjerë që shumë sende nuk i kanë të kjarta në lidhje më Skënderbeuë. Shmitt, po edhe shumë historianë tjerë që merren me këtë periudhë vazhdojnë ti hulumtojnë dhe analizojnë vetëm burimet latine dhe po ti analizojnë edhe burimet osmane që flasin për Skënderbeun do të shohin dhe do të binden se origjina e tij, babait të tij, gjyshit e stërgjyshit jënë pastër shqiptare, po edhe origjina e nënës së ti dhe gjyshit nga nëna jënë poashtu pastër shqiptare.
02, mars 2009, Shkup

User avatar
Mallakastrioti
Galactic Member
Galactic Member
Posts: 2936
Joined: Thu Jul 23, 2009 4:23 pm
Gender: Male
Location: Italy
Contact:

Re: SKENDERBEU-ikona jone kombetare, qe ju mungon te tjereve.

#69

Post by Mallakastrioti » Sun Nov 01, 2009 5:59 pm

Nga Agnes Strickland:

"Scanderbeg entered the citadel, put the garrison to the sword, resumed his baptismal name, and shewed himself to his faithful people as their lawful prince. He was received with unbounded joy throughout his dominions, and made himself master of every stronghold in his country before Amurath (who was lamenting the defeat of his troops and supposed death of his favourite) learned that he was alive and in arms against him. He instantly despatched Alis Bussa at the head of forty thousand men into Epirus, to recover that principality out of Scanderbeg's hands. This general received a total overthrow near Dibra, and with difficulty escaped to Adrianople with his life. Finding it impossible to cope with his old pupil in arms, the wily Amurath endeavoured to enter into a league with him. The correspondence between these illustrious men affords a rich specimen of the manners of the time.

The superscription of the sultan's first letter is as follows : —

" Amurath Ottoman, King of the Turkes, and Emperor of the East, to the most ingrateful Scanderbeg wisheth neither health nor welfare."

This epistle, in which Amurath reproaches Scanderbeg witli the benefits he conferred upon him, is worthy of its courteous beginning. Scanderbeg's answer is thus superscribed : —" The Souldier of Christ Jesu, George Castriot, surnamed Scanderbeg, Prince of Epirus, to Amurath Ottoman, King of the Turkes, sendeth greeting."

The substance and sequel of this curious correspondence may be found in Knolles' " History of the Turkes,"—p. 300.
Image

Picasso`
Senior Member
Senior Member
Posts: 146
Joined: Thu Aug 06, 2009 12:18 am
Gender: Male

Re: SKENDERBEU-ikona jone kombetare, qe ju mungon te tjereve.

#70

Post by Picasso` » Sun Nov 01, 2009 8:16 pm

Eshte interesant libri i ketij fare studijuesi, i cili emrat si PROGON dhe GJIN i karakterizon si emra etnologjike SLLAVE, dhe Karl Topine, Kastriotet, Dukagjinet qe i quan Dukljani etj, si sllav dhe Arvanitet/Arbanite si sllav Maqedon-Mijak.

I perdor referencat e dokumenteve te Venedikut, per te sqaruar per jeten e Kastrioteve ku nuk ka asnje segment qe e cek origjinen e ketyre fiseve feudale, dhe ne fund meret me ceshtjen e Gegeve dhe Toskeve te cilet nuk paraqiten ne asnje dokument te asaj kohe dhe dhe Tosket i quan si ardhacak nga Toskana e italise ne shekullin e 19 kurse Geget, ne shekullin e 18.

Per ate se "dominon" karakteri "etnik" sllav ne Arvani/Arbani na tregon Makushev(rusi) nje idjot pan sllavist rus qe punon si ambasador ne ballkan dhe tregon pralla per pan-sllavizem dhe pan-bullgarizem.
Na tregon se nje dokument i gjetur ne Dubrovnik/Raguze ku keta fisnik shqiptar e lusin mbretin Hungar Sigusmund, qe letrat t'ua shkruaj ne gjuhen sllave dhe me alfabet qirilik se keta vise(troje) me boten komunikojne vetem me gjuhen sllave dhe alfabetin Qirilik. Ketu qeverija e Dubrovnikut e lut kete mbret hungar, dhe ne fund i thote se "Se atje kulti per gjuhen e tyre eshte aq i forte, qe atje nuk gjinden njerez qe flasin dhe shkruajne ne gjuhen latine" (the state archive of Dubrovnik: Lettera e Conenoriali, 99 lev. 1430/35, 208)

http://www.albanianhistory.net/texts15/AH1328.html

E mer Cantacuzene, si burim, dhe ate qe e ka treguar me pare se Arvania/arbania na qenka vetem teritor dhe jo qyteterim, ketu ne kete dokument tregon per Arban si qytetare me ndienja te ndryshme prej te tjereve...

Me intereson, vall ka dokumente qe tregojne per Arbanet si popull qe dallohet nga sllavet, me kulture, gjuhe... ?

User avatar
Arta
Sun Member
Sun Member
Posts: 1515
Joined: Tue Jun 02, 2009 2:44 pm
Gender: Female
Location: USA

Re: SKENDERBEU-ikona jone kombetare, qe ju mungon te tjereve.

#71

Post by Arta » Mon Nov 02, 2009 12:15 am

Komploti kundër shqiptarëve, fillon të lexohet me Përkrenaren e Skënderbeut!

Komploti kundër shqiptarëve, fillon të lexohet me Përkrenaren e Skënderbeut!

Kohët e fundit në një mënyrë intensive dhe shumë këmbëngulëse, nga shumë ekrane televizionesh jemi bombarduar me ide të trajtuara në "libra shkencorë", që tregojnë se si figura kombëtare të cilat Ne shqiptarët e thjeshtë i adhurojmë dhe i nderojmë, janë mëse të rëndomta dhe pothuaj ordinere.

E kanë filluar me Skënderbeun e sigurisht do të vazhdojnë me Nënë Terezën e kështu me radhë për të na bindur plotësisht se ja vlen jo vetëm për një vizë apo për një pension apo për ... të ndërrojmë Identitet.

Kjo na bëri të uleshim posaçërisht dhe të analizojmë këtë personazh të historisë, "Skënderbeun", me metodat tona të hulumtimit të " Psikanalizës së Argumetit - Fakt". Duke mos u çuditur aspak me euridicionin apo aftësitë diplomatike e luftarake të tij, mbetëm pa gojë me atë që quhet " vetëdije për misionin historik" që ka mbartur ky person në funksion të zhvillimeve të ardhshme në Europë dhe pozicionimit të Etnisë së tij mes saj. Këtu kuptuam arsyen pse Rilindasit tanë të mëdhenj e ringritën këtë figu-rë jo si nevojë për frymëzim por si domosdoshëri për rikujtim "Bota që kur është zënë, Shqipëria gjallë ka qënë,… etj." apo "Feja e Shqiptarit është shqiptaria".

"SKËNDERBEU"

Nën "Psikanalizën e Argumentit-fakt"

Bëjmë me dije se kjo metodikë merret me zbërthimin e një fakti që ekziston jashtë inisiativave apo dëshirave subjektive . Ky zbërthim argumenton arsyen e ekzistencës së faktit të perceptueshëm.

Ja cilat janë faktet që vijnë jashtë dëshirave tona mbi këtë figurë:

* Përkrenarja e tij dhe shpata që janë të depozituara Muzeun e histories së Njeriut të Vjenës.

* Fenomeni i vetemërtimit të Etnisë së tij me emrin "shqiptar" pas vdekjes së Skënderbeut.

* Numri disa qindra i librave që u shkrujtën në shtetet e Europës përgjatë 300 vjetëve që pasuan fenomenin Skënderbe". "Ç'pati europa që u çmend pas tij?"

Cilat janë arsyet që sollën këto tre fakte sot të pakundërshtueshme nga askush?


Argumenti -Fakt nr. 1


"Përkrenarja e Skënderbeut"

Me po të njëjtën emërtesë "Përkrenarja e Skënderbeut" dhe me po të njëjtën vendndodhje, "Muzeu i Historisë së Njeriuti Vjenës" na vijnë nga literatura të ndryshme dy foto A (fig. 1- e cituar si kopje e asaj të Vjenës e depozituar në Muzeun Historik të Tiranës) dhe B (fig. 2-si origjinali i Muzeut të Vjenës).

Image

Vini re shqyrtimin paraprak:
Objekti i fotos A, po e quajmë objekti A, është prej materiali delikat, i hollë dhe i shndritshëm, dukshëm i papërshatshëm për përdorim ditor pra thjesht figurativ-demostrues.

Objekti B përbëhet nga material i plotë ku kupola, fashat e lëkurta, perçinat etj. flasin për një material të vlefshëm për përdorim në rezistencë nga faktorë fizik dhe natyral. Pra nuk është objekt zbukurues apo honorifik por ka një përdorim praktik (nuk po i fute-mi përbërve të llojit të metalit pasi nuk mund të flasim prej fotos).

Nga krahasimi midis dy objekteve (sipas rregullit të largësisë nga pika e fokusimit gjatë fotografimit dhe pikave të informacion …) del se këto dy objekte kanë ndryshim në madhësi fizike gati 1 me 2.5.

Një nga simbolikat kryesore të përdorura në përkrenare, "Dhia" tek objekti A vjen i ndryshuar (nga ajo çka është përshkruar në Mitologji figurë e së cilës dhe është) ndërsa tek B është saktësisht siç është e përshkruar në Mitologji, me bririn e majtë të thyer.

Sipas rregullave të heqjes së vijave në aksonometri gjejmë se briri i majtë i Dhisë së Skënderbeut është pikërisht i thyer në dy të tretat e saj.

Pra nga shqyrtimi paraprak përfundojmë se:

Në Muzeun e Historis së Njeriut të Vjenës ekspozohet një kopje e ndryshuar e Përkrenares origjinale të Skënderbeut.

Në këtë fallsifikim janë ndryshuar dy elementë thelbësor, madhësia (e kokës e për paso-jë edhe e trupit) dhe përmbatja e elementit kryesor (briri i thyer).

Nuk mund të themi gjë për gërmat të cilat edhe ato mund të jenë nënshtruar ndryshimit pasi nuk gjykojmë dot nga fotoja.

Shkojmë më tej.


Le të zbërthejmë së paku dy elementët simbolik të përkrenares, Dhinë dhe Lulen e Margaritës: Të dyja simbolet janë simbole pellazgjike.

Dhija ose më sakt Dhija Amaltea ka këtë përshkrim në Mitologji:

"dhija ushqeu Zeusin … në bririn që ju thye mbinë shumë fruta e prodhime etj." për ne që bëjmë pjesë në ata që kuptimin e Mitologjisë e shikojnë ashtu siç të lashtët e kanë dhënë, pra "si shpjegim shkencor i Botës dhe i jetës mbi Tokë" për pasojë Dhinë Amaltea në bazë të funksionit (Simpozium-për shtjellim) e kërkojmë në terrenin gjeografik.

Ndihmesa për identifikimin e këtij pozicionimi gjeografik na vjen nga shumë drejtime:

Emërtesa toponimike "Akroqeraune" prej literaturave të lashta greke tregon pikërisht njërin bri (qerea-briri i dhisë, akro -anë pra briri i anës i kokës së Dhisë).

Kontrolloni vetë imazhin që vjen sot nga sateliti për këtë territor...

Vërtet duket se kemi të bëjmë me një figurë dhie ku briri i majtë është i prerë në dy të tretat e saj.

(Po a kemi të bëjmë vërtet me territorin e Dhia Amalteas në këtë pjesë të Veriut të Epirit Klasik?)

Në brendësi të territorit ne ndeshemi dëndur me një toponimi mitologjike si:

"Këmba e Osirit" (fushë me formën e këmbës të Hyjnisë kryesore egjiptase që pa-si u bë copa e qepën dhe bënë mumjen e parë),

"Shkalla e Hadit" ku kryhen ceremonia mortore (e cila është e padëmtuar ende fizikisht) etj.

Këto dy të dhëna na japim të kuptojmë se fshatarsia, që e përdor edhe sot e gjithë ditën gjithë këtë emërtesë mitologjike, ka lidhje stërgjyshore me popullsinë që e ka bartur këtë botkuptim jo thjesht si emërtesë por si procesion jetësor.

Megjithatë për ne nuk do të mjaftonin sa thamë më sipër për tu bindur se territori që shikoni në foton është "Dhia Amaltea".

As emërtesa që na vjen pikërisht nga Grekët e lashtë për këtë territor duke bërë këtë identifi-kim dhe as toponima ende e sotme apo dhe vet arkeologjia pellazgo-mitologjike që përman i gjithë territori i lumit të Vlorës pasi të tilla mund të gjejmë edhe në pjesë të tjera të Mesdheut.

Për ne janë dy faktorë të tjerë që e bëjnë të patjetërsueshëm këtë vend me atë original të "Dhia Amalteas".

(Në Simpozium- "Mbi kuptimin shkencor të Mitologjisë së lashtë", zbërthime me bazë shkencat e sakta do të na shtjellojnë arsyen pse ky territor është pikërisht Dhia Amaltea).

Etnokultura e popullsisë vendase (Epirit klasik) (Simpozium-2 "Etnokultura dhe Historia"- që dëshmon për një lidhje të direktshme të popullsisë vëndase me tempujt më të lashtë të botës).

Përfundimi: Skënderbeu përdorte me vetdije të plotë emërtesën epirotas dhe përkrenaren me Dhian Amaltea. Këtë e bënte kur koha kishte në plan të parë "Gjysëm Hënën kundra Kryqit".

2- Simboli i dytë i përdorur nga Skënderbeu në Përkrenare është "Lulja e Margaritës-Lulja e deles".

Bëjmë një shtjellim të shkurtër paraprak për të shpjeguar kuptimin dhe përdorimin e këtij sim-boli. Kjo lule në lashtësinë parahelene dhe pararomake ka përfaqsuar në bazë të numrit të gjetheve përkatësinë e brezit pellazgjik, bën pjesë tek simbolet pellazgjike me një kuptim të caktuar (kjo ka nevojë për një shtjellim të gjërë por këtu nuk është vëndi pasi Pellazgët, botëkuptimi dhe simbolika e tyre është një shkollë e tërë, për fat të keq pak ose shumë keq e njohur).

Atëherë sipas sipas Skënderbeut ne i përkasim brezit të gjashtë pellazgjik.

Vini re:

Në mbështjetje të vetdijes së Skënderbeut na vjen një tjetër informacion konfirmues prej tre shekujve përpara tij. Kjo është kushtetuta e Shkodrës e arshivuar (për tu studjuar dhe përvetsuar nga Venecianët e asaj kohe që po ndërtonin Shtetin e tyre Republikë) ku përveç faktit që fillon me Hyrjen e Aleksandrit të Madh që len trashëgim… ka edhe emblemën me figurën e luleve të margaritës .

Shqiponja në krahun tjetër e lirë dhe e gatshme për fluturim është pikërisht përfaqsuesi i emblem mbajtësve "shqipja".

Lulet e margaritës në zemër të emblemës janë pikërisht tre dhe me pesë gjethe secilën, pra tre përfaqsues të brezit të pestë pellazgjik. (vërtetë brezi i pestë ka tre përfaqsues, dy djem dhe një vajzë-motër).

Në hyrje të Statutit të Shkodrës kemi pikërisht amanetin e Aleksandrit të madh që "lë trashëgim ...pronat dhe këtë kushtetutë apo status apo rregullore" etj.

Shqipja e lirë vjen nga dy shqiponja mbretërore të kryqëzuara (burrë-grua) të cilat i përkasin brezit të pestë pellazgjik.

Por Aleksandri është emër hyjnor (që do të thotë përfaqson një brez pellazgjik) dhe ky e ka pasur këtë vetdije (e cila i është shpallur në një nga tempujt e Egjiptit etj.) që do të thotë se ka pretenduar se përfaqson me anë të emrit pikërisht njërin nga përfaqsuesit e brezit të gjashtë pellazgjik.

Në analizën që i është bërë tek Antikiteti (E. Brinja) veprës së Aleksandrit të Madh është përcaktuar pikërisht si hapës të procesit të madh të Integrimit Botëror që vazhdon ende edhe sot. (në Mitologjinë e Lashtë të gjithë brezat pellazgjik me përfaqsuesit e tyre kanë krijuar një etapë zhvillimi në shoqërinë njerëzore, kjo dhe është historia e Mitologjisë kjo merr shpjegim vetëm pasi është njohur shkolla e kulturës pellazgjike.)

Pra vetëdija e Aleksandrit të Madh është në një linjë me atë të Skënderbeut i cili nuk pretendon se është hyjni por është trashëgues apo vazhdues i brezit të gjashtë.

Argumenti-Fakt nr. 2

Emërtesa "Shqiptar"

Kjo emërtesë pasoi në popullsi pas vdekjes së Skënderbeut. Popullsia u vetquajt "Shqiptar" e ndërkohë për të huajt merrte emërtesa të ndryshme si Alban, Arban, Arnaut, në funksion po të historisë dhe vazhdimësisë që ata njihnin në trevat e tyre ku dhe shkruhej në këtë kohë historia.

Në analizën që i bëjmë këtij fakti kemi parasysh këta faktor ndikues:


Emërtimi është vënia e emrit një sendi, subjekti a fenomeni për ta shquar gjatë përdorimit.

Vendoset nga përdoruesit (prej atyre që ju duhet ta përdorin) mbart karakteristikat e sendit, të subjektit apo të fenomenit .

Nëse ky send, subjekt frymor ose jo, fenomen, merret në përdorim nga të tjerët transferimi zakonisht bëhet bashkë me emërtesën ose i përkthehet emërtesa etj.

Në rastin e emërtesave të etnive apo kombeve në përgjithsi ky proces mbart bashkë me emrin një histori të caktuar si:

- Ardhjen e emrit si pasojë e emrit që ka mbajtur prijsi i tyre që është bërë i famshëm dhe i ka dhënë etnisë së vet, dhe këtu shëmbujt janë të pafund prej lashtësisë.

- Ardhjen e emrit si pasojë e toponimisë së vendit ku është vendosur kjo popullsi.

-Ardhjen e emrit si pasojë e vendosjes së kësaj emërtese prej një fuqie apo organizmi që posedon një fuqi të caktuar mbi Etnitetin që merr këtë emërtes.

-Në rastin e ardhjes si pasojë e shprehjes apo evokimit të një ngjarjeje ose fenomeni.

Kështu në rastin emërimit të etnitetit tonë me emrin Shqiptar duke analizuar faktet që janë prezente si:


Koha e lindjes së emërtesës është periudha pas Skënderbeut,

Është përhapur në territoret që kanë marrë pjesë në Besëlidhjen e Lezhës dhe që kryesisht ka-në qenë pjesmarrës në ushtrinë e tij. (kujtojmë këtu që zona e arvanitasve në Greqi nuk e ka njohur as Skënderbeun dhe as emrin shqiptar deri vonë). Prandaj na është shumë e dukshme që ky emër është shtrirë në territorin ku ka vepruar pikërisht Skënderbeu.

Nuk është emër që ta ketë mbajtur një person që ka bërë figurë prej të cilit do të ishte mburrje të vetquheshe.

Nuk është emër toponimik.

Nuk ka një vendim suprem siç mund të ishte nga një organizëm mbi etnik (që në këtë periudhë nuk ka ekzistuar, OKB) apo fetar siç ka qenë Papa i Romës apo Patriarkana e Stambollit.

Dalim në përfundimin se i vetmi faktor është evokimi i një ngjarjeje apo një fenomeni pra pika (e).

Ndaj në faktorët e mësipërm tre janë ato që mund të na flasin për këtë proces "vetemërtimi":

Periudha pas Skënderbiane.

Territori që ishte aktiv në pjesëmarrje.

- Konstitucioni shpirtëror i kësaj popullsie.

Në këto tri element mbartës të arsyes dhe procesit të vetemërtesës shikojmë konstitucionin shpirtëror që vjen zakonisht si një moralizim i fenomenit e shprehur kjo:

Në atë çfarë ka bërë subjekti.

Në atë se cfarë ka thënë po ky subjekt.

Prodhimtaria gojore, mitet legjendat tregojnë se kjo popullsi është marrë shumë me figurën e Skënderbeut, ka krijuar figura mitike si për të, për kalin dhe për të gjitha vëndet ku ka kaluar ai, pra ka folur e folur pa ndalim për të duke e mëkuar ndër breza figurën e tij etj. pra ka treguar për të pafundësisht dhe në mënyrat më fantastike. E ndërsa në saj të figuracioneve të krijuara për të neve na vjen nga 500 vjet vepra e tij, po thënjet e tij cilat ishin dhe a ka pasur? Ndërsa themi pa fund "ka pas ba kështu e ashtu" po "ka pas than" a nuk është me vend të thuhet? (pse nuk na përcillet ky fakt në trashëgiminë gojore aq më tëpër që në psikikën frazollogjike të etnitetit tonë është e njohur nisja e periudhës me shprehjen "ka pas than … baba… ose dikush i ditur" etj.?

Barleti është një paralele por me shkrim e asaj çka tham më sipër por në kushtet e një përgjegjsie intelektuale ai ka sjell jo veprën me anë të figuracionit që e sjell gojtaria popullore por veprën me anë të zbërthimit rast pas rastit.

Vini re çfarë nxjerrim nga Barleti që përputhet me trashëgimin gojore:


Dimensionet e rezultateve apo veprave duke qenë të mëdhaja quhen hyjnore dhe shpjegohen me ndihmën e perëndive (paçka se vet ai është prift që do të duhej të thoshte në njëjës "të perëndisë"). Padashje ai na transmeton si bashkëkohës psikikën mitike të popullsisë.

Në të gjitha rastet para një vepre me pjesmarrje masive (mbledhje ose luftë) ajo paraprihet nga një fjalim i gjatë i Skënderbeut. Parashtrim arsyesh etj.

Lind pyetja në moralizimin e Skënderbeut përpos elementëve që përmban konstitucioni shqirtëror i popullatës si trimëria, dashuria për liri, ndershmëri, a nuk kanë pasur "emërtesë'? fakti i përkrenares së Skënderbeut flet për prezencën e nocioneve mitologjike tek ai po ashtu edhe emërtesa "epirot" që përputhet me Dhia Amaltean, po emërtesa që përputhen me lulen e margaritës nuk ka ekzistuar?

Vini re:
Tek Niko Stillo në shtjellimet që do të na sjelli së afërmi mbi zbërthimin e pasqyrave Etruske (ku do të gjejmë dhe emërtesat e personazheve të brezave të ndryshëm pellazgjik), gjejmë se një personazh i brezit të pestë quhet edhe "shqipe" (pasi sipas vendeve këto emra ndryshojnë) dhe që rrjedh pikërisht nga Ari i brezit të katërt. Pra nga mitologjia ne na vjen trashëgimia "Shqipe të Arit (shqipja që ka prej ardhjen prej Arit dhe që i takon brezit të pestë pellasgjik). Dhe prania e Lules së Margaritës në përkrenare me brezin e gjashtë bëjnë lidhjen e prejardhjes së brezit tonë prej Shqipes së Arit të brezit të pestë.

Mirë kjo përmbajtje ka vend plotësisht në hapësirën kohore dhe vendore të Skënderbeut, po si ka ndodhur që është kthyer në emër apo që popullsia u vetquajt "shqip't'ar ose Shqipe të Arit"?

Rishikojmë Barletin me kujdes:

Nga pjesë të ndryshme na vjen fakti se në fillim sulmesh, ushtria paraprihet nga pararoja për të cilën ndeshim disa herë të përdoret shprehja "shqiponjat dhe flamujt" (që do të thotë se nuk është rastësi ndarja e tyre dhe se këto shqipe nuk janë ato të flamurit por janë pikërisht pararoja). Një rishikim i origjinalit të Barletit do të ishte me vend se ndoshta ashtu siç është bërë fallsifikimi i përkrenares në muzeun e Vjenës të jetë bërë edhe ky redaktim ose korektim nën një emër të njohur nga bashkëkohësit e përkthyesit të talentuar Prifti.

Kështu përshëmbull fq.93-Bot II -1967 kemi "banorët dhe të tjerë prej fisit epirot,me të hequr qafe Muratin, i shkonin pas edhe pa i grishur kush, prijësit të ri dhe flamurëvet e shqiponjavet të njohura prej kohe, sepse Skënderbeu mbante flamur të kuq të qëndisur me shqiponja të zeza dy krenore". Vini re: Prijësi, shqiponja dhe flamujt tingëllojnë nga pikpamja e gramatikës gjuhësore të ndara.

Në faqen 406 nuk është bërë kaq kujdes për të na treguar se cilat ishin shqiponjat dhe shikoni si është dhënë shprehja: "dërgoi përpara, sipas zakonit, shqiponjat dhe flamujt e vet dhe me të buçitur buria ia filloi njëpërleshje shumë e ashpër". Pra pararoja janë Shqiponjat që sigurisht mbajnë dhe flamujt e tyre në dorë sipas ritit të çdo ushtrie.

Vazhdoni vini re - Shumë normale që pararoja të jetë quajtur pikërisht shqiponja apo shqipe "mbi të cilat Marsi derdhte gjithë fuqinë dhe trimërinë siç thotë Barleti. Por duke qënë se Marsi i latinishtes së Barletit është Ari në gjuhën epirotase (ose të asaj që quhet perëndi greke) i bie që pararoja e ushtrisë së Skënderbeut të jenë quajtur jo " bij të marsit por bij të Arit apo shqipe të Arit" pasi në mitologji vërtet në bazë të brezave pellazgjik "shqipja është pikërisht bir i Arit".

Po si u kthye në emër?

I rikthehemi konstitucionit Shpirtëror të popullit që na ka lënë një arsenal figurash mbi Skënderbeun.

Kjo trashëgimi pikën e fillimit për tu besuar e ka nga dëshmimtarët ocular ushtar, komandantë apo pse jo edhe vet pararojat të cilët jo vetëm janë pjesmarrës në figurat fantastike që janë trashëguar në gojtarinë popullore por në bazë të ligjit të luftës me ndarjen e plaçkës janë dhe përfituesit kryesor të saj (vini re ushtria otomane, plaçka e së cilës ndahej mes luftëtarëve fitues, ka qenë shumë e pasur gjithnjë dhe ka pasur të pranishme dhe floririn apo Arin). Kështu transmetuesit e parë të historisë kanë qenë pikerisht luftëtarët të cilët për Skënderbeun janë pasuesit e Shqipes së Arit ndërsa për atë që nuk e ka ditur këtë koncept (marrim rastin e mos përdorimit të nocionit mitologjik-megjithse realiteti i deri vonët tregon të kundërt) janë pasuesit e shqipeve që sillnin Ar në kuptimin e pasurisë.

Një nga shkaqet e rrënimit të vendit pas Skënderbeut vjen edhe prej faktit se prej luftrave jo vetëm që nuk sillej më pasuri por vinte e kundërta sepse fituesi (otomani ) e rrënonte vëndin duke e djegur dhe shkretuar.

Ndaj Shqipet e Arit nuk ishin të tillë vetëm se kështu i quante Skënderbeu pararojën e tij por edhe sepse ata sillnin ar dhe bollik popullsisë që përfaqsonin.

Ndaj ky emër mbartet vetëm në territoret që u bashkuan me ushtri me Skënderbeun.

Ndërsa vetdijen për këtë prejardhje dhe mbështjen me konstitucionin shpirtëror të kësaj vetëdije e japin Rilindasit tanë me shprehjen "Feja e Shqiptarit është Shqiptaria-Shqip-t(ë)-Arit " pasi ky emër është pikërisht emër hyjnor pra fetar dhe pikërisht i botëkutpimit pellazgjik.

Por mbetet edhe një mundësi ende e pashqyrtuar e cila mund të na shpjegojë akoma më shumë mbi këtë çështje. Kjo është Përkrenarja origjinale dhe gërmat që janë shkruar në të. Në trashëgiminë pellazgjike figurative është e pranishme shoqërimi i figurës me emrat përkatës. Shtënja në dorë e kësaj përkrenareje dhe vënja në dispozicion, njohësit të vetëm në botë sot të shqiptimit të gërmave të lashta sipas periudhave dhe vënde ku ato janë përdorur, Zotit Niko Stillo, do të sillte ndoshta faktin se emri Shqiptar është e shkruar pikërisht në këtë përkrenare si një shpjegues i të gjitha simboleve të mbajtura ndërkohë nga Skënderbeu.

Vini re:
Për të dytën herë në historinë e kombit tonë udhëheqësit tanë heqin veten nga kryesimi dhe vendosin një kod moral në plan të parë "prejardhjen dhe përcaktimin e fesë se identetit tonë": Skënderbeu duke e përcaktuar si emërtesë ndërsa Rilindasit duke e risjellë pikërisht në këtë mjedis ndërshtetesh europine si vetdije të pashmangshme për të ardhmen duke e përcaktuar emrin tonë si Fenë tonë (pikërisht përsëri në kohën kur Kristianizmi dhe Gjysëm Hëna vazhdonin të ndanin botën në dysh ne në thelb nuk mund të ishim as njëra dhe as tjetra pasi mund të themi që në një farë mënyre bëjmë pjesë në krijimin e tyre).

Vini re situatën në Shek XIX (shek. XVIII-XIX):

Ali Pashai dhe Bushatllinjtë

(vilajetet më të fuqishme të Perandoris Otomane së paku në Ballkan)

Lind pyetja:
Në këtë periudhë të krijimit të shteteve të sotme europiane dhe të shkëputjes së shteteve nënperandorinë otomane,si do të kishte qenë vazhdimësia e historisë për Europën dhe Perandorinë Otomane në se këto dy vilajete do të ishin bashkuar (në lidhje martese apo varësi)?

Ç'do të ishte Ballkani (pikë-kryqëzimi) me një Shqipëri të pavarur të fuqishme ekonomikisht dhe ushtarakisht, për fuqitë e asaj kohe që luftonin për një "Rend të ri Botëror"?

- Rusia (kërkonte fuqizimin e sllavëve të Ballkanit dhe ngushticën e Dardaneleve).

-Austria (plotësimin e humbjeve të Perandorisë së Shenjtë me influencën e saj mbi Ballkanin e Otomanëve të dobësuar),

- Franca (pas Napoleonit me inate ndaj Ali Pashait).

- Anglia (në këtë kohë Ballkanin e kishte jashtë interesave të saja).

- Turqia (ndërmjet pazareve të fuqive Rusi - Angli që në këtë rast predominon interesi Rus).

Kjo ishte arsyeja pse këto fuqi Bullgarisë dhe Serbisë j'ua dhanë pavarësinë (e jo u ndihmuan) ndërsa shqiptarëve, që e kryen realisht pavarësimin e tyre në jug nën udhëheqjen e Ali Pashait, me prerjen e kokës së këtij të fundit, mundën ta manipulojnë këtë pavarësim. Kështu nën emrin e një shteti që nuk ka ekzistuar asnjëherë si i tillë, Greqinë, nën kujdesin administrativ të Austrisë dhe survejimin e Kishës realizuan një shtet me shqiptarë por jo për shqiptarët por për sllavët. Nëpërmjet Patriarkanës së Stambollit Kisha Ruse ("Roma e Tretë")do ketë fuqi të plotë në politikat e zhvillimit, gjë e cila vazhdon deri në ditët e sotme.

Këtej nis një platformë e vërtetë ideologjike e asimilimit nëpërmjet Kishës të të gjithë asaj popullsie të cilën e njohim sot me emrin arvanitas.

Ndaj Rilindasit (të iluminuar nga dija e lashtë kuptuan armiqësinë e të gjithëve kundër nesh) sollën, pas Ali Pashës, një devizë Ideoetnike për Kombin dhe jo një devizë luftëbërëse, devizë e cila solli pavarësinë pa pushkë. Me risjelljen e figurës së Skënderbeut ata nuk sollën një shëmbull për frymëzim, se do të kishte mjaftuar Ali Pashë Tepelena me shtetin më të fuqishëm që krijoi në Mesdhe, por amanetin e tij se:

FEJA e shqiptarit është Shqip't'Aria

Që do të thotë ne jemi PELLAZG TE BREZIT TE GJASHTE

Kështu Aleksandri i Madh, Skënderbeu, Rilindasit dhe Niko Stillo janë në të njëjtin përfundim pa iu referuar njëri-tjetrit, por duke njohur direkt atë që quhet Mitologji e Lashtë dhe përkatësinë ndaj saj.

Vini re:
Sa më sipër u munduam të japim shkurt shtjellimin e simbolikës së Përkrenares së Skënderbeut apo zbërthimin e emërtesës Shqiptar. Por ndërkohë jemi të vetëdijshëm që lexuesit e këtij shkrimi, të rangjeve akademike, si brënda ashtu dhe jashtë vendit, janë krejtësisht të papërgatitur ta përtypin këtë informacion. Mangësia e formimit me njohuri të kulturave të lashta është tejet prezente. Gjetja e kësaj përkrenareje të fallsifikuar, ekspozimi dhe interpretimi prej studjuesve të huaj të asaj që është fallco na jep shijen e lënies së qëllimshme në boshllik të informacionit kulturor që vjen nga shumë kohë më parë se të formohet kultura Greke apo Romake. Po kujt i ka vlejtur kjo?

...vijon...

Nga Eva Brinja, Studjuese e Etnokulturës
"I never gave anybody hell! I just told the truth and they thought it was hell."~Harry S. Truman

Picasso`
Senior Member
Senior Member
Posts: 146
Joined: Thu Aug 06, 2009 12:18 am
Gender: Male

Re: SKENDERBEU-ikona jone kombetare, qe ju mungon te tjereve.

#72

Post by Picasso` » Fri Nov 06, 2009 4:04 pm

Liber nga Giammaria Biemmi, per Skenderbeun, ne shekullin 18, dhe si duket edhe ateher e botuar.

http://books.google.com/books?id=yU0VAA ... q=&f=false

dhe

http://books.google.com/books?id=Vpapyd ... av&f=false

Georges T. Pétrovitch bibliografi per Skenderbeun

Me dokumente te ketilla Petar Popovski ben vetvrasje ne ato libra, dhe falsifikim ku emrin Arbanas/Arvanas ne transkripcion latin dhe italian del Albanas, e nderon me Maqedon(sllav).

http://books.google.com/books?id=yCI8AA ... ia&f=false

Faqe 234 e tutje.

Clement Clarke Moore per jeten dhe vepren e Skenderbeut, dhe origjinen e familjes se tij e gjen ne Maqedoni:

http://books.google.com/books?id=baYCAA ... q=&f=false

User avatar
Mallakastrioti
Galactic Member
Galactic Member
Posts: 2936
Joined: Thu Jul 23, 2009 4:23 pm
Gender: Male
Location: Italy
Contact:

Re: SKENDERBEU-ikona jone kombetare, qe ju mungon te tjereve.

#73

Post by Mallakastrioti » Fri Nov 06, 2009 7:10 pm

Nga Arkivi i Venecias...

Po te shohim si eshte shkruar emri i te atit te Skenderbeut ne serbisht (lart ne fillim)nuk shohim asgjekundi te shkruar IVAN....po IOBAHY=IOVANI=JUANNUS=GJON----KASTRIOTI.


Beni nje kerkim ne google te gjeni ndonje emer personi IOBAHY....
You do not have the required permissions to view the files attached to this post.
Image

Picasso`
Senior Member
Senior Member
Posts: 146
Joined: Thu Aug 06, 2009 12:18 am
Gender: Male

Re: SKENDERBEU-ikona jone kombetare, qe ju mungon te tjereve.

#74

Post by Picasso` » Sat Nov 07, 2009 3:17 am

Me fal Mallakastrioti, por, i kam lexuar letrat e Gjonit, dhe te njejtat ata jane nenshkruar si Ivan, ne gjuhen e vjeter Sllave-Maqedone. Dokumentet origjinale nuk jan shum te qarta, se jane nje forme faksimili, por ate qe ai autori sllav e ka transmetuar ne libet, qart duket se Ivan eshte nenshkruar vete neper letrat te cilat i ka derguar neper kishat, manastiret, republiken e dubrovnikut(raguzes), edhe mendoj se ne ate kohe eshte perdorur me gjuhen sllave kishtare e cila ka qen gjuhe zyrtare per te gjith vendet krishtere(ortodokse). Sigurisht ne Venedikt i ka shkruar letrat ne gjuhen Latine, dhe sigurisht atje e kan evidentuar si Giovanni. Per kete ceshtje fol edhe Ilmi Veliu:
Po edhe nëse ai vetë mendon se, vetëm në baz të një dokumenti, ku emri i Gjonit paraqitet si Ivan, se ai ishte me origjinë sllave, mund të jetë mendimi i tij personal, dhe unë jamë shumë i sigurtë se nuk ka asnjë dokumënt ku Gjoni apo dikush nga familja e tij është deklaruar se ka origjinë sllave. Emri i Gjon Kastriotit po edhe i Gjon Muzakës në të gjitha dokumentet latine është i shkruar si ”Giovani” kurse në dokumentet osmane si “Juvan” (Juvan ili – tokat e Gjonit) dhe në dokumentet slave (staroslovenski jazik) si Ivan. Ose emri i Gjergj Kastriotit në dokumentet latine si Georgius, dokumentet osmane Iskender dhe dokumentet slave si Djuradj, ose maqedonët e shënojna si Gjorgjija. Ja edhe disa shembuj tjerë:

Janush Huniadi (Gjon Huniadi, osmanisht)

Juvan Kastrioti(Gjon Kastrioti, osmanisht)

Juvan Ili (Tokat e Juvanit-Gjonit, osmanisht)

Georgius Castriotius (Gjergj Kastrioti, latinisht)

Giovanni Musachi (Gjon Muzaka, latinisht)

Juvan Musaki (Gjon Muzaka, osmanisht

Georgius Balsha (Gjon Balsha, latinisht)

Giovani Kastrioti (Gjon Kastrioti, latinisht)

Djuradj Kastriot (Gjergj Kastrioti-slavisht nga Cirkoviq)

Vetëm teoria sllave mundohet që përmes emrave ortodoksë të vërtetoi se të gjithë personat që kanë poseduar ksi emrash, kanë qenë serbë ose maqedonë, gjë që është shumë gabim. Por, historiografia sllave nuk ka se ku të kapet, dhe populli thotë: “...ai që është në rrezik të mbytet kapet edhe për fije të kashtës”.
Ka disa letra qe Gjon Kastrioti i ka derguar kreut te kishes ne hilendar, i cili manastir eshte quajtur ARBANASHKI PIRG.

Eshte nje hendikep, vertet hendikep i madh, per ne si shqiptar, qe disa akademike, dhe historian dhe intelektual, nuk e kan mare per siper, qe t'i dokumentojne te gjithe keto dokumente qe sot munden te gjinden neper muzeumet dhe arhivat e shteteve te italise, spanjes, kroacise, serbise, shqiperise, turqise etj., dhe njeher per xhdoher, t'i japin fund ceshtjes se Skenderbeut, arberise, shqiperise, historise shqiptare ne teresi, dhe figurave te saja.

btw, me intereson, se vall fisi DUKLJANI eshte e njejta ajo DUKAGJINI ose eshte tjeter fis. Historiani sllav, gjith kohen aludon se eshet Dukljanin dhe ne shqiptaret e shtrembojme kete emer(mbiemer)...

User avatar
Mallakastrioti
Galactic Member
Galactic Member
Posts: 2936
Joined: Thu Jul 23, 2009 4:23 pm
Gender: Male
Location: Italy
Contact:

Re: SKENDERBEU-ikona jone kombetare, qe ju mungon te tjereve.

#75

Post by Mallakastrioti » Sun Nov 08, 2009 5:32 pm

Leter e Skenderbeut drejtuar sulltan Muratit ne 14 Korrik 1444,nga vepra e Barletit perkthyer ne italisht nga -Francesco Sansovino (Roma, 1521 – Venezia, 1583) ,qe ka qene nje letrar italian:
You do not have the required permissions to view the files attached to this post.
Image

Post Reply

Return to “Historia e Shqiperise”